ابوي ميگويد: حالا كه قيمت ماشينها تا يك سال ديگر تثبيت شد، بيا برويم قاطي آن 30 نفر بشويم برويم در خارجه، توليدات داخله را آب كنيم. اينجوري به دولت هم كمك ميكنيم و وزنه صادرات را ميبريم بالاي سرش نگه ميداريم. هر موقع دست از پا خطا كرد ول ميكنيم تا....
ميگويم: شما هم كه تازگيها كارتان شده است بمباران ناقص اطلاعاتي! خر خودتان را سواريد و ميتازانيدش. دست نگهداريد با هم برويم. رهرو آن است كه آهسته و پيوسته رود... 30 نفر چي؟ كي؟ كجا؟ چرا؟ چگونه؟
ميگويد: معاون بازاريابي و تنظيم روابط سازمان توسعه تجارت ايران گفته اعزام هيئتهاي تجاري به 30 كشور جهان در اولويت كاري قرار گرفته و 30 نفر در بخش تجارت خارجي براي رايزني به 30 كشور جهان انتخاب و تا يك ماه آينده به اين كشورها اعزام ميشوند.
ميگويم: آن وقت شما ميگوييد برويم قاطي آنها و ماشين صادر كنيم؟ يعني الان قيمتهايمان تا يك سال ديگر تراز با جهان است. رقابت ميكنيم. رقابت با چه؟
ميگويد: با در نظر گرفتن قيمت روز دلار در بازار آزاد، قيمت روز پژو پارس، پژو 405، پژو 206، پژو 206 صندوقدار، رانا، سمند، سمند سورن، ام وي ام 530، و ام وي ام 315، با قيمتهايي بين 3/30 تا 2/43 ميليون قيمتي معادل 9774 دلار تا 13961 دلار دارند.
ميگويم: يعني ارزانيم يا گران؟ اين توليدات ملي را ببريم خارج بهمان نخندند كه اينها چيست و مفتشان گران است. آن وقت از خارج كه مياندازندمان بيرون (داخل)، ديگر دولت هم بهمان اعتماد نميكند كه بشويم سفير صادرات! بايد برويم رايزني، كارداري چيزي بشويم.
ميگويد: اين خودروها بهترين رقباي ايران در بازه قيمتي 11 هزار دلار تا 7/14 هزار دلار در بازارهاي بينالمللي هستند:نيسان ورسا 2015 / 11990 دلار، شورلت اسپارك 2014/ 12170 دلار، ميتسوبيشي ميراژ 2014 / 12995 دلار، اسمارت فورتو 2014/13270 دلار، كيا ريو 2014/ 13900 دلار، فورد فيستا 2014/ 14100 دلار، شورلت سونيك / 14170 دلار، تويوتا ياريس/ 14430 دلار، هيوندا اكسنت/ 14645 دلار!
ميگويم: خجالتزدهام نكنيد. شرمندهام نكنيد. آخر اينها با اين پولها ميتوانستهاند مانند اين ماشينها را توليد كنند و آن وقت اين چيزها را توليد كردهاند كه به آنها ميگوييم ماشين؟
ميگويد: شوراي رقابت حتماً يك چيزي حالياش هست كه اينطوري قيمت داده. لابد از فردا شوراي رقابت آن كشورها هم ميكشند بالا. شوراي رقابت آنها با شوراي رقابت ما در رقابت ميافتند و چه بكش بكشي بشود.
ميگويم: خدا وكيلي برويم قاطي اين 30 نفر خارج، آنها ريشخندمان نميكنند؟ بيا به عوض كالاي صنعتي همان پسته و زرشك و زعفرانمان را ببريم خارج آب كنيم. حالا مردم كشور خودمان شريف هستند به شوراي رقابت چيزي نميگويند كه قيمت تمام شده ماشين را با مردم چند برابر حساب ميكنند. اما خارجيها زبان ما را نميفهمند و يك وقت يك چيزي بارمان ميكنند كه شوراي رقابت كه هيچ، فرهنگستان زبان هم نتواند تا يكسال ديگر چاره كار را پيدا كند!
ميگويد: بدبخت تو فكر كردي آن 30 نفر زبان بلدند و اقتصاد ميدانند وآبروي ما را بجا ميآورند! در ايران يك نفر زبان ميداند و آن هم ظريف است و بس!
ميگويم: چطور؟ لابد يك چيزهايي داشتهاند كه انتخابشان كردهاند. اسامي آنها را بدهيم كامپيوتر، كامپيوتر هنگ نميكند كه؟ مانند شوراي رقابت كه جادو و جنبل نكردهاند كه جيك كسي درنيايد! بختشان گفته. مثل ما نبودهاند كه بدبختيمان گفته باشد.
ميگويد: آخر، اين شيوه بازاريابي مال عهد دقيانوس است كه نمونه بدهي دست يك بازارياب بفرستياش به سفر. حالا عصر ديجيتال و ارتباطات و اينترنت و... كوفت و درد و زهر مار است. هنوز خودمان خبر نداريم چه داريم، خارجيها خبر شدهاند و پيش خريدش كردهاند و بردهاند. آن وقت اين 30 نفر ميخواهند لابد كشمش صادر كنند! نه؟ البته به كار خارجيها هم ميآيد!
ميگويم: خودتان گفتيد با اينها بزنيم به خط! حالا حرفتان را پس ميگيريد؟ اهل دوركاري شدهايد باز؟
ميگويد: گفتم برويم آب و هوايي عوض كنيم و الا سر صادرات و خودرو و... مزاح كردم. اين چيزها شبيه جوك است. فكرش را بكن؛ پرايد سه ميليوني با چه تدبيري شده است بيست ميليون جز بيتدبيري؟ همان پسته و زعفران و زرشك و فرشمان روي دستمان باد كرده بس كه....
ميگويم: خب حتماً يكي جوابگوست؟ نيست؟ نبود؟
ابوي ميگويد: نگرد نيست، گشتم نبود... بزن بريم!
