به جرئت ميتوان گفت مسئله خصوصيسازي باشگاههاي ورزشي به ويژه فوتبال از آرزوهاي بزرگ دولتمردان دولتهاي قبلي بوده است.
مديران ورزشي دولت يازدهم هم از اين قضيه مستثني نيستند. معرفي خادم به عنوان مشاور ارشد وزير در امر خصوصيسازي پرسپوليس و استقلال مؤيد همين مسئله است. خادم اما بارها و بارها نهايي شدن اين پرونده را به زمان ديگر موكول كرده است تا مشخص شود به رغم اشتياق ظاهري دولت براي تحقق اين مسئله، كار بسيار پيچيدهتر از اين حرفهاست.
سابقه خصوصيسازي در فوتبال نشان ميدهد كه چند نمونه معدودي هم كه داشتيم به دلايل گوناگون از جمله عدمحمايت مجريان شكست خوردند و متمولان باشگاه هم عطاي ماندن در فوتبال را به لقايش بخشيدند و آن را رها كردند.
آنچه در مسئله خصوصيسازي مطرح است و بايد به آن توجه داشت اين است كه بحث خصوصيسازي به غير از حمايت، مدير كاربلد نيز ميخواهد. مگر جز اين است كه فوتبال در كشورهاي اروپايي به عنوان يك بخش سرمايهگذار به حساب ميآيد پس چطور ميشود همان فوتبال در ايران اگر پشتوانه دولت نباشد نميتواند كارش را پيش ببرد.
به نظر ميرسد در شروع كار بايد جريان خصوصيسازي براي مديران ورزشي ما تعريف شود يعني اينكه روشن شود ما چگونه بايد وارد اين بحث شويم و اصلاً چه هدفي را در آن دنبال ميكنيم در غير اين صورت سپردن چشم بسته تيمها به چند مولتي ميلياردر و به امان خدا رها كردنشان دردي را دوا نميكند.
مطالعه و تحقيق در خصوص فعالان تيمهاي اروپايي نيز بسيار مؤثر است اينكه چطور فردي مثل آبراموويچ ميتواند باشگاه چلسي را چندين سال موفق نگه دارد يا اينكه متمولان عرب حاشيهنشين خليج فارس چگونه تيمهاي مطرحي چون پاريسن ژرمن و منچسترسيتي را در اختيار ميگيرند نمونههاي روشني است كه بايد مورد توجه قرار گيرد.
آنچه مسلم است اينكه تحقق خصوصيسازي در ورزش به غير از پول، حمايت همهجانبه دولت را نيز ميطلبد. صرف علاقه و شعار و تبليغات هيچ گرهاي را باز نميكند، البته در اين ميان نبايد از اين حقيقت نيز غافل ماند كه محبوبيت و مشهوريت در كنار باشگاههاي بزرگ و درآمدزايي و تبليغي كه آنها براي دولت و دولتمردان دارند يكي از موانع اصلي امر خصوصيسازي در ورزش بخصوص فوتبال است.
اين مسئلهاي است كه هميشه مانع واگذاري برخي تيمها به بخش خصوصي شده است، مسئلهاي كه شايد باز هم مانع از اجراي درست و كامل خصوصيسازي در فوتبال شود.
