زمان به سرعت در حال گذر است اما هنوز تكليفي مشخص نيست!كمتر از چهار ماه ديگر هم بازيهاي جام ملتهاي آسيا آغاز ميشود و اين نگرانيها را بيشتر و بيشتر ميكند. همه در پي خبري جديد هستند، كرش رفته؛ رفتني كه ميگويند بازگشتي پشت آن نيست و نيمكت تيم ملي هنوز هم بلاتكليف يك تصميم است. از يك سو چشمها به دهان كفاشيان است و از سوي ديگر گوششان به پچ پچهاي وزارت ورزش و جوانان تيز شده. اما هيچ خبر اميدواركنندهاي نه از زبان كسي خارج ميشود و نه به گوش كسي ميرسد. هرچه هست مشتي اظهارنظر سطحي يا
پيشبينيهاي شخصي است كه حساب چنداني نميتوان روي آن باز كرد!
تقويم فيفا هر روز ورق ميخورد و روزهاي خاص آن يكي در پي ديگري ميگذرند. روزهايي كه فرصتي براي برگزاري بازيهاي دوستانه است؛ فرصتي براي آمادهسازي، فرصتهايي كه تيم هايي ديگر در مستطيل سبز نهايت استفاده را از آن ميبرند اما براي تيم ملي ايران با روزهاي معمولي تفاوتي ندارد، تيمي كه هنوز نميداند سكان هدايتش به دست چه كسي خواهد افتاد و هيچ برنامهاي نه براي فيفا ديها دارد و نه روزهاي معمولي!
كرش يا هر مربي ديگري، حالا همه تنها به حفظ زمان باقيمانده ميانديشند تا نام سرمربي احتمالي تيم ملي. حتي آنهايي كه به ماندن كرش اصرار داشتند نيز ديگر خسته شدهاند از اين فرصتسوزي كه به بهانه مذاكره با سرمربي پرتغالي تيم ملي حيف و ميل ميشود. رفتوآمدهاي كرش و عدم توافق او با فدراسيون فوتبال تنها زمان را براي تيم ملي ميكشد و بس! حال آنكه اگر قرار بر بركناري كرش يا حتي تمديد قرارداد او باشد بايد هرچه سريعتر تصميم نهايي گرفته شود تا تيم ملي از اين فرصت سوزي در جام ملتهاي آسيا ضربه نخورد!
اما به نظر ميرسد آقايان ترجيح ميدهند حوصله همه آنقدر سر برود كه دست از حمايت هر شخصي بردارند و ديگر به هر انتخابي تن در دهند! مسئلهاي كه به حرف مخالفان كرش را به كرسي مينشاند، اما به قيمت از دست رفتن زماني كه ميتواند براي تيم ملي فوتبال حكم طلا را داشته باشد. زماني كه اين روزها در نبود كرش و شنيده شدن جملات بيحاصل از زبان كفاشيان يا مسئولان وزارت ورزش هدر ميرود، زماني كه ميتوان از آن بهترين استفاده را برد اما حالا به راحتي از دست ميرود تا چند ماه ديگر حسرت آن را بخوريم!
همه نگاهها در بازيهاي جام ملتهاي آسيا به تيم هايي چون ايران، كره، ژاپن و استرالياست؛ به تيمهايي كه موفق به حضور در جام جهاني شدند. تيم هايي كه در برزيل خوش ندرخشيدند اما بايد ديد دستاوردشان از حضور در اين رقابتها چه بوده و آيا تجربهاي اندوختهاند كه حداقل در سطح آسيا به كمك آنها بيايد؟ در اين بين استراليا تنها تيمي است كه سرمربي خود را حفظ كرده، ژاپن اما خاوير آگيره را روي نيمكت خود نشانده و ايران و كره جنوبي هم همچنان اندر خم يك كوچه هستند و تصميمي براي نيمكت خود نگرفتهاند. هر چند كه كرهايها هم به زودي سرمربي جديد خود را معرفي ميكنند. اما تيم ملي هنوز نميداند بعد از كرش بايد سراغ چه كسي برود! امروز اگر كرش نه قاطع خود را به تيم ملي تحويل دهد و قيد تمديد قرارداد را بزند، كفاشيان تازه بايد سراغ گزينههاي جديد برود، گزينههايي كه حتي فكري هم روي آنها نشده است ! البته اگر اين نه را كفاشيان هم بدهد فرقي نميكند. حالا مهم زماني است كه در حال گذر است. زماني كه از دست ميرود بدون آنكه استفاده بهينهاي از آن شود يا حتي تصميمي قاطع براي آن گرفته شود. گفتن يك بله يا نه، ميتواند همه چيز را تمام كند. اما روزها ميگذرد و آنچه ميشنويم تنها وعده هايي است كه اميدي به عملي شدن آنها نيست!
امروز هم اگر كفاشيان تصميم قاطع بگيرد براي زدن قيد كرش، فرصت چنداني براي انتخاب بعدي نيست. با اين وجود آقايان قدر همين اندك فرصت باقيمانده را هم براي اتخاذ يك تصميم جدي نميدانند و همچنان ترجيح ميدهند با لبخند به افقهاي دور خيره شوند؛ افقهاي دوري كه نشاني از موفقيت براي تيم ملي ايران نميتوان در آن ديد!
