در اثر رشد تومور، استخوان با بافتي جايگزين ميشود كه ممكن است به اندازه آن محكم نبوده و نتيجه آن ممكن است شكسته شدن استخوان باشد. سلولهاي تومورهاي بدخيم استخوان ممكن است از طريق جريان خون يا سيستم لنفاتيك منتشر شده و به نواحي ديگر بدن بروند.
وقتي در استخواني از بدن تومور رشد ميكند ممكن است منشأ اين تومور از خود استخوان باشد يا ممكن است منشأ آن از بافت ديگري بوده ولي به علت رشد يا متاستاز سلولها، تومور به استخوان رسيده است.
اكثر بيماران مبتلا به تومورهاي استخواني در محل استخوان، درد دارند. درد بيشتر گنگ و مبهم است. شدت درد طوري است كه اغلب، بيمار را از خواب بيدار ميكند.
استخوان ممكن است بر اثر تومور ضعيف شده و سپس بر اثر ضربه خفيفي دچار شكستگي شود. گاهي تومور درد نداشته و بيمار فقط متوجه يك برجستگي در اندام خود ميشود. تومورهاي مختلف برحسب نوعشان و محلي را كه درگير ميكنند علائم متفاوتي دارند.
در آزمايشگاه پزشك متخصص پاتولوژي (پاتولوژيست) روي نمونه بافتي آزمايشات مختلفي را انجام ميدهد و سلولهاي بافت را با ميكروسكوپ بررسي ميكند تا نوع تومور را تشخيص دهد. در بررسي پاتولوژي در بسياري اوقات ميتوان مشخص كرد كه سلولهاي سرطاني بافت استخوان تا چه حد خصلت تهاجمي دارند.
محققان بيمارستان زنان بيرمنگام با همكاري مؤسسه سرطان دانا فاربر و با استفاده از نانوذرات حاوي يك ماده دارويي روشي براي جلوگيري از پيشرفت سرطان در بافتهاي استخواني ابداع كردند.
به گفته آرچانا سوامي از محققان اين پروژه استخوان داراي ميكروساختارهايي است كه براي رشد سلولهاي سرطاني مناسب است، سلولهاي سرطان در نقاط مختلف بدن نظير پروستات و خون ميتوانند خود را به بافت استخواني رسانده و در آنجا ساكن شوند، اين كار در مراحل پيشرفته بيماري رخ ميدهد.
آلندرونات از خانواده داروهاي بيس فسفونات است. فسفوناتها بهطور معمول به يون كلسيم متصل ميشوند، از آنجا كه بزرگترين مركز ذخيره كلسيم بدن، استخوان است، فسفوناتها با غلظت بالا در استخوان جمع ميشوند. اين گروه با استفاده از نانوذرات، سلولهاي سرطاني در استخوان را هدف قرار داده و شرايط را براي تقويت استخوان فراهم كردند، با اين كار ميتوان مانع از پيشرفت سرطان استخوان شد.
ميشيلا ريگان از محققان مؤسسه سرطان دانا فاربر نيز ميگويد: محدوديتهاي زيادي براي درمان بيماري سرطان استخوان وجود دارد، يكي از اهداف ما اين است كه بتوانيم با استفاده از روشهاي درماني جديد سلولهاي تومور را هدف قرار داده و مانع از گسترش آنها به سلولهاي استخواني اطراف شويم.
اين گروه تحقيقاتي با استفاده از نانوذرات موفق به اين كار شدند، اين نانوذرات از تركيب يك پليمر زيستتخريبپذير و تركيب دارويي موسوم به آلندرونات ساخته شده است. با اتصال آلندرونات به سطح نانوذرات، نانوذرات ميتوانند به درون بافت استخواني وارد شوند و داروي كپسوله شده در آنجا را رهاسازي كنند. از آنجا كه بيس فسفوناتها معمولاً در فرآيند درمان سرطان استخوان مورد استفاده قرار ميگيرند، بنابراين آلندرونات نقش دوگانهاي را در اين روش درماني بهعهده ميگيرد. محققان اين روش درماني را روي موشهاي مبتلا به سرطان استخوان آزمايش كردند، نتايج نشان داد موشهايي كه داروي جديد را دريافت كردند شانس زنده ماندن بيشتري نسبت به موشهاي شاهد داشتند. همچنين مشخص شد تراكم و حجم استخوان در اين موشها بيشتر بوده است.
منبع: www.ortoped.ca
