صعود به جام جهاني خلأيي بود در هندبال ايران كه خوشبختانه اين خلأ هم پر شد. در شرايطي كه تيم ملي كشورمان دو بازي خود را در اين مسابقات برگزار كرده به نظر ميرسد هندبال ايران بيش از اينها به حمايت مسئولان نيازمند است.
سال گذشته در مسابقات قهرماني آسيا جامعه هندبال به آرزوي ديرينه خود رسيد. در حالي كه مربيان و رئيسان مختلفي سالها وعده صعود به جام جهاني را داده بودند اما بالاخره در منامه مليپوشان هندبال به آرزوي دست نيافتني خود دست يافتند؛ اتفاق خوشايندي كه ميتواند سكوي پرتابي براي هندبال ايران باشد. با اين وجود پس از كسب اولين سهميه جام جهاني همانند گذشته اختلافات دروني تيشه به ريشه هندبال زد. قهر بازيكنان از يكسو و مشكلات مديريتي از سوي ديگر اين رشته را حسابي غرق در حاشيه كرد. متأسفانه پادرمياني پيشكسوتان و مسئولان هم ثمري نداشت. تا آنجا كه كميته انضباطي همه معترضان را محروم كرد. در شرايطي كه بازيهاي آسيايي ميتوانست بهترين تداركات براي تيم ملي باشد اما محرومان در اينچئون غايب بودند.
با تغييرات مديريتي كه در فدراسيون هندبال رخ داد و با توجه به آمدن سرپرست جديد، بازيكنان مغضوب بدون طي كردن دوران محروميت به تيمملي بازگشتند تا يك بار ديگر زير نظر ماچك كار كنند. حالا جام جهاني در حال پيگيري است و تا به اينجاي كار شاگردان ماچك بازيهاي خوبي را به نمايش گذاشتهاند. با وجود آنكه مليپوشان ميتوانستند دو پيروزي ارزشمند را از آن ايران كنند اما كمتجربگي و ترس از حريفان مانع از تحقق اين هدف شد. در دو شكست اخير هندباليستها توجه به چند نكته ضروري به نظر ميرسد.
بازيهاي تداركاتي در ورزش حرفهاي نقش زيادي در موفقيت تيمها دارد، از فوتبال گرفته تا بسكتبال، واليبال و هندبال. اين روزها مدعيان تمامي رشتهها براي فتح جامهاي مختلف بدون برگزاري حداقل چند بازي تداركاتي و چند مرحله اردوي آمادگي به هيچ تورنمنت معتبري اعزام نميشوند. منتها اين مسئله در مورد تيم ملي ايران صدق نميكند. همانطور كه گفتيم تركيب فعلي ماچك پس از ماهها دوري دور هم جمع شدهاند. در اين فرصت كوتاه نميتوان از سرمربي انتظار داشت كه تيمي هماهنگ را راهي ميدان كند؛ هرچند كه خوشبختانه در اين زمان اندك نيز هندباليستهاي كشورمان به هماهنگي لازم رسيدهاند.
سه بازي دوستانه در ايتاليا تنها اردوي تداركاتي مليپوشان محسوب ميشد. تمامي اين موارد موجب شده تا هنوز بازيكنان ايراني از نظر روحي و رواني براي رسيدن به پيروزي در جام جهاني آماده نباشند. همين مسئله موجب شده تا در دو بازي اول پيروزي نصيب ايران نشود. اولين شكست تيمملي در حالي رقم خورد كه سفيدپوشان كشورمان نيمه اول را با اختلاف از بوسني پيش بودند اما در نهايت تن به شكست دادند. باخت ميليمتري به مقدونيه هم نشان داد كه ترس بازيكنان از حريفان اروپايي هنوز نريخته است. در حالي كه از عملكردشان معلوم بود كه از نظر فني چيزي از حريف كم ندارند.
اختلافات مديريتي از ديگر مواردي است كه در سالهاي اخير خسارت جبرانناپذيري به هندبال ايران زده است. ناكامي تيمملي جوانان در مسابقات قهرماني آسيا و عدم صعود به جام جهاني تنها يكي از اين خسارتهايي است كه تاكنون بر پيكر اين رشته مدالآور وارده كرده است. فرقي نميكند فدراسيون رئيس داشته باشد يا سرپرست؛ تحت هر شرايطي هستند مخالفاني كه به اهداف خود فكر ميكنند و نتايج تيم ملي نيز اهميتي براي آنها ندارد. در چنين شرايطي مديريت بر تيمهاي ملي و باشگاهي، برنامهريزيهاي بلندمدت و رسيدن به اهداف مهم براي هر مديري دشوار خواهد بود. در حال حاضر هم كه فدراسيون با سرپرست اداره ميشود. برگزاري به موقع انتخابات فدراسيون و حمايت از رئيس جديد، بزرگترين كمكي است كه وزارت ورزش ميتواند در حق هندبال ايران انجام دهد. بهعلاوه اينكه حضور تيم ملي در مسابقات جهاني و آسيايي و موفقيت در اين رقابتها نيازمند كمك مالي است.
