حضور پرستار هم مايه آرامش بيمار است و هم مايه آرامش پزشكي كه بيمارش را به خدا و سپس به پرستاري ميسپارد كه در كنار هم براي درمانش تلاش ميكنند. هر چند پزشك بيشتر وقتها حضور ندارد و گاهي وقتها به جاي حضور خودش فقط مهرش پاي پرونده بيمار ميخورد، پرستار اما اغلب حضور دارد و بيمار بيش از آنكه پزشك معالجش را بشناسد، پرستارش را ميشناسد.
حضور دلسوزانه پرستاران تكميلكننده چرخه درمان است حتي اگر به گفته مديركل خانه پرستار سهم اين سفيدپوشان مهربان در مقابل سهم پزشكان از كارانههاي درمان يك به هزار باشد. به گفته محمد شريفيمقدم، پزشكان در بيمارستانهاي نيمه دولتي هزار برابر پرستاران و در بيمارستانهاي دولتي 300 برابر آنها كارانه ميگيرند كه اين تفاوت تبعيضآميز، تفاوتي قرون وسطايي است.
از سوي ديگر، استاندارد حضور پرستاران به ازاي تختهاي بستري، هنوز در كشورمان از سبك و سياق دههها يا سدههاي قبل پيروي ميكند. براساس استاندارد ملي بايد به ازاي هر تخت بيمارستاني حدود 8/1 پرستار در كشور داشته باشيم درحالي كه اين ميزان اكنون به ازاي هر سه تخت، دو پرستار داريم. بنابراين تعداد پرستاران كشور بايد حداقل دو برابر شود و از حدود ۲۳۰ هزار پرستار 460 هزار نفر برسد تا بتوانيم ارائه خدمت با كيفيت و استاندارد مراقبتي را در بيمارستانها شاهد باشيم. اين در حالي است كه بايد براي بخشهاي ويژه حداقل دو تا 6/4 پرستار به ازاي هر تخت وجود داشته باشد.
بر اساس اظهارات غضنفر ميرزابيگي، رئيس سازمان نظام پرستاري در حال حاضر صبحها حداقل براي هر ۱۰ تا ۱۵بيمار يك پرستار و شبها به ازاي ۲۰ و گاهي ۴۰ بيمار يك پرستار حضور دارد؛ تازه چنين شرايطي براي مناطق برخوردار است و در مناطق محروم تعداد بيماران افزايش مييابد. بديهي است در چنين شرايطي پرستاران حتي قادر به بررسي علائم حياتي تمام بيماران تحت نظر خود نيستند و همين مسئله موجب ميشود يا همراهان بيمار با وجود نداشتن تخصص لازم كار پرستاري از مريضشان را بر عهده بگيرند يا براي اين منظور پرستار خصوصي استخدام كنند.
در اين ميان آيا پرستاري كه با وجود داشتن نقشي حياتي در چرخه درمان كمترين بهره را ميگيرد، ميتواند جز با تكيه بر وجدان و تعهد انسانياش، انگيزهاي براي كار داشته باشد؟
بديهي است اصلاح نظام پرداخت به نيروهاي نظام سلامت ميتواند در بهبود كيفيت خدمات نقشي مؤثر داشته باشد. كوتاهي يك پرستار در انجام وظايفش هرچند از نگاه وجدان و تعهدات انساني نكوهيده است اما بيترديد بخشي از گناه اين كوتاهي به گردن سياستگذاراني است كه نابرابري هزار برابري ميان كارانه پزشك و پرستار را رقم زدهاند.
