در جشنواره فيلم فجر سال 90، آقاي منوچهر محمدي فيلم «بوسيدن روي ماه» را به جشنواره آورده بود. در حاشيه اكران فيلم در سالن مطبوعات (برج ميلاد) فرصتي شد تا سؤال قديمي اما بيجوابي را از ايشان بپرسم. سؤال من اين بود كه چرا در كليپ «ستارههاي سبز» كه تقليدي از حمايت هنرپيشگان امريكايي از اوباما بود و در حمايت از ميرحسين موسوي و با طرح شعارهاي ساختارشكن ساخته شده بود، شركت كرده؟ آن هم كليپي كه جمعبندياش با حرفهاي افرادي مثل مخملباف يكي ميشود!
جوابهاي ايشان جالب بود و در آن همه چيز يافت ميشد بهجز جواب سؤال ساده من؛ از اينكه «استوديوي محل ضبط كليپ مربوط به اقوام آقاي ريشهري بوده» تا جملاتي شبيه به اينكه «من با مخملباف از سر فيلم «استعاذه» در ارشاد وقت درگير بودم و. . . !».
ديدار سرپايي ما با يك جمله تمام شد. به آقاي محمدي گفتم كه شما دوستان ياد گرفتيد كه اقبالتان به جريانهاي خاص در حوزه هنر كه عموماً در دسته شبهروشنفكران تقسيمبندي ميشوند، در جلوت باشد و ادبارتان از آنها و بهنوعي اقبال به سيستم، در خلوت!
حقيقت اين است كه كار عملي هنرمند، استفاده از هنرش و محك تقواي او، نه مواضع شفاهي كه آنچيزي است كه ميآفريند نه اينكه بيانيه تصويري عليه نظام بسازد و بعد ادعا كند كه «من و هشت نفر ديگر، حزباللهيهاي خانه سينما هستيم و دلمون با نظام است و. . . ».
لذا با احترام به تصاوير بالاي اين يادداشت، اجازه ميخواهم كه اين حركات را باور نكنم! باور نكنم كساني كه جريان مشكوك اين روزهاي تئاترهاي بهاصطلاح مذهبي را مديريت ميكنند و در كارنامهشان «عَشَقه» و «روز حسين» را دارند و كساني كه در خانههاي گرانقيمتشان در محلههاي بالايي تهران، با پول تورهاي فرهنگي سفارتخانهها زندگي ميكنند و در عين آزادي با مظلومنمايي، تلاش ميكنند تا تنها مدافع حقيقي مقاومت فلسطين يعني ايران را به يك «مورد حقوق بشري» تبديل كنند و اين روزها فيلم غيرقانوني و زيرزميني «پرده بسته» را پس از عنايت در جشنواره برلين و تبليغ عليه جمهوري اسلامي، براي دانلود رايگان(!) در اختيار مخاطبان اندكشان قرار دادهاند، ميتوانند مدافع غزه مظلوم باشند. هنرمندان شبهروشنفكر اگر ميخواستند كاري كنند، نشان دادهاند كه به مجوز و امكانات زيادي نياز ندارند، كما اينكه وقتي ميخواهند ضد جمهوري اسلامي فعاليت كنند با يك دوربين غيرحرفهاي هم چيزهايي ميسازند كه ميتواند تا مرز كانديداتوري براي اسكار هم پيش برود (سايت سينمايي «فيلم كامنت» ادعا كرده بود كه مستند «اين يك فيلم نيست» جعفر پناهي كه تا مرحله انتخاب نهايي براي اسكار هم پيش رفت، جدا از ساخت ابتدايي و ساده در لوكيشن خانه پناهي، در يك كيك جاسازي و به خارج از ايران برده شده است!) داستان اين جماعت شبيه همان «اقبال علني به غيرخودي» و «ادبار خصوصي به خودي» است!
پينوشت: تيتر يادداشت از امام موسي صدر عزيز (حفظهالله) است كه خطاب به ياسر عرفات گفته شده و مناسب حال اين جماعت است، با اين نمايشهاي شبهروشنفكرانه در داستان غزه.
