در اينكه ما ايرانيها آدمهاي احساساتي هستيم شكي نيست. اصولاً پس از هر باختي در مسابقات ورزشي همه دوست دارند اظهارنظر كنند و حرفي بزنند. در واقع اينكه ما درباره هر چيزي اظهارنظر كنيم، در خون ماست. هميشه پس از باخت حرف از اتحاد ميزنيم، دستانمان را به هم ميفشاريم و چشم در چشم هم قول ميدهيم تا در مسابقات بعدي مشكلات را حل كنيم. اما غافل از اينكه اصولاً ما بيشتر از اينكه اهل عمل باشيم، اهل شعاريم. وقتي پاي عمل ميرسد با هزار آيه و قسم ميخواهيم از آن فرار كنيم و آن را انجام ندهيم.
ديروز سرمربي تيمملي حرفي زد كه اصلاً انتظار آن را نداشتيم. تيم اميد در مرحله اول رقابتهاي مقدماتي المپيك 2016 ريو در حالي از فروردينماه به ميدان ميرود كه بر حسب تصادف تيمملي فوتبال بزرگسالان هم در فروردين دو بازي دوستانه در اروپا برگزار ميكند. كارلوس كرش با اشاره به اينكه ما سردار آزمون و جهانبخش را به تيمملي اميد نميدهيم، آب سردي روي كادر فني تيم اميد ريخت كه صداي خاكپور و كاشاني را درآورد كه مگر ميشود بازيكنان ما را براي بازيهاي رسمي تيمملي ندهند. مگر كرش براي پيشرفت فوتبال ما اينجا نيست پس چرا با اين كار رودرروي تيم المپيك ايستاده مگر جز اين است كه تيمملي با شيلي و سوئد بازي دوستانه دارد.
به نظر ميرسد با نيامدن آزمون و جهانبخش تمام معادلات خاكپور به هم ميريزد. فارغ از صحبتهاي كاشاني مگر همه تا همين ديروز متفقالقول از پايان حسرت 36 ساله و حضور در المپيك حرف نميزنند؟ چرا بايد در اولين قدم، خودزني كنيم؟
اين توجيه كه ايران در مرحله گروهي با تيمهاي ضعيفي مثل افغانستان و نپال بازي ميكند اصلاً قابل قبول نيست. فراموش نكردهايم كه همين تيم اميد در بازيهاي آسيايي كرهجنوبي چگونه از تيمهاي درجه دو و سه آسيا شكست خورد و حذف شد بنابراين اگر بخواهيم از همين ابتدا حريفمان را دستكم بگيريم هيچ نتيجهاي نخواهيم گرفت و سرنوشت بازيهاي آسيايي در انتظارمان خواهد بود. اين همان زنگ خطري است كه بايد توجه زيادي به آن داشته باشيم. ما از الان بايد مراقب باشيم و نبايد اجازه دهيم كه حسرت غيبت از المپيك 40 ساله شود.
الان زماني است كه خاكپور و كادر فني به تعامل نياز دارند نه سنگاندازي. الان زمان چوب لاي چرخ گذاشتن نيست.
چند هفته قبل كه برخي از باشگاهها با اعلام عدمهمكاري با تيم اميد سروصداي زيادي به راه انداختند، تصور نميكرديم اين موضوع توسط سرمربي حرفهاي تيمملي ادامه پيدا كند، مردي كه قرار است فوتبال ايران با او به جلو حركت كند نه اينكه صرفاً به يك تيم توجه كند و عقبگرد داشته باشد. اهميت بازيهاي تداركاتي براي تيمملي فوتبال بجا اما اينجا بايد كفاشيان و مسئولان فدراسيون با اهم و فيالاهم كردن موضوع، حاشيهها را از بين ببرند. بهطور حتم حضور بازيكنان تيم اميد در تركيب تيمملي براي دو ديدار دوستانه زياد مهم نيست اما حضور اين بازيكنان براي قدرتمند ظاهر شدن تيم اميد در رقابتهاي مقدماتي المپيك حتي برابر تيمهايي چون افغانستان و نپال از نان شب هم واجبتر است. موضوعي كه هم بايد مورد توجه سرمربي تيمملي قرار گيرد و هم مورد عنايت مسئولان فدراسيون فوتبال تا حسرت المپيك براي فوتبال ايران 40 ساله نشود.
