در كل گرفتن تصميمهاي مخالف جريان اصولي جامعه براي همه سخت است چه رسد به ما جوانترها كه در بعضي مواقع نه تنها حمايت بزرگترها را هم پشت تصميماتمان نداريم بلكه از سوي آنها به شدت نقد هم ميشويم.
من خوب خاطرم است زماني كه تصميم گرفتيم رويه عروسي و خريدهايمان را براساس عقل پيش ببريم چه ولولهاي برپا شد. حرف بد خانوادههايمان اين بود كه ميگفتند: با اين نوع جهيزيه خريدن و عروسي گرفتن مردم فكر ميكنند ما ندار هستيم. همسرم هم در مقابل خانوادهاش ايستاد و گفت: اجازه بدهيد ما نگذاريم داراييهايتان را در شب عروسي ما به رخ همه بكشيد.
واقعاً هم حق داشت چراكه هر دو طرف ليستي از ميهمانها و توقعاتشان را به او داده بودند و توقع داشتند اين ليست بيكم و كاست به اسم «آبروداري» اجرا شود در حالي كه من بعد از يك حساب و كتاب مالي ديدم همسرم با همه درآمد و پس اندازي كه دارد بايد براي مراسم يك شب عروسي حداقل 10 تا 20 ميليون تومان وام بگيرد.
از طرف ديگر بازپرداخت اين وام از همان ماه اول شروع ميشد و تقريباً تا پنج سال بعد ادامه داشت. يك لحظه با خودم فكر كردم چرا بايد مراسمي بگيريم كه همه بيايند، بخورند، بروند، تا مدتها از پذيرايي وغذا و حتي لباس ميهمانها ايراد بگيرند و در مقابل همه اين اتفاقهاي بد همسر من تا پنج سال زيربار اقساطي برود كه هر يك قسطش ميتواند بخش مهمي از فشارهاي مالي ما را جبران كند؟!
اين شد كه تصميم گرفتم يك كلام بايستم و بگويم نه من مراسم عروسي نميخواهم. اولين بازتاب اين تصميم در خانواده خودم نمود داشت. وقتي كه پدر و مادرم ديدند كه قرار است مراسم عروسي گرفته نشود، گفتند: پس ما هم جهيزيه نميدهيم! من كه ديدم اوضاع دارد بدتر ميشود با همسرم دست به قلم شديم و ديديم ميشود با همان وامهايي كه گرفتهايم جهيزيهاي بخريم كه ميدانيم در خانهمان است و خودمان داريم از آن استفاده ميكنيم. با اين تصميم خانواده من، در بازتاب دوم خانواده همسرم هم پايشان را در يك كفش كردند و گفتند: هزينه خريد لوازم عروسي يا همان خريد عروسي را نميدهيم!
اما هر دو نفر ما تلخيهاي اينچنيني را ميديديم فقط با ديدن رضايت و خوشحالي طرف مقابلمان خوشحال ميشديم. نمونه اين خوشحاليها اين بود كه همسرم با كنار گذاشتن همه پولهايي كه قرار بود حيف و ميل شود مرا همان روز اول زندگي مشتركمان از يك عمر مستأجر بودن نجات داد و توانست يك خانه 60 متري بخرد.
نكته مهم اين اتفاقات اين بود كه در هر مرحله مشكلات، اين من و همسرم بوديم كه كنار هم قرار ميگرفتيم و با گذاشتن «موفقيت زندگيمان» در وسط همه تصميمها را طوري ميگرفتيم كه از اين اصل دور نشويم.
مثلاً در مواجه شدن با همين اتفاق خودمان با نوشتن مايحتاج ضروريمان به بازار رفتيم، چون ميدانستيم كه قرار است از پولي خريد كنيم كه حتي هزار تومانش هم ميتواند كار راهانداز باشد چه برسد به چند ميليون تومان تا آنجايي كه ممكن بود در خريدمان قانع انتخاب كرديم و موقع پول دادن هم حتي به چك و چانههاي هزار توماني هم رسيديم.
نتيجه اين فكر كردن اين شد كه هيچ وسيله آرايشي و بهداشتي غيرضروري در بين وسايلمان وجود نداشت از طرف ديگر خودم از دوستانم شنيده بودم كه در مراسم خريد عروسيشان چشم و همچشمي خانواده دو طرف و توقعاتشان باعث دلخوري و درگيري شده بود در حالي كه ما يك خريد عروسي فارغ از همه اتفاقهاي بد و همراه با دلسوزي و همفكري را تجربه كرديم.
براي روز عقد تصميم گرفتيم عاقد را به منزل خودمان دعوت كنيم و به جاي رزرو يك رستوران مجلل يا حتي تدارك يك شام مفصل ميهمانانمان را به صرف خوردن عصرانه دعوت كرديم آن هم عصرانهاي كه خودم و همسرم آماده كرديم.
از صبح هر دونفرمان در تدارك تزئين خانه، تهيه عصرانه و آماده كردن خودمان بوديم. آنقدر در صرفه جويي كردن پيش رفته بوديم كه حتي اجازه نداديم هزينههاي آرايشگاه بر ما تحميل شود اما از خريد لباس ساده نتوانستيم بگذريم. براي آنكه دوست داشتيم از اين مراسم سادهمان تصاويري داشته باشيم كه هميشه به آن افتخار كنيم از يكي از دوستانمان خواستيم كه براي عكاسي بيايد كه بعدها او هم در حقمان لطف كرد و هزينههاي عكاسي را به جاي هديه مراسم عروسيمان گذاشت.
ساعت چهار عصر مراسم عقدمان انجام شد و جالب اينكه نه تنها اين مراسم هزينه زيادي براي ما نداشت بلكه هديههايي كه برايمان آورده بودند هم باعث شد ما چند ماه بعد بتوانيم خانه بزرگتري بخريم. من پيش از ازدواج هم كارمند بودم اما يك جوان كارمند كه پولم بيشتر صرف خرجهاي بيخود و بيجهت ميشد اما با اين اتفاقها نه تنها ديدم نسبت به زندگي، درآمد و دخل و خرج عوض شده بلكه كاملاً با هدف حقوقم را جمع و هزينه ميكنم. آنقدر اين جمع كردن ذره ذرهاي پول برايم لذت بخش است كه بعد از خريدن هر وسيلهاي با آن لذت ميبرم و به شدت روي استفاده و نگهداري از آن حساس ميشوم.
نكته مهمي كه بعدها همه به ويژه پدر همسرم به آن اعتراف كرد اين بود كه روز اولي كه تصميم ما را براي عروسي نگرفتن شنيد به شدت موضع مخالف گرفت تا جايي كه گفت: من در بازار آبرو دارم همه يك عمر نشستهاند تا عروسي بچههايم را به ويژه پسر بزرگترم را ببينند حالا شما ميخواهيد با اين كار با آبرو و شخصيت من بازي كنيد؟! حالا كه اين طور است من حتي در مراسم عقدتان هم شركت نميكنم.
اگرچه پدر همسرم دلش راضي نشد و در مراسم ما شركت كرد اما ما خيلي دلمان از اين حرفها گرفت تا اينكه همين چند وقت پيش پدر همسرم در جمع فاميل از نوع تفكر من و شوهرم صحبت كرد و گفت: وقتي بسياري از كسبه و دوستانم در بازار شنيدند كه شما چه تصميمي براي عروسيتان گرفتيد استقبال كردند و گفتند: چه پسر و عروس عاقل و آيندهنگري داري كاش بچههاي ما هم اينطور عمل كنند و ذرهاي به فكر زندگيشان باشند.
