شيار 143، شروع خوبي در سينماها داشته است، استقبال مردمي از فيلمي كه سيمرغ بهترين فيلم از نگاه تماشاگران را به دست آورده است، همچنان ادامه دارد. در كنار موضوع جذاب اين فيلم و كشش خوب آن، چند عامل ديگر نيز در به ثمر نشاندن اين موفقيت سهيم هستند كه نميتوان آنها را ناديده گرفت. يكي از اين عوامل اكران شيار143 در شهرستانهاست. اين فيلم علاوه بر اكران تهران، در شهرستانها نيز با استقبال خوبي رو بهرو شده است.
اكران در شهرستانها با اكران تهران تفاوتهاي زيادي دارد، از جمله اينكه خرده فرهنگهاي مردم يك شهرستان يا معذوريتهاي ديني و اخلاقي كه مديران فرهنگي در برخي شهرستانها رعايت ميكنند باعث ميشود اجازه اكران برخي از فيلمها در برخي از شهرستانها داده نشود كه نمونههاي اين اتفاق بارها در سينماي ايران رخ داده است. علاوه بر آن برخي از فيلمها هم به دليل آنكه بيش از حد به فضاي شهري تهران تعلق دارند، از سوي مخاطبان شهرستاني پس زده ميشوند.
شيار 143 اما به دليل مضمون و ساختار فيلم و ارزشهاي اخلاقي آن، نه تنها از سوي مخاطبان شهرستاني پس زده نشده است، بلكه حجم عمده موفقيت اين فيلم ناشي از اكران آن در خارج از پايتخت است.
بخشي از استقبال صورت گرفته از شيار 143 ناشي از پخشكننده فيلم است. اكران فيلم در شهرستانهاي فاقد سالن سينما و جذب مخاطب از بين مردمي كه دسترسي به سينما ندارند، باعث شده است تا ميزان مخاطبان شيار 143 در شهرستانها رو به افزايش بگذارد؛ شيوهاي كه پيش از اين نيز آزموده شده و جواب داده است. اولين بار جشنواره مردمي فيلم عمار، اكرانهاي خود را به شهرستانهايي برد كه از داشتن سالن سينما محروم بودند. اكرانهاي اين جشنواره در سالنهاي آمفيتئاتر ادارات، نهادها، مدارس و حسينيهها باعث شد تا جشنواره همان طور كه لفظ مردمي را با خود يدك ميكشيد در عمل نيز مردمي بودن خود را نشان دهد و مخاطباني را پيدا كند كه شايد هيچگاه يك فيلم را در سينماها نديده بودند. اين شيوه ابتكاري به اكرانهاي مردمي شهرت پيدا كرد. بعد از جشنواره عمار، جشنواره بينالمللي فيلم مقاومت نيز همان شيوه را عملي نمود و هدفگذاري خود را در ديده شدن فيلمها در مناطقي قرار داد كه نه تنها از داشتن سينما بلكه از بسياري از خدمات زير بنايي و رفاهي محروم بودند. اين نوع اكرانها را ميتوان عاملي براي گسترش مفهوم عدالت فرهنگي دانست. اين اكرانها باعث ميشود فردي كه در محرومترين نقطه كشور است همان فيلمي را تماشا كند كه در سينماهاي بهترين نقطه پايتخت در حال اكران است.
هم اكنون فيلم شيار 143 نيز همين شيوه را در پي گرفته است. فيلمي كه شايد به دليل بعضي تنگنظريها هيچ وقت در جشنواره فجر حضور نمييافت، با موفقيت بينظيري روبهرو شد و در سينماهاي مردمي توانست بيشترين ميزان آرا را به خود اختصاص دهد. مهمترين شاخصهاي كه براي اين فيلم ميتوان در نظر گرفت، همان علاقه و استقبال مردم نسبت به آن است كه بيشك بخش عمدهاي از آن مرهون موضوع ارزشمندي است كه شيار 143 در پي به تصوير كشيدن آن بوده است.
اين فيلم توانسته است با اجراي شيوه اكرانهاي مردمي، كساني را كه در مناطق كمتر برخوردار و فاقد سينما هستند نيز به مجموعه مخاطبان خود بيفزايد. استفاده از ظرفيتهاي بلااستفاده آمفيتئاترها و سالنهاي همايش مراكز دولتي يا نهادهاي عمومي كه داراي امكانات پخش فيلم نيز هستند ميتواند شيوه و جايگزين مناسبي در شهرستانهايي باشد كه از نظر اقتصادي ساخت سالن سينما به صرفه نيست. پيادهسازي اين روش براي اولين بار توسط يك فيلم خاص ميتواند در آينده نيز توسط ساير فيلمها اجرايي شود و با اجراي آن گستره جغرافيايي مخاطبان سينماي ايران را از چند شهر و شهرستان به اكثر مناطق كشور گسترش داد.
