اينكه چه درصدي از بيماراني كه نيازمند بستري براي درمان هستند به اين بيمارستانها مراجعه ميكنند در مقايسه با خيل بيماران نيازمند بستري خود جاي سوال دارد كه چرا اين تحول بايد فقط و فقط در بيمارستانهاي تحت پوشش دولت به اجرا درآيد؟
از سوي ديگر بسياري از بيماران كه به دنبال تشخيص، درمان و پيشگيري از عود بيماري خود هستند در اين مراكز درماني و حتي ساير مراكز تحت پوشش براي وقت پزشكان متخصص و ساير اقدامات درماني همچون تصويربرداري هستهاي، آندوسكوپي و جراحي و... هفتهها بايد در صف انتظار بمانند تا بتوانند وقت ملاقات با پزشك متخصص مورد نظر خود را دريافت كنند و اين مراكز درماني به دليل ازدحام بيماران، وقتهاي طولاني براي انجام آزمايشها و روشهاي تشخيص درمان به بيماران ميدهند.
اين در حالي است كه پزشكان متخصص به بيماران اعلام ميكنند كه نتايج آزمايشات را هر چه سريعتر بايد براي تشخيص نهايي نزد آنان ببرند. زمانهاي طولاني كه بيماران براي اينگونه موارد بايد انتظار بكشند خود سبب تشديد بيماري آنان شده و حتي آنان را نيازمند بستري ميكند كه اين وقتكشيها، هزينههاي درمان را چه به صورت بستري و چه سرپايي بسيار افزايش ميدهد. در عين حال كه زمان درمان را نيز طولانيتر ميسازد.
اينگونه برخورد با بيماران فقط مختص مراكز درماني دولتي نيست بلكه مراكز درماني سازمان تأمين اجتماعي نيز به اشكال مختلف و به بهانه مراجعه زياد بيماران و تقاضاي مشابه، وقت چند ماهه به بيماران ميدهند و با صراحت هم اعلام ميكنند كه كاري از دست ما براي انجام اينگونه اقدامات پزشكي و تشخيص درمان بر نميآيد. آيا با اينگونه برخوردها با بيماران و جواب سربالا دادن به آنان در مراكز درماني دولتي و عمومي ميتوان گفت كه سيستم درماني در حال متحول شدن است.
آيا تحول در درمان نيازمند نگرش همه جانبه و رصد مسائل و مشكلات در همه حوزههاي درماني براي تمام اقشار جامعه نيست؟
با اين حال اميد آن ميرود كه با اجراي صحيح همين سهم اندك در تحول نظام سلامت و استخراج نتايج، ساير بخشهاي درماني كشور نيز مشمول اينگونه اقدامات درماني بشوند.
