روزنامه آرمان در گفتوگويي با محمدرضا تاجيك رئيس مركز بررسيهاي استراتژيك رياستجمهوري دولت هشتم كوشيده است به بهانه تذكر اخير چند نماينده مجلس به وزير دادگستري در خصوص اعمال ممنوع الخروجي خاتمي، به تعريف و تمجيد از خاتمي به زبان تاجيك بپردازد. موضوعي كه به خوبي در متن اين گفتوگو به چشم ميخورد استفاده از واژههاي اغراق آميز در خصوص خاتمي است كه گويي تاجيك به دنبال اداي دين به رئيس پيشين خود بوده است. مرور برخي از اين گفتهها خالي از لطف نيست. «خاتمي ترجمان و تجلي يك گفتمان، يك قدرت، يك سياست متفاوت است. او يك فرد نيست، يك ايده است، يك انديشه است، يك منش است، يك روش است. ممكن است عرصه سياست و قدرت امروز و فرداي ما خاتمي را برنتابد، اما نميتواند خاتميسم را از متن به حاشيه بكشاند. خاتميسم جزئي لايتجزا از تاريخ اكنون و آينده ما باقي خواهد ماند. ترديد نداشته باشيد كه حتي اگر عدهاي با صداي بلند فرياد برآرند كه مرا با تو سر و كاري نيست، در و ديوار آينده اين جامعه گواهي بدهند كاري هست.»
اما در اين بين شايد نكته بارز اين گفتوگو، اعتراف تاجيك به فاصله زياد جريان اصلاحطلبي با دولت يازدهم است؛ موضوعي كه بر سناريوهاي پيشين در خصوص استفاده ابزاري اصلاحطلبان از دولت براي بازگشت به قدرت صحه ميگذارد. تاجيك در اين گفتوگو، اگرچه كوشيده به صورت علني عليه دولت موضعگيري نكند اما در پوشش كلامي خود، تلاش كرده گفتمان اعتدال كه از سوي دولت مطرح شده است را گفتماني ناكارآمد معرفي كند و حتي به رغم تلاش دولت براي توسعه و فراگير كردن اين گفتمان، آن را نابالغ ميخواند. تاجيك در اين باره ميگويد: نميتوان از گفتماني به نام گفتمان اعتدال سخن گفت. ما در دوران پيشاتولد يا پيشاتدوين اين گفتمان بهسر ميبريم، حتي اگر بتوان از «گفتماني در راه» به نام گفتمان اعتدال سخن گفت، ترديدي نبايد داشت كه اين گفتمان اكنون در مرحله جنيني خود است و هنوز براي تشخيص دختر يا پسر بودن، سالم يا ناقص بودن، سفيد يا سياه بودن، زنده يا مرده و طبيعي يا سزاريني به دنيا آمدنِ آن، خيلي زود است. وي در همين ارتباط در جايي ديگر از اين مصاحبه ميگويد: «بعيد ميدانم كه تصويري از اعتدال و اعتدالگرايي به مثابه يك «گفتمان» در سپهر ذهني و انديشگي حاملان اين مفهوم وجود داشته باشد و بعيد ميدانم اعتدال و اعتدالگرايي به مثابه يك تئوري راهنماي عمل اجتماعي و سياسي و فرهنگي و اقتصادي و. . . پردازش شده باشد زيرا هنوز مشخص نيست كه مصداقهاي اعتدال و ميانهروي كدامند.»
وي سپس در تلاشي آشكار براي مصادره اين گفتمان و وام دار كردن دولت به جريان اصلاحطلبي، عنوان ميكند: «آنچه در آن ترديد نيست تكرار و بازتاب برخي مفاهيم و ايدهها و آموزههاي اصلاحطلبي در پيكره و ساحت گفتماني اعتدالگرايي است. با وجود اين جغرافياي مشترك مفهومي، جريان اعتدالگرايي را نميتوان ادامه طبيعي و بديهي اصلاحطلبي فرض كرد.»
اما اوج نارضايتي اين سناريست اصلاحطلب از دولت آنجايي اوج ميگيرد كه دولت روحاني را همانند دولتهاي نهم و دهم، پوپوليست ميخواند، چراكه از ديد وي رسيدگي به معيشت مردم و حل مشكلات اقتصادي آنان و پرداخت يارانه به آنها يا به قول خودش «دلمشغولي نان و يارانه»، هيچ ارتباطي به حوزه اقتصاد كلان ندارد و حركتي پوپوليستي براي جلب نظر افكار عمومي است. در نهايت آن چيز كه از اين گفتوگوي مطول و مكتوب روزنامه آرمان با محمدرضا تاجيك ميتوان نتيجه گرفت، نارضايتي وي به عنوان يك «سوپر اصلاحطلب» از شرايط كنوني است و بيشك در ديدگاه تاجيك براي رسيدن به روزهاي خوب هيچ گفتمان و انديشهاي جز گفتمان اصلاحطلبي پاسخگو نخواهد بود. . .
ایشان بعد از زندان کاملا هدایت و ارشاد شده بود دوباره ظاهرا گمراه شده است 
