روحیه قهرمانی، اعتماد به نفس، اتحاد تیمی، همبستگی و تعصب از جمله صفاتی است که می تواند به موفقیت تیم ملی بیانجامد. خوشبختانه ملی پوشان بسکتبال ایران تمامی این صفات را دارند به جز انگیزه ای که مسئولان ورزش کشور می بایست تا پیش از اعزام به آن توجه می کردند.
مسابقات بسکتبال قهرمانی آسیا از روز پنجشنبه آغاز می شود و آسمان خراش های باتعصب کشورمان در مانیل، محل برگزاری بازی ها خود را برای دفاع از اعتبار بسکتبال وطنشان آماده می کنند. این در حالی است که هیچ مقام مسئولی نه از وزارت ورزش و نه از کمیته ملی المپیک حالی از آن ها نپرسید. باوجود آنکه وزیر ورزش و رئیس کمیته ملی المپیک بارها و بارها ثابت کرده اند علاقه زیادی به تیم ملی فوتبال دارندو به هر شکل ممکن خود را به اردوی فوتبالیست ها می رسانند، چه در ایران باشند و چه در خارج از کشور. بالاخره هم فال است و هم تماشا.
اما به غیر فوتبالی ها که می رسد با ملی پوشانشان به گونه ای رفتار می کنند که انگار نه انگار همین ها هستند که مدال های رنگارنگ می گیرند، همین ها هستند که در بازی های آسیایی و المپیک جایگاه ورزش ایران را در بین سایر کشورها تعیین می کنند و همین ملی پوشان با مبالغی بسیار ناچیز و با کمترین امکانات و توجهات سکوهای قاره ای و جهانی را فتح می کنند. همین چند وقت پیش بود که تیم ملی تکواندو نایب قهرمان جهان شد. پای درد و دل هوگوپوشان که نشستیم همه از بی توجهی ها گلایه داشتند و اینکه درطی چند ماه تمرینات سخت و نفس گیر کسی حالشان را نپرسید و سراغشان را نگرفت.
بسکتبالیست ها هم دقیقا از این موضوع شکایت داشتند. نیکخواه بهرامی کاپیتان تیم ملی در نشست خبری در حضور اصحاب رسانه حرف دل هم تیم هایش را زد. قهرمانی در کاپ آسیا و عدم حضور هیچ یک از مسئولان در فرودگاه علامت سوال بزرگی در ذهن کاپیتان است. کامرانی ملی پوش باسابقه تیم هم با گفتن این جمله " قهرمان بشویم سروکله همه پیدا می شود" ناراحتی اش از این رفتارها نشان داد. با این وجود همه متفق القول از هدفشان برای قهرمانی گفتند و به فیلیپین رفتند.
در اینکه همه از رفتن تیم ملی فوتبال به جام جهانی خوشحال شدند شکی نیست، ما هم خوشحال شدیم مثل همه مردم. اما گرفتن بلیت برزیل دلیل نمی شود تا ارزشی برای سایر رشته ها قائل نشویم. نباید فراموش کنیم که بی انگیزه کردن جوانانی که همواره تعصب و غیرتشان را به اثبات رسانده اند به نفع ورزش ایران نیست. گرفتن عکس یادگاری و لبخند زدن جلوی دوربین ها فایده ای ندارد. بسیاری از ورزشکاران تبعیض را با تمام وجود احساس کرده اند و اگر فرصتی پیدا شود ناراحتی شان را از این موضوع بروز می دهند.
گذشته ها گذشته، به زودی جام ملت ها آغاز می شود و تیم ملی برای عرض اندامی دوباره به مصاف حریفان می روند. بی صبرانه منتظر درخشش ملی پوشان بلند قامت بسکتبال ایران هستیم. تنها در این صورت است که به قول مهدی کامرانی سرو کله مسئولان پیدا می شود تا با چند شاخه گل از همان هایی که تا چند وقت پیش همچون بچه ای سر راهی از کم لطفی ها رنج می بردند.
