رقابت همزمان سه هزار كشتيگير در 15 تشك به مدت دو روز از آن اتفاقهاي بزرگ در ورزش ايران است، رقابتي كه در دو روز گذشته سبب شد تا همه نگاهها به سالن 12 هزار نفري آزادي باشد. اين رقابت آنطور كه مسئولان فدراسيون كشتي ميگويند هدفش تلاش براي باقي ماندن كشتي در المپيك و ثبت بزرگترين رقابت كشتي در كتاب گينس است. فارغ از هدف برگزاري اين مسابقه بزرگ، آن چيزي كه بار ديگر خودش را نشان داد، علاقه زايدالوصف جوانان كشورمان به كشتي است، اينكه سه هزار كشتيگير از سراسر ايران در يك فراخوان براي شركت در اين مسابقات به تهران ميآيند، حاكي از پتانسيل و ظرفيت بزرگي است كه كشورمان در عرصه كشتي دارد، ورزشي كه به عنوان ورزش اول ايران شناخته ميشود و افتخارات زيادي را براي كشورمان به ارمغان آورده است.
علاوه بر افتخارآفرينيهايي كه كشتيگيران در ميادين جهاني و المپيك براي كشورمان به دست آوردهاند، توجه به مرام پهلواني و جوانمردي كه از اين رشته ورزشي سررشته ميگيرد از ديگر جنبههايي است كه سبب شده جايگاه كشتي در ايران، آنقدر ارج و قرب داشته باشد كه كمتر كسي آن را انكار كند. با توجه به اين ظرفيت و پتانسيل و اهميت اين رشته ورزشي در ايران اما متأسفانه همواره بيمهريهاي زيادي به آن شده است و كشتي در سالهاي اخير با مشكلات زيادي دست و پنجه نرم كرده كه سبب شده تا خيلي از بزرگان تشك را ببوسند و بهرغم تأثيرگذاري كه ميتوانند در اين رشته داشته باشند، تصميم بگيرند خانهنشين شوند و خيلي از مدالآوران كشورمان در بازيهاي المپيك و جهاني هم دلسرد شوند و انگيزهاي براي ادامه كشتي گرفتن نداشته باشند.
ريشه اين مصائب هم به نگاه مديران ورزش به كشتي بر ميگردد كه نتوانستهاند به اين رشته ورزشي آنطور كه شايسته آن است، رسيدگي كنند و كشتي بهرغم تمام موفقيتهاي زيادي كه در تاريخ ورزش كشور در ميادين مختلف براي ايران به دست آورده، همواره از اين بيتوجهيها رنج برده است. البته اين بيمهريها به كشتي و گوش شكستهها براي امروز نيست و سالهاست متأسفانه اين روند ادامه دارد، روندي كه سبب شده ورزش اول ايران تنها چند ماه مانده به مسابقات المپيك و جهاني براي مسئولان ورزش مهم شود و در بقيه روزها كمتر كسي احوالي از گوش شكستهها بگيرد و مشكلاتشان را جويا شود و براي حل آن چارهجويي كند.
اين در حالي است كه از وزير ورزش گرفته تا بقيه مديران، همواره بر اهميت كشتي تأكيد ميكنند و در مسابقات آسيايي و المپيك بار زيادي از مدالهاي ايران در مسابقات آسيايي و المپيك بر دوش كشتي است و انتظارها از اين رشته ورزشي بالاست. با اين حال با توجه به مشكلات كشتي مانند بيپولي و كمبود امكانات و اردوهاي لازم ميتوان گفت انتظارها از كشتي با هزينههايي كه براي آن ميشود همخواني ندارد و مسئولان اين طور ميخواهند كه با كمترين هزينه بيشترين موفقيت را به دست بياروند. اين در حالي است كه با توجه به سرمايهگذاري گستردهاي كه كشورهاي مختلف در رشته كشتي انجام ميدهند، نميتوان مانند گذشته اميدوار بود كشتيگيران با دست خالي و بدون اينكه حمايت لازم را پشت سرشان داشته باشند، بتوانند در عرصههاي مختلف پرچم كشورمان را بالا ببرند.
اين در حالي است كه رقابت سه هزار كشتيگير در 15 تشك در دو روز گذشته بار ديگر ثابت كرد كه كشورمان معدني غني از استعداد كشتي است كه در صورت توجه بيشتر به اين رشته و فراهم كردن امكانات و بودجهاي كه اين ورزش ميخواهد، ميتوان تا سالها ورزش ايران را بيمه كرد. هرچند ادامه روند فعلي و بيتوجهي مسئولان به كشتي سبب خواهد شد تا زنگ خطر براي ورزش اول كشور به صدا در بيايد.
