مستند «من روحاني هستم»؛ روايتي تاريخي از 50 سال زندگي سياسي حجتالاسلام حسن روحاني رئيسجمهور فعلي كشورمان است. اين مستند بهمن ماه سال گذشته در دانشكده حقوق و علوم سياسي دانشگاه تهران رونمايي و اكران آن در دانشگاههاي مختلف آغاز شد. پس از يك سري اكرانها در سال گذشته، نمايش اين مستند در دو دانشگاه اميركبير و علامه طباطبايي در سالجاري لغو گرديد كه روابط عمومي «سفيرفيلم»، به عنوان پخشكننده اين مستند از ممانعت مسئولان اين دو دانشگاه براي اكران مستند «من روحاني هستم» خبر داده بود.
مهمترين بخشهاي خبرساز اين مستند مربوط به سه اتفاق، يكي درباره ماجراي سفر گروه مذاكرهكننده امريكايي(به بهانه آزادسازي گروگانهاي امريكايي اسير شده توسط حزب الله لبنان در لبنان) به ايران به سرپرستي مكفارلين، ديگري موضوع جلسات گروه موسوم به «99 نفر» و بالاخره ماجراي اتفاقات رخ داده شده در شوراي نظارت بر صدا و سيما(عزل محمد هاشمي توسط شوراي نظارت بر صداوسيما) است كه تمامي آنها با ورود مستقيم امام خميني(ره) ختم به خير ميشوند. اما بيشتر از خود مستند، حواشي است كه به تازگي براي اين اثر با ميدانداري برخي افراد و تعدادي از تداركاتچيهاي رسانهاي عمدتاً «غوغا سالار» كه منتظر كليد زدن هر نوع بلوا و سروصدايي هستند، به وجود آمده كه محل توجه بيشتر و تدقيق افكار عمومي در رابطه با مستند «من روحاني هستم» شده است. چه اينكه چندين و چند بار اكران اين مستند در سال گذشته و در روزهاي ابتدايي تشكيل دولت يازدهم بدون كمترين حساسيتي انجام گرفته است و اينكه چرا تازه عدهاي به فكر سروصدا و موضعگيري عليه آن افتادهاند، رفتاري است كه جاي بحث دارد.
واقعيت اين است كه آنچه مخاطب در مستند «من روحاني هستم» با آن مواجه ميشود، سلسله يادداشتها و خاطراتي است كه بارها در قالب كتاب منتشر شده و حتي نقل بسياري از محافل عمومي بوده است. به عنوان نمونه قضاياي آورده شده در متن(به عنوان مهمترين و خبرسازترين مباحث مورد پرداخت مستند) جملگي بارها توسط چهرههاي مختلف سياسي كشورمان بازگو و چه بسا به صورت جزئيتر هم به آن پرداخته شده است كه تا كنون كسي نيز نسبت به آنها موضع و جهتگيري اعلام نكرده بود؛ مگر اينكه امروز كه مجموع اين حرفهاي بارها مطرح شده در كنار يكديگر با عنوان مستند «من روحاني هستم» برايشان ايجاد حساسيت كرده باشد!
يكي از نكات بسيار جالب در بين هجمهكنندگان به اين مستند دال بر «دروغ بودن» مباحث طرح شده در آن است كه اين اظهارات بدون پشتوانه اِسنادي، ميتواند خطا و توهيني نابخشودني عليه آقاي روحاني و هاشمي رفسنجاني تلقي گردد. چه اينكه اُمهات و اساس صحبتهاي مطروحه در اين مستند بر پايه سخنان و خاطرات كساني پايهريزي و ساخته شده است كه هم اكنون نيز در قالب نظام جمهوري اسلامي داراي پستهاي سياسي بسيار مهمي از جمله رياست جمهوري و رياست مجمع تشخيص مصلحت نظام هستند. بنا بر همين استدلال ساده و بدون نياز به صغري و كبري يا موضوع و محمولهاي پيچيده علم منطق، قابل نتيجهگيري و احصا است.
يكي ديگر از موضوعاتي كه در رابطه با اين مستند مطرح ميشود كه البته بيشتر به عنوان يك بهانه قابل بررسي است تا علت و دليل متقن عقلي و قانوني، اين است كه «گروه چند رسانهاي شفق» به عنوان سازنده مستند مجوز ساخت چنين اثري را نداشته است. فقط من باب انبساط خاطر دوستاني كه چنين مسئلهاي را مطرح ميكنند بايد عرض شود كه چه بسا فيلمهاي سينمايي غيرقانوني و بدون مجوزي كه بارها در كشور ساخته شده و بعضاً برخي از فيلمسازان كه جزو جماعت نسوان هستند پس از توليد، مجوز ساخت فيلم چند اپيزوديشان توسط پيك موتوري (با توجه به نقل قول برخي مسئولان وقت سينمايي) به دستشان رسيده است! يا فيلمهاي بدون مجوز و اغلب دروغپردازانه نسبت به فضاي عمومي كشورمان كه حتي در جشنوارههاي خارجي به عنوان نماينده كشورمان شركت كرده و جوايزي هم گرفتهاند! و با سلام و صلوات به كشور بازميگردند و آب از آب تكان نميخورد! هيچكدام از مسئولان هم زحمت پيگيري داشتن يا نداشتن مجوز توليد، ساخت و نمايش اين دسته از فيلمها را به خودشان نميدهند؛ آن وقت يك عدهاي ابنالوقت كه فقط كارشان غرغر كردن و ايراد گرفتن و پز روشنفكري دادن است، براي يك مستندي كه منابع ارجاعي روشن و قابل دسترسي براي همگان دارد، اتهام دروغگويي را مطرح ميكنند!
با توجه به تمامي اين موضوعات، طرح چند سؤال ساده از برخي حلقومهاي اجارهاي كه امروز داعيههاي مطنطني مثل آزادي بيان و دانستن حق مردم است را به دنبال ميكشند، لازم است. اولاً توليد يك مستند آن هم بر اساس اسناد و خاطرات چندين و چند بار منتشر شده در سطح كشور خلاف قانون است و مجوز ميخواهد؟! مگر فيلم سينمايي توليد شده است كه نياز به مجوز وزارت ارشاد و غيره داشته باشد؟ ثانياً «گر حكم شود كه مست گيرند – در شهر هر آنكه هست گيرند»!
