امروزه حدود 20 ميليون انسان تنها در امريكا از سطوح مختلف از كار افتادگي بيش از صد نوع آسيب مختلف به اعصاب پيرامون ستون فقرات و سراسر بدن رنج ميبرند. انواع بسياري از آسيبهاي عصبي ممكن است بوسيله درمانهاي فيزيكي و عملهاي جراحي بهبود يابد، اما زماني كه يك فيبر عصبي كاملاً از بين برود، تنها اميد اتصال دوباره دو پايانه رشته عصبي است.

در سالهاي اخير، روشهاي متفاوتي براي بازسازي اعصاب قطع شده توسعه يافتهاند كه عموماً براي پيوند يك بخش عصبي به ديگر اعضاي بدن (يا در پيوند اعضاي اهدايي) بوده است. با اين حال، اين پروسه بي نقص نبوده و بستگي به رشد و توانايي اتصال پايانههاي عصبي دارد؛ كه سرعت پاييني هم دارند. گاهي ممكن است اين عمل سالها نيز به طول بيانجامد كه در اين صورت، عضلاتي كه بستگي به بهبود اعصاب دارند تحليل ميروند، و اين عمل ممكن است تا جايي پيش برود كه منجر به از كار افتادگي عضلات در طولاني مدت ميشود.
محققان فرض را بر اين گذاشتهاند كه اگر در طول دوره بهبود سيگنالها از مغز به عضلات برسد، آنها ميتوانند فرآيند بهبودي را سرعت ببخشند. اما آنان به طور كامل نميدانند كه چگونه بايد به اين مهم دست پيدا كنند. يك تيم تحقيقاتي از دانشگاه سينگهوا بيجينگ به رهبري جينگ ليو باور دارند به راه حلي دست پيدا كردهاند.
تيم دكتر ليو يك عصب سياتيك را به عضله ساق پا يك قورباغه بزرگ امريكايي متصل كردند و آن را در آلياژ فلز گاليم مايع (GalnSn) شستشو دادند. به نظر ميرسد فلز مايع بدون وقفه همانند يك پل عمل كرده و به سيگنالهاي الكترونيكي اجازه ميدهد تا از مغز به عضله و بالعكس برود.
اثر طولاني مدت استفاده از اين فلز مايع در بدن انسان هنوز ناشناخته است، چراكه از آنجايي كه محققان سالها بر روي GalnSn تحقيق كردهاند، اين نخستين باري است كه فلز مايع براي اهداف پزشكي مورد استفاده قرار ميگيرد. با اين وجود، اين مطالعات وعده فوق العادهاي است براي ميليونها نفر در سراسر دنيا كه از آسيبهاي جدي اعصاب رنج ميبرند.
منبع: مجله هفتگي نيوزويك