همه چيز در حد يك خاطره شيرين است كه سالي يك بار از زبان همدورهايها نقل ميشود يا آنهايي كه از دور و نزديك شاهد بودند! خاطرهايي كه سالي يك بار دوستان و آشنايان را به دوران گذشته ميبرد و بعد از نقل شدن، بار ديگر در صندوقچه خاطرات و سينه راويها خاك ميشود تا سال آينده؛ خاطراتي كه گاه لبخندي شيرين، گاهي حسرتبار و گاه قطره اشكي از سر اندوه بر چشم شنوندگان و حتي خوانندگان مينشاند اما همهاش همين يك قطره اشك است و لبخندي كه خيلي زود به دست فراموشي سپرده ميشود، بيآنكه تأملي روي چراي روي لب نشستن آن شود!
خاطرات تختي، همانند ديگر پهلوانان مردمي داستانهاي شيرين و آموزندهاي است كه تكراري و قديمي نميشوند و هر سال كه از آن ميگذرد بر قدمت و ارزش و اعتبار آن افزوده ميشود؛ خاطراتي كه شايد هر كدام از آن بتواند واحد درسي باشد براي تدريس معرفت و پهلواني براي ورزشكاراني كه سالهاست بويي از آن نبردهاند.
گفتنش، تكرار مكررات است اما نميتوان به راحتي نيز از آن گذشت. اينكه پهلواني و معرفت
مرداني چون تختي، گمشده امروز ورزش است؛ ورزشي كه سالهاست نميتواند ديگر مثل سابق مردم را به وجد آورد؛ مردمي كه سالها قبل، نه تنها از تماشاي رشادت پهلواناني چون تختي غرق در سرور و شادي ميشدند كه از مردانگيها و پهلوانيهاي آنها احساس غرور ميكردند؛ مردمي كه سالهاست ديگر نتوانستهاند آن خاطرات و تجربيات گذشته را حس و لمس كنند.
نه اينكه نگاه مردم به ورزش تغيير كرده باشد، نه! ورزش سالهاست با منشهاي پهلواني غريبه شده است و ديگر نميتوان امثال تختي را در آن يافت. شايد چون ديگر اين رشته براي اثبات معرفت و جوانمردي نيست و بيشتر آنهايي كه به آن روي ميآورند، سوداي شهرت و مال دنيا را دارند نه آموختن جوانمردي و پهلواني را. همه تفكرات اين روزهاي ورزشكاران رسيدن به رقمهاي نجومي، قبضه كردن صفحات روزنامهها و سايتهاي خبري است؛ نگاهي كه باعث شده ورزش، ديگر نتواند راهي براي تلطيف جامعه و تزريق آموزههاي پهلواني و جوانمردي باشد. حال آنكه ميراث امثال تختي براي اين ورزش، پهلواني و جوانمردي بوده است اما توجه به حواشي سالهاست كه از سوي فرصتطلبها به ورزش ديكته شده است و مانع از آن شده كه ورزش بتواند همچون گذشته نفراتي چون تختي تربيت كرده و پهلوانيها و جوانمردانيهاي آنان را ترويج دهد.
اخلاق پهلواني، سالهاست كه گمشده ورزش است، هرچند هنوز هم در برخي رشتههاي ورزشي هستند ورزشكاراني كه ميتوانند راه تختيها را در پيش بگيرند، اما آنقدر نگرش آنها در خيل نامرديهاي ورزش كم است كه ديگر به چشم هم نميآيد! اتفاق ناخوشايندي كه بدون شك جديترين درد ورزشي است كه روزي خانوادهها را بر آن ميداشت كه براي تربيت فرزندان خود، آنها را به اين سمت و سو روانه كنند اما حال ديگر ورزش نه مدرسهاي است براي تربيت و نه دانشگاهي براي آموزش آموزههاي پهلواني و اخلاق جوانمردي. اكنون ورزش منهاي اخلاق تنها راهي است براي كسب درآمد تا سالي يك بار، در سالگرد از دست رفتن بزرگمرداني چون پهلوان تختي، حسرت نداشتههاي آن، به دل مردم چنگ بيندازد.
