شنيدن خبر ديجيتالي شدن سينماهاي كشور تا چه حد ميتواند خبر خوشيمن و مباركي باشد؟ مسلماً اگر خبر خوبي نبود براي آن كنفرانس خبري برگزار نميشد و اين همه هزينه براي انجام اين كار از سوي سازمان سينمايي صورت نميگرفت. اما به راستي دغدغه علاقهمندان به سينما هم اكنون اين است كه به جاي نسخه 35 ميليمتري فيلم را با دي وي دي پلير و به صورت ديجيتال نگاه كنند؟ انگار فراموش كردهايم كه در عصر تكنولوژي هستيم و بسياري از محصولات اين عصر عمر كوتاهي دارند و به سرعت جايگزينهاي آنها وارد بازار ميشوند، بعد ما افتخارمان اين است كه در روزگار سه بعدي شدن سينماهاي جهان به دنبال اين هستيم كه آپارتهاي قديمي را جمع كنيم و به جاي آن دي وي دي پلير بگذاريم.
كاري به سالن هاي مجهز سينماهاي اروپا يا امريكا ندارم اما همين كشور دوست و همسايه ما پاكستان در دهه 90 ميلادي شروع به ديجيتالي كردن سينماهايش كرده است، چيزي بين20 يا 25 سال پيش. هنديها هم كه خودشان استانداردهايي براي ديجيتالي كردن سينماها دارند. آن وقت ما كه ادعا داريم جزو صاحبان سينماهاي جهان هستيم، حدود 4 دهه است كه هيچ فكري براي ارتقاي كيفيت سالنهاي سينما انجام ندادهايم. در آخر هم با كلي هزينه توانستهايم حداقلهاي ديجيتالي شدن را در اين سالنهاي فرسوده پياده كنيم. لازم است يادآوري كنم كه ديجيتالي شدن و پخش ديجيتالي يك فرايند است و شامل حداقل و حداكثرهايي است.
اگرچه پيشرفتهاي تكنولوژيك باعث شده كه نتوان سقفي براي ديجيتالي بودن يك سالن سينما در نظر گرفت اما در تعريف حداقلي آن اين است كه از پخش كنندههاي ديجيتالي به جاي دستگاههاي بزرگ آپارت در سالنهاي سينما استفاده شود. بله ما با اين تعريف حداقلي به پخش ديجيتالي دست پيدا كردهايم اما چند سالن سينماي ما قادر به پخش صداي دالبي هستند؟ تكنولوژي كه چند دهه از عمر آن ميگذرد اما به جز چند سالن سينما، اكثر اكرانهاي ما همچنان به صورت استوديو صورت ميگيرد. اگر سري به بازار فروش تلويزيون بزنيد، خواهيد ديد كه هر روزه بر تعداد مشتريان تلويزيونهاي سه بعدي افزوده ميشود. كمپانيهاي بزرگ فيلمسازي جهان هم فيلمهايشان را به صورت سه بعدي در اختيار علاقهمندان قرار ميدهد و حتي نسخه فيلمهاي قديمي خود را به فرمت 3D تبديل ميكنند تا تماشاگر از تماشاي فيلم نهايت لذت را ببرد. آن وقت ما خوشحاليم كه دي وي دي پلير خريدهايم و در سالنهاي سينما گذاشتهايم. آيا كسي كه به دنبال ديدن فيلمهاي روز جهان با بهترين كيفيت تصوير و با فرمت سه بعدي است، وقت ميگذارد بيايد و فيلمهاي تبديل شده از 35 ميليمتر به دي وي دي را تماشا كند؟!
كمي هم بايد به مخاطبان سينما حق بدهيم كه در مقابل هزينههايي كه براي خريد بليت ميكنند، حداقل انتظاراتشان برآورده شود. شايد توقع اينكه همه سالنهاي سينما يك شبه به تكنولوژي دالبي و پخش 3D مجهز شوند، بسيار توقع بالايي باشد اما حداقل ميشد تا در زمان ديجيتالي كردن سالنهاي سينما چند سالن مناسب را به عنوان پايلوت انتخاب كرده و با تغييرات در سالن نمايش فيلم آنها را براي پخش تصاوير سه بعدي و صداي دالبي آماده ميكرديم. با عميقتر شدن فاصله ميان تكنولوژي به كار رفته در سالنهاي سينما و پخشكنندههاي خانگي همين مقدار علاقهمندي كه وقت ميگذارند به سينما ميآيند هم در خانه ميمانند و به جاي اينكه سينماي ايران را در سالنهاي غيراستاندارد دنبال كنند، آثار روز سينماي جهان را با بهترين كيفيت صدا و تصوير در خانه ميبينند، آن وقت بايد فاتحه سينماي ملي ايران را خواند.
