بين مامان و بقيه مؤدبانه و رسمي نشسته بودم و چشم ميگردوندم تا همسنها را پيدا كنم و از دست اين حالت عصا قورت داده اجباري خلاص بشم كه چشمهام گره خورد به يك جفت چشم كه مظلومانه نگاهم ميكردن. صاحب چشمها بدتر از من معذب و رسمي با يه پاپيون به گردن و يه برگ جعفري به لبها آلاگارسون كرده روي ميز لميده و منتظر بلعيده شدن بود. دستي روي شونم خورد، برگشتم و از وحشت خودم را عقب كشيدم. خانمي با چشمهاي كشيده مشكي و كوزهاي به سر كه با كمي دقت فهميدم موهاشه كه روي سرش جمع كرده و بخشي از موها مثل سيبيل گربه و سيخ سيخ از چند جاي سرش بيرون زده! لبخند ميزد و ميگفت تو كي اومدي؟ متعجب از احوالپرسي پرسيدم، شما؟ خندهاي كرد و گفت ثمينم خودتو لوس نكن. جا خورده گفتم چرا اين شكلي شدي؟ به سمت ديگه راه افتاديم. با كفشهاي پاشنه بلند 10 سانتيش مثل پنگوئن راه ميرفت. از خنده ريسه رفتم كه سقلمهاي نثار پهلوم كرد. در همين حين همه از جا بلند و روانه ميزهاي شام شدن. ياد بره مظلوم افتادم اما جمعيت چنان دور ميز را پوشش داده بودن كه ديده شدن بره غيرممكن بود. به ميز رسيديم. نگاهي به بره كه البته الان چيزي جز يه اسكلت نبود انداختم. كسي حواسش به بره نبود. حالا ديس باقالي، شيرينپلو، فسنجون با خوراك زبان، چيكناسترگانف و باقي مخلفات مرد ميدون ميطلبيد و همه در تكاپو كه ظرفهاشونو به كوه غذا تبديل كنن. صداي زن عموي بابا كه ميگفت من دستم به سالاد كلم نميرسه ميشه شما يه قاشق سالاد برام بريزي؟ به خود آوردم. قاشق سالاد را پر كردم اما ظرف از غذاهاي جورواجور پر بود. مستاصل نگاهي بهش كردم. چه خوب چهرهشناسي ميدونست چون بيمعطلي تپه وسط بشقاب را نشان داد و گفت بريز همين جا و من هم سالاد كلم را به خيل غذاهاي درهم اضافه كردم! كمي باقاليپلو كشيدم و خواستم برگردم كه خانمي با كفشهاي نوكتيز بلند چنان روي ژله افتاده بر زمين ليز خورد كه با حس پزشكي گل كرده در وجودم سه ماه استراحت مطلق را برايش مناسب دونستم. حالا بعد از گذشت يك ماه از اون شب تاريخي! و پس از تحويل سال نو و شنيدن سخنان حضرت ماه و نامگذاري امسال به تلاش و عزم براي حركت اقتصادي، فرهنگي به ياد اون شب فكر ميكنم كاش فرهنگ ايران و آداب ارزشمند اسلامي را به سبك زندگي غربي و اين همه تجمل و ادا نفروشيم و از خودمون و تغيير مجالسمون شروع كنيم.
