نايب قهرماني در ليگ سيزدهم هم تغييري در روند حركتي پرسپوليس ايجاد نكرد. اين تيم همانند چند فصل اخير ليگ را با نتايج ضعيف آغاز كرد، به طوري كه بعد از گذشت هشت هفته نه تنها جايي در بين مدعيان ندارد كه هنوز موفق به رساندن خود به نيمههاي جدول هم نشده و امتيازاتش همچنان تك رقمي است؛ وضعيت نگرانكنندهاي كه صداي همه را در آورده است از هوادار گرفته تا پيشكسوتان اين تيم. اعتراضهايي كه البته به گوش سرمربي تيم نميرود و مثل هميشه مغرضانه خوانده ميشود.
شرايط پرسپوليس بعد از گذشت هفت هفته از ليگ اصلاً جالب نيست، اما آنقدر هم حاد نيست كه تصور شود نميتوان نسخهاي قابل درمان براي آن پيچيد! در اين شرايط خيليها به اولين مسئلهاي كه فكر ميكنند كنار گذاشتن دايي است خصوصا كه هيئت مديره از همان ابتدا با او مخالف بود و اسپانسر هم اين روزها بناي ناسازگاري گذاشته و با رفتن به دنبال گزينههاي ايتاليايي اين شايعه را مطرح كرده كه جاي دايي روي نيمكت پرسپوليس خيلي سفت و سخت نيست و او هم مثل همه مربيان ناكام ليگ بايد ترس از دست دادن جايگاهش را داشته باشد.
اما اين مشكل ميتواند به گونهاي آرام تر و بيسر و صداتر حل شود. پرسپوليس به يك شوك نياز دارد اما اين شوك هميشه نميتواند با كنار گذاشتن و قلم قرمز كشيدن روي نام سرمربي تيم معنا شود. اين شوك ميتواند فني تر از اين حرفها باشد تا تأثيراتش از كنار گذاشتن سرمربي بيشتر باشد. شوكي در حد نشاندن كمكي كاربلد كنار دست دايي. مسئلهاي كه بيشك سرمربي پرسپوليس زير بار آن نخواهد رفت اما ميتواند مشكل او را حل كند و پرسپوليس را از اين شرايط اسفناك بيرون بياورد!
كنار گذاشتن دايي در اين مقطع زماني تبعات فراواني خواهد داشت. انتخاب يك مربي ديگر بيشك پروسهاي طولاني است؛ مربياي كه حتماً هفتههاي زيادي را حيف و ميل شناخت تيمي ميكند كه هيچ يك از نفرات آن با نظر او جذب نشدهاند. مربي كه البته تضميني هم نيست كه بتواند بهتر از دايي نتيجه بگيرد. آن هم با بازيكناني كه خيليها معتقدند در حد و اندازههاي نام پرسپوليس نيستند، بازيكناني كه توانايي تغيير نتيجه را داشته باشند، به زعم خيليها تيم بزرگ نياز به بازيكن بزرگ دارد، مسئلهاي كه در پرسپوليس طي چند سال اخير شاهد آن نبودهايم. اما همهجاي دنيا سرمربي مقصر ناكامي تيم است نه بازيكنان تيم. چراكه اين بازيكنان را هم علي دايي انتخاب كرده است. بازيكناني كه طي چند هفته گذشته نتوانستهاند باري از دوش دايي بردارند و تاثيري در تغيير روند ناكاميهاي اين تيم داشته باشند.
اما همه اين مشكلات را ميتوان با يك تفكر جديد فني برطرف كرد. بازيكنان پرسپوليس اگرچه نامي نيستند و شايد حتي برخي از آنها در حد نام اين تيم نباشند، اما بازيكناني هستند كه در تيمهاي قبلي خود جزو مهرههاي اصلي و تاثير گذار بودهاند، درست برخلاف آنچه در پرسپوليس هستند و اين به نوع نگرش سرمربي تيم برميگردد؛ سرمربياي كه نميتواند از اين نفرات بازي بگيرد. توانايي اين نفرات براي دايي ثابت شده است كه آنها را در ليست خريد تيمش قرار داده است. اما وقتي همين بازيكنان نميتوانند نيمي از توانايي را كه در تيمهاي قبلي خود داشتهاند در پرسپوليس به نمايش بگذارند يعني سرمربي تيم نميتواند آنچه را كه بايد از اين بازيكنان بگيرد!
براي حل اين مشكل دايي نياز به استفاده از كمكهايي دارد كه بتوانند نقاظ ضعف فني او را پوشش دهند.
درست مثل زماني كه دايي كمكي چون تاتار را كنار دست خود داشت. مربي جواني كه اين توان را داشت كه نقاط ضعف دايي را پوشش دهد. توانايي كه اما امروز در كمكهاي دايي ديده نميشود. در حالي كه اگر دايي كمي از مواضع خود عقبنشيني كرده و زير بار استفاده از دستياري برود كه به جاي بله قربانگو بودن، با مشورتهايش مكمل سرمربي پرسپوليس باشد، ميتوان اميدوار بود مشكلات و ناكاميهاي اين تيم بدون كنار گذاشتن سرمربي آن حل و فصل شود. مسئلهاي كه البته تصميمگيري در خصوص آن به شخص دايي بستگي دارد. در غير اين صورت همين هيئت مديرهاي كه امروز سكوت اختيار كرده و چهره حامي به خود گرفته، خيلي زود صبرش بار ديگر لبريز ميشود و در همان راهي قدم بر ميدارد كه اسپانسر در تكاپوي آن است. آن وقت حتي برگ برندههاي دايي و تهديد به شكايتهايش به فيفا هم نميتواند نتيجه دهد. چراكه با اين نتايج، حالا هيچ كس پشت او نيست و حمايتهاي رحيمي هم تا زمان مشخصي ميتواند ادامه داشته باشد، حال آنكه يك تصميم بجا از سوي دايي براي انتخاب دستياري كه بتواند نقاط ضعف او را بپوشاند هم به پرسپوليس كمك ميكند هم به خود دايي!
