قهرماني فـــولاد خوزستان در ليگ سيزدهم خبر خوبي براي فوتبال ايران بود، قهرماني تيمي كه بالاتر از تيمهاي اسم و رسمداري قرار گرفت كه با هزينههاي ميلياردي براي گرفتن جام از اول فصل دورخيز كرده بودند. اما در نهايت تيمي جام را بالاي سر برد كه قبل از شروع ليگ سيزدهم در بين مدعيان قهرماني جايي نداشت اما شاگردان فركي معادلات را به هم زدند و روز آخر قهرمان شدند. فولاد ميتواند نماد يك الگوي كامل براي تيمهايي باشد كه نه اسم استقلال را دارند و نه اسم پرسپوليس را، تيمهايي كه غبطه اين روزهاي فركي و فولاد را ميخورند.
اهوازيها نشان دادند كه آن تيمها هم ميتوانند اميدوار باشند، اميدوار به رسيدن به جايگاه فولاد، آن هم در فوتبالي كه ديگر در قبضه استقلال و پرسپوليس نيست كه يك سال در ميان براي خودشان جامهاي قهرماني را كنار بگذارند. سالهاست كه فوتبال دو قطبي به خط پايان رسيده و ديگر دو تيم بزرگ پايتخت آن حاشيه امنيتي كه براي قهرماني قبلا داشتند حالا ندارند، روزگاري پاس، بعدها سپاهان و حالا اين فولاد است كه به تقسيم جام قهرماني بين سرخابيها پايان داده است تا فوتبال ايران در مسيري قرار بگيرد كه ديگر نامها تعيينكننده نيستند بلكه نوع سازماندهي و عملكرد آن باشگاه است كه موفقيت باشگاه را تضمين ميكند.
سالها قبل پاس وضعيتي شبيه اين روزهاي فولاد داشت، يك باشگاه آكادميك با ساختاري حرفهاي، همه چيز آن سر جاي خودش بود، تيمي كه آخرين تيم ايراني است كه كاپيتان آن جام قهرماني باشگاههاي آسيا را بالاي سر برده است اما انتقال اين باشگاه به همدان، آن را نابود كرد تا خيليها حسرت مكتب پاس را بخورند. حالا اما يكي از مربيان مكتب پاس با تيمي آقاي فوتبال ايران ميشود كه دوباره ياد تيم سبزپوش فوتبال ايران را زنده ميكند. حالا فولاد با فركي كه در پاس تربيت شده است قطب جديد فوتبال ايران است، البته آنها اولين بار نيست كه قهرمان ميشوند، 9 سال پيش بود كه فولاد اولين قهرمانياش را جشن گرفت تا نام اين تيم اهوازي سر زبانها بيفتد و حالا بعد از يك دوره افت دوباره قرمزپوشان اهوازي همان تيم شگفتيساز ليگ چهارم حرفهاي شدهاند.
آقايي دوباره فولاد در ليگ برتر نشان داد كه بازيكنان ميلياردي و نامهاي بزرگ ديگر تضمينكننده نيست و يك تيم وقتي معني پيدا ميكند كه نه در پول دادن بلكه در عمل يك باشگاه حرفهاي باشد. فولاد نمونه موفقي است، تيمي كه عاملهاي زيادي را ميتوان در موفقيتش بر شمرد، تيمي كه در آن خبري از پرداختهاي ميلياردي نيست و وقتي بازيكني مانند آرش افشين پيشنهاد ميلياردي از تيمهاي ديگر به او ميرسد اهواز را ترك ميكند اما او هم هنوز نيم فصل نرسيده پشيمان ميشود و برميگردد. حضور بازيكناني كه در كنار هم يك تيم كامل را تشكيل ميدهند يك بخش از ماكت قهرماني فولاد است، پشت سر اين مجموعه بازيكنان جوان و نوجواني در تيمهاي پايه فولاد حضور دارند كه پشتوانه محكمي براي تيم بزرگسالان است.
همين است كه هر سال چند بازيكن جوان كه از تيمهاي پايه رشد كردهاند در تيم بزرگسالان چهره ميشوند، بازيكناني كه از نوجواني فوتبالشان را در فولاد آغاز ميكنند و با گذشت زمان به تيم اصلي ميرسند. سرمايهگذاري فولاد روي تيمهاي پايه را ميتوان يكي از عوامل اصلي موفقيت مجموعه فولاد به حساب آورد. همين سرمايهگذاري سبب ميشود تا اين باشگاه بدون اينكه چشم به بازيكنان تيمهاي ديگر و صرف هزينههاي سنگين داشته باشد، خود باشگاهي بازيكنساز باشد. علاوه بر اين، داشتن يك مربي بيحاشيه و باتجربه مانند فركي كه كار كردن با جوانان را خوب بلد است هم سهم پررنگي در اين موفقيت دارد. همچنين از مديريت بدون حاشيه فولاد هم نبايد گذشت كه بدون توجه به مديران عامل برخي باشگاهها كه 24 ساعته در رسانهها حضور دارند كار خودش را انجام ميدهد. همه اينها در كنار هم مجموعه كاملي را به نام فولاد ميسازد، تيمي كه با قهرمانياش در ليگ سيزدهم نشان داد كه زمانه داشتن اسم و رسم براي بالا بردن جام قهرماني گذشته و اين روزنه اميدي براي فوتبال ايران براي آقايي دوباره در آسياست.
