نگاهمان روي يك انتقام گرفته شده، گره خورده. اينگونه عادت كردهايم كه در خواب يك اتفاق جا بمانيم. خوب كه اگر باشد ديگر بيدارشدني در كار نخواهد بود. حداقل نه به اين زوديها!
ايران و كره جنوبي تا سالها بعد، برايمان همان مشت گره كرده و فرياد جانانه كرش است بر سر مربي سابق اين تيم بعد از آن برد شيرين. تنها يك اتفاق ناگوار و يك باخت شايد آن خاطره را كمرنگ كند و مسيرنگاهمان را تغيير دهد. در غير اين صورت، تا سالها خود را آقاي كره ميدانيم كه توان نطق كشيدن برابرمان را ندارد و اگر غير از اين فكر كند، بايد منتظر فريادي ديگر باشد از كرش يا كسي كه بعدها جاي او خواهد نشست.
برخلاف ما، كره اما آن باخت را فراموش كرده، باختي را كه هر چند سعي ميكنيم آن را حداقل در اين بازي دوستانه به رخ آنها بكشيم. اين را نه حرفهاي سرمربي فعلي و بازيكنان كره كه روند نتيجهگيري اين تيم ثابت ميكند. تيمي كه اگر چه همه ذهنمان را به آخرين بازي قبل از صعود به جام جهاني معطوف ميكند، اما زواياي ديگري هم دارد. زوايايي كه اگر كمي دقيق تر به آن نگاه كنيم، ديگر خبري از اين لبخند غرورآميزي نخواهد بود.
ليست كره جنوبي و نفراتي كه اولي اشتليكه با خود به تهران آورده، حرفهاي زيادي دارد براي گفتن؛ حرفهايي كه البته گوشي براي شنيدن آن نداريم و ترجيح ميدهيم بيتوجه به آن، خود را سرگرم نتايج قبلي دو تيم (سه شكست و دو تساوي) كه كفه ترازو را به سمت ما سنگين كرده، بكنيم! حال آنكه ليست اين تيم نشان ميدهد كره اگرچه در مصاف با ايران بيشتر يك چهره شكست خورده بوده، ( به رغم تواناييهايي كه دارد) اما در ديگر عرصهها توانسته خود را به خوبي بالا بكشد و دور از انتظار نيست اگر به زودي اين چهره شكستخورده را به طور كلي تغيير داده و چهرهاي جديد از خود به نمايش بگذارد!
در ليست اولي اشتليكه، سرمربي كره جنوبي تنها چهار بازيكن از ليگ داخلي كره هستند و مابقي نفرات همگي لژيونرند! درست برعكس ليست كرش كه شايد به زور چهار لژيونر داشته باشد كه اگر از جهانبخش كه يكي از پديدههاي چند سال اخير فوتبال ايران بوده و انصاريفرد و شجاعي كه حضورشان در اروپا بيشتر به تواناييهاي مديربرنامههايشان برميگردد، ساير نفرات در ليگ داخلي بازي ميكنند و آنهايي هم كه نام لژيونر را با خود يدك ميكشند، نه در كشورهاي پيشرفته و صاحبسبك فوتبال دنيا كه همين كنار دست خودمان و در كشورهاي حاشيه خليج هميشه فارس است كه توپ ميزنند. در تيمهايي كه اگر اعداد و ارقام پرداختي آنها را كنار بگذاريم، از منظر فني چيزي بيش از تيمهاي ليگ داخلي ايران ندارند و تنها دلارهاي اغواكننده آنهاست كه ميتواند بازيكناني نظير دژاگه را جذب كند. درست برخلاف آنچه در ليست نفرات تيم ملي كره ميتوان شاهد بود.
حضور پرتعداد لژيونرهاي اروپايي در تيم ملي كره جنوبي نشان ميدهد اين تيم تمام تمركز خود را روي بازي با ايران و برد و باخت آن نگذاشته و تلاشش پيشرفت همهجانبه در تمامي امور است كه خب ليست اين تيم بهتر از هر چيزي ميتواند در خصوص موفقيت يا عدم موفقيت اين تيم در اين زمينه توضيح دهد!
تيمملي شايد اين بازي دوستانه را هم ببرد و نهايتاً مثل دو بازي ديگر مساوي كند و برتري خود را يك بار ديگر به رخ كره جنوبي بكشند، اما برانداز كردن لژيونرهاي دو تيم كافي است براي اثبات برتري دو تيم. ما همچنان در خواب شكستهاي كره ماندهايم و اين تيم، سعي ميكند خود را نه برابر ما، كه برابر قدرتهاي برتر دنيا بالا بكشد و بازيكنان خود را به اروپا صادر. اما بازيكنان ايراني، اگر از تعداد بسيار اندك پديدههايي چون جهانبخش يا آنها كه مدير برنامههاي زبر و زرنگي كه دارند ( مانند انصاريفرد و شجاعي) ديگر سالهاست برتري تكنيكي ندارند كه خود را به فوتبال روز دنيا (اروپا) تحميل كنند و نهايت جايي كه جز ليگ داخلي ميتوانند بروند، تيمهاي عربي حاشيه خليج هميشه فارس است. تيمهايي كه همان اندك داشتههاي فني بازيكنان ما را نيز به تاراج برده و آنها را ضعيف تر از قبل به كشور باز ميگردانند! مسئلهاي كه سالهاست به آن بيتوجهي ميشود اما حالا، ليست نفرات كره، اين مهم را به رخ ميكشد، البته اگر نخواهيم خودمان را به اين راه و آن راهزده و بيتفاوت از كنار آن بگذريم!
