يك اردوي ديگر تيم ملي فوتبال ايران به پايان رسيد اما تيم كارلوس كرش همچنان در حسرت يك بازي تداركاتي با حريف در شأن خودش باقي مانده است.
زمان مثل برق و باد گذشت و فقط 17 روز ديگر تا اولين بازي تيم ملي در جام ملتها فرصت باقي مانده است. اين در حالي است كه برخلاف ادعاي فدراسيون فوتبال تداركات كافي براي حضور موفق در استراليا در نظر گرفته نشده است. همانطور كه اشاره شد زمان اندكي تا شروع مسابقات باقي مانده و در اين مدت عملاً ديگر نميشود حريف تداركاتي جديدي پيدا كرد. پس از اتمام جام جهاني مثل هميشه كفاشيان و نبي در گفتوگو با رسانهها از رويارويي با چند تيم پيش از اعزام به جام ملتها خبر دادند. حال آنكه بحث تمديد قرارداد كرش و دستيارانش چند هفتهاي زمان برد. پس از حل شدن پازل ادامه همكاري با سرمربي پرتغالي يكبار ديگر موضوع بازيهاي دوستانه مطرح شد. اتفاقاً نام تيمهاي زيادي هم سر زبانها افتاد. اما خيلي زود مشخص شد كه همه آن حريفان از ماهها قبل تكليف فيفاديهايشان را مشخص كردهاند. اين وسط باز هم سر تيم ايران بيكلاه مانده است.
از جامجهاني برزيل تاكنون تيم ملي تنها يك بازي دوستانه رسمي برگزار كرده؛ مصاف با كره جنوبي در تهران كه خوشبختانه بازي خوبي هم از آب درآمد و نتيجه هم به سود ما تمام شد. اين تنها ديداري بود كه فدراسيون از پس تدارك آن برآمد. بعد از آن ديگر خبري از رقابت دوستانه نشد. اردوي آفريقاي جنوبي نهايت تلاش مسئولان بود؛ اردويي دو هفتهاي كه سه بازي به اصطلاح دوستانه با سه تيم باشگاهي آفريقايي عايد تيم ملي شد. متأسفانه شرايط به گونهاي است كه احتمالاً مليپوشان هم نام تيمهايي را كه با آنها روبهرو شدند به ياد نميآورند. همين ديروز بود كه خبر لغو بازي با فلسطين روي خروجي خبرگزاريها رفت، اين ديدار از جمله بازيهايي بود كه قرار بود پيش از اعزام به استراليا برگزار شود و در واقع حكم بازي خداحافظي تيم ملي را داشت اما طرف مقابل بدون هيچ دليل قانعكنندهاي حاضر به انجام اين بازي نشد. در وضعيت كنوني فقط بازي با عراق قطعي است؛ البته هيچ بعيد نيست كه عراقيها هم دقيقه 90 از رويارويي مقابل شاگردان كرش پشيمان شوند و يكبار ديگر دست تيم ملي در پوست گردو بماند.
جام ملتهاي آسيا تنها اميد باقي مانده براي فوتبال ملي ايران است. مدتهاست كه حسرت كسب يك موفقيت بينالمللي به دل فوتبالدوستان كشورمان مانده و خيليها منتظرند تا بلكه اين بار در سرزمين كانگوروها اين طلسم بشكند و جام قهرماني به ايران بيايد، اما واقعاً در وضعيت فعلي ميتوان از اين تيم انتظار قهرماني داشت؟ رقم بالاي قرارداد سرمربي خارجي اولين نكتهاي است كه به ذهن ميرسد.
اين درحالي است كه پرداخت دستمزد نجومي و به كار گرفتن مربي درجه يك تنها بخشي از موفقيت تيم را تضمين ميكند. رقابتهاي پيش رو عرصهاي براي عرضاندام مدعيان قاره كهن است. در چنين شرايطي تمامي حريفان با تمام قوا به استراليا ميآيند. تمامي حريفان آسيايي قبل از اعزام تيمشان به مسابقات حداقل چند بازي دوستانه با تيمهاي مختلف جهان برگزار كردهاند. منتها ملي پوشان ايراني از بازيهاي دوستانه محروم بودهاند. از طرفي دستاندركاران تيم ملي تصور ميكنند ساير كشورها براي بازي با ايران تمام برنامههاي خود را متوقف ميكنند، در حالي كه حريفان برنامه سالهاي آيندهشان را هم مشخص كردهاند. بهعلاوه اينكه كفاشيان به عنوان نفر اول مديريت فوتبال ايران عادت كرده به اينكه وعده دهد و با تكيه بر وعدههاي پوچ خود انتظارها را بالا ببرد. وقتي آقايان در فاصله دو سه ماه مانده به جام ملتها ياد پيدا كردن حريف تداركاتي ميافتند چگونه ميتوان از تيم ملي انتظار قهرماني داشت! اگرچه ايرانيها اميدوار به موفقيت تيم در جامملتها هستند، اما حتي در صورت نتيجه گرفتن و رسيدن به مراحل پاياني مسابقات نيز نبايد اين موفقيت را به پاي مديريتي نوشت كه توانايي دست و پا كردن چند بازي تداركاتي را ندارد.
