بنا بر اعلام روز گذشته مدیرکل تحقیقات ستاد مبارزه با مواد مخدر 6/2 درصد دانشجويان دانشگاههاي تابعه وزارت علوم به نوعی گرفتار مواد مخدر هستند و بيشترين شيوع مواد در گروه نمونه دانشجويان به ترتيب حشيش، ترياك، قرص اكس و شيشه بوده و در بين داروها بيشترين شيوع به ترتيب به كدئين، ترامادول، ديازپام و ريتالين اختصاص داشته است. طبق اين مطالعه، مصرف مواد در دانشجويان گروه نمونه كه در منازل مجردي سكونت دارند بيشتر از دانشجوياني بوده كه در خوابگاه يا همراه خانواده خود زندگي ميكنند.
براي گرايش دانشجويان به مصرف مواد مخدر و به عبارتي اعتياد دانشجويي دلايل مختلفي بيان ميشود. اما بگذاريد اين مسئله را نيز به اقدامات جزيرهاي و وجود نگرش تك بعدي در اتخاذ تصميمات و برنامهريزيها در كشور مرتبط بدانيم.
گسترش آموزش عالي يكي از (توجه داشته باشيد يكي از) مؤلفههاي دستيابي به توسعه است. مؤلفهاي كه با آب و تاب فراوان (و با قناعت به حداقلهاي كيفي) محقق شد، اما اين پاي بلند كه به ساير اندام كوتاه و ناقص توسعه در كشور نميآيد، گاهي حتي به چشم توسعه كشور هم فرو ميرود. به خصوص كه بستر اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي گسترش آموزش عالي كه شاخصترين محور آن اشتغال است نيز از گردونه توسعه دور مانده كه هيچ، تحت تأثير نيروي گريز از مركز اقتصاد وابسته به نفت از دايره برنامهريزيها و سياستگذاريهاي منتج به اجرا خارج شده است.
علاوه بر اين، صدور مجوز و موافقت اصولي براي تأسيس و راهاندازي دانشگاهها و واحدهاي دانشگاهي وابسته به شهريه در شهرها و روستاهايي كه چند ده برابر متقاضيان و داوطلبان بومي آن منطقه ظرفيت دارند از طرفي و اعطاي مجوز رشته و دادن دانشجوي غيربومي به آنها به بهانه حمايت از بخش خصوصي و جلوگيري از ورشكستگي اين دست دانشگاهها از سوي ديگر ثمره دور باطلي است كه براي خارج شدن از بن بست كمبود ظرفيت دانشگاهها در سالهاي اخير ايجاد شد. تازه ماجرا از آنجا خطرناكتر ميشود كه دانشگاههاي شهريهاي هنگام پذيرش دانشجوي غيربومي هيچ تعهدي براي تأمين خوابگاههاي دانشجويي نميپذيرند. حالا سوداي داشتن تحصيلات عاليه در وانفساي جامعهاي كه جوانان آن شغلي غير از دانشگاه رفتن ندارند را با زندگي مجردي در خانههاي دانشجويي و خارج از كنترل خانواده و بزرگترها جمع بزنيد تا براي شمردن آسيبهاي اجتماعي كه از اين خانهها خارج ميشوند، انگشت كم بياوريد.
اعتياد يكي از اين آسيبها است كه مديركل تحقيقات ستاد مبارزه با مواد مخدر روز گذشته تلخترين آمار را در اين حوزه در رسانهها منتشر كرد. بنا به گفته حميد صرامي ميزان شيوع مصرف مواد در سال گذشته بر اساس نتايج مطالعه شيوعشناسي مصرف مواد در بين دانشجويان دانشگاههاي تابعه وزارت علوم، معادل 6/2 درصد بوده و بيشترين شيوع مواد در گروه نمونه دانشجويان به ترتيب حشيش، ترياك، قرص اكس، شيشه بوده و در بين داروها بيشترين شيوع به ترتيب به كدئين، ترامادول، ديازپام و ريتالين اختصاص داشته است. همچنين شيوع مصرف مواد در دانشجويان گروه نمونه در قشر پسر سه برابر دانشجويان دختر بوده ولي مصرف دارو در دانشجويان دختر بيشتر از دانشجويان پسر بوده است.
طبق اين مطالعه، مصرف مواد در دانشجويان گروه نمونه كه در منازل مجردي سكونت دارند بيشتر از دانشجوياني بوده كه در خوابگاه يا همراه خانواده خود زندگي ميكنند.
پوست اندازی شخصیتی و بلوغ اجتماعی، جامعه پذیری و حساسیتهای ایجاد شده در بازه سنی 18 تا 24 سال که فرد را در برابر سرخوردگی تحصیلی و رسیدن به این نتیجه که دانشگاه جایی که تصور می کردند نیست، آسیب پذیرتر می کند، به اضافه آینده شغلی مبهم و سردرگمی در رابطه با جنس مقابل که در فضای دانشگاهی در تعامل با آن قرار دارد و افسردگی و بی انگیزگی ناشی از دوری از خانواده و محیط آشنایان آتش اعتیاد را روشن می کند تا جایی که می تواند پروژه توسعه منابع انسانی کشور را به گرداب خود بکشد.
البته در اصلاح روند موجود و ناکام گذاشتن هیولای اعتیاد و پیشگیری از بلعیدن مغز جوانان کشور می توان در عین پرهیز از سیاه نمایی، سکوت و انکار و اغراق را نیز کنار گذاشت و به قول صرامی به پديدههاي اجتماعي با نگاه سیاسی ننگریست.
