اين روزها روزهاي تاريخي واليبال است، خبرهاي خوب و غرورآفرين يكي پس از ديگري به دنيا مخابره ميشود تا نام ايران در ورزش جهان پر آوازهتر از هميشه باشد. آخرين آن هم پيروزي قاطع جمعه شب بود؛ جايي كه آسمانخراشهاي لهستاني كه تيم هفتم رنكينگ جهاني هستند برابر كواچ و شاگردانش حرفي براي گفتن نداشتند. براي قدرتنمايي ايران فقط كافي است نتيجه ست سوم را نگاهي بيندازيد، 25 - 11! با اين نتايج خيرهكننده حالا واليبال ايران در آستانه يك افتخار بزرگ ديگر است، صعود به مرحله نهايي ليگ جهاني، افتخاري كه در روياهاي ايرانيها هم نميگنجيد چه برسد به اينكه واليبال ايران حالا تنها 3 امتياز تا گرفتن بليت فلورانس فاصله داشته باشد. حالا ديگر قدرتنمايي ايران در واليبال دنيا يك رويا نيست، يك واقعيت است كه تحسين دنيا را به همراه داشته، حالا ديگر شنيدن اين جمله از زبان مربيان تيمهاي برتر دنيا كه ايران جزو تيمهاي قدرتمند واليبال است طبيعي شده است و براي كمتر كسي تازگي دارد.
آن هم درباره تيمي كه با رفتن ولاسكو تصور ميشد ديگر نميتواند موفق باشد و در ليگ جهاني امسال ضعيفتر از دوره قبل نتيجه ميگيرد اما حالا بعد از 9 مسابقه همه چيز بهتر از سال گذشته در حال رقم خوردن است و با آمدن كواچ همان مسير پيشرفت البته با سرعت بيشتري دارد طي ميشود تا نام ايران در كنار قدرتهاي جهان قرار بگيرد. با تمام اين افتخارات نكته تلخ، مظلوم بودن واليبال است. ورزشي با اين همه موفقيت و افتخار هنوز كه هنوز است در بين مسئولان ورزش انگار به جايگاه واقعياش نرسيده است. تا چند روز پيش كه تيم ملي فوتبال در جام جهاني بازي داشت قدرتنمايي شاگردان كواچ زير سايه فوتبال كمتر ديده شد وگرنه كيست كه نداند شكست دادن برزيل و ايتاليا و لهستان كه جزو تيمهاي پر افتخار دنيا هستند اصلاً كار كوچكي نيست و آن را ميتوان در رده بزرگترين افتخارات تاريخ ورزش ايران قرار داد.
به هر حال قدرت نمايي در اين سطح نشان از تيمي دارد كه حالا ميخواهد در واليبال دنيا آقايي كند اما همين تيم و واليباليستهاي پرتلاشش و مربياي كه در اولين تجربه مربيگري ملياش مانند شاگردانش آرزوهاي بزرگي دارد آن طور كه بايد مورد توجه مديران و مسئولان ورزش نبودهاند. انگار هنوز خيلي از آنها بزرگي كار واليباليستها را درك نكردهاند و هنوز در باد بازي تيم ملي فوتبال برابرآرژانتين در جام جهاني هستند، شكستي كه حتي براي آن پاداش هم در نظر گرفتند! اگرچه بازي خوب شاگردان كرش برابر ياران مسي تاريخي بود اما فراموشي موفقيتهاي واليبال زير سايه فوتبال با هيچ توجيهي قابل قبول نيست، آن هم براي وزارتخانه ورزش و وزيري كه روز اول ادعا كرده بود ميخواهد رشتهها را به يك چشم ببيند تا حق ورزشكاران ديگر زير سايه فوتبال ضايع نشود اما حالا گويا همان رويه گذشته پي گرفته ميشود.
در اينكه مسئولان با توجه به جذابيت و فراگيري بيشتر فوتبال به آن توجه بيشتري دارند شكي نيست اما اين نبايد سبب شود تا كار بزرگ واليبال در ليگ جهاني ناديده گرفته شود. مسئولاني كه براي شكست مقابل آرژانتين براي فوتباليستها پاداش 10 هزار دلاري در نظر گرفتند بايد براي واليبال هم كه تيمهاي نامدار جهان را شكست داده پاداشي هموزن آن در نظر ميگرفتند اما از اردوي واليبال خبر ميرسد خبري از پاداش و حتي تقدير معنوي هم نيست. البته به طور قطع هيچ كدام از واليباليستها به خاطر پاداش بازي نميكنند كه حالا با بيتوجهي مسئولان آن نمايش هميشگي را نداشته باشند اما با اين حال شايد كوچكترين كاري كه مسئولان ميتوانستند براي جبران اين تلاشها انجام دهند توجه بيشتر به واليبال بود، حركتي كه ميتوانست روحيه واليباليستها را در ادامه كارشان در ليگ جهاني دو صد چندان كند اما آنها شايد بدشانس بودند كه همزماني جام جهاني و ليگ جهاني سبب شد تا افتخار بزرگشان كمتر ديده شود و بار ديگر مظلوميت رشتههاي غيرفوتبالي بد جور توي ذوق بزند، آن هم رشتهاي مانند واليبال كه فاصله زيادي تا رسيدن به جمع شش تيم برتر دنيا ندارد، اما كسي حتي يك تشكر خشك و خالي هم به آنها نميگويد.
