«خيال مردم از درمان راحت نيست» اين مسئله واقعيتي ملموس است و سياستگذاريهاي مسئولان بهداشت و درمان در سال ۹۲ هم اين موضوع را تشديد كرده است.
۱ - حذف ارز دولتي و اختصاص ارز مبادلهاي به دارو اقدامي است كه موجب رشد فزاينده قيمت دارو در سال جاري خواهد شد. به گفته سرپرست دفتر كل نظارت بر دارو و مواد مخدر سازمان غذا و داروي وزارت بهداشت با اين تصميم قيمت داروهاي داخل حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد افزايش مييابند، اما داروهاي وارداتي با تخصيص ارز مبادلهاي تا دو برابر افزايش قيمت پيدا ميكنند. هر چند دولت براي جبران اين افزايش قيمت، ۲۲۰۰ ميليارد تومان يارانه براي نظام سلامت در نظر گرفته كه از اين مقدار ۶۰۰ ميليون تومانش به دارو ميرسد. با وجود اين به نظر نميرسد اين مقدار يارانه بيماران را براي تهيه دارو ياري كند.
۲ - گسترش پوشش و خدمات بيمهاي ديگر به آرزويي براي مردم بدل شده است تا بدانجا كه بنا بر اذعان مسئولان دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي، ركود پزشك خانواده در تهران به دليل پا پس كشيدن بيمههاست. بيمهها هم انگار اعتباري ندارند تا وارد اين گود شوند يا به عبارت ديگر بيمهها براي ورود به برنامه پزشك خانواده، چشم انتظار تزريق اعتبارات دولتي هستند. هرچند روز گذشته رئيس مركز مديريت شبكههاي بهداشتي و رئيس ستاد اجرايي پزشك خانواده و نظام ارجاع هم تغيير كرد تا دوازدهمين جابهجايي در وزارت بهداشت رقم بخورد اما شايد اين جابهجايي تعامل ميان دو وزارتخانه بهداشت و رفاه را در راستاي تمكين بيمهها به قوانين بيشتر و مؤثرتر كند.
۳ - رشد تعرفههاي درماني امسال ۱۸ درصد براي بخش دولتي و ۲۹ درصد براي بخش خصوصي اگرچه مزد درمان را به نفع پزشكان و مراكز درماني واقعيتر كرد اما در اين ميان نقش بيمهها هنوز هم غير واقعي است و به گفته مسئولان وزارت بهداشت، ۷۰ درصد هزينهها سهم مردم و ۳۰ درصدش سهم بيمه است. پس بديهي است كه بار اصلي اين افزايش بر دوش بيمار آوار ميشود.
۴ - هزينه ۷۰۰ هزار توماني يك شب بستري در بيمارستانهاي دولتي را بگذاريد در كنار كيفيت پايين خدمات در اين بيمارستانها؛ همين مسئله ريشه گرايش بيشتر مردم به بيمارستانهاي خصوصي است اما در اين بيمارستانها نيز به معناي حقيقي، بيمار و خانوادهاش سر كيسه ميشوند.
۵ - كمبود داروي بيماران خاص و صعبالعلاج، تيتر خبري اين روزهاي رسانههاست؛ بيماران هموفيلي، تالاسمي، ام اسي و مبتلايان به سرطان اين روزها سختتر و با هزينههايي به مراتب بيشتر دارو تهيه ميكنند. يك سوي اين بحرانها تحريم و فشارهاي سياسي است كه از سوي استعمار مردم ايران را هدف گرفته است اما بيترديد روي ديگر اين سكه سوء مديريتهايي است كه نميتوان آنها را ناديده گرفت.
۶ - بيمه سلامت ايرانيان و پوشش سراسري و يكنواخت تمام مردم ايران از حمايتي عميق و يكنواخت تكليف قانون برنامه پنجم توسعه است اما انگار اين قانون فقط براي ترسيم روي كاغذ بوده و اجرايش مشمول شايد است.
۷ - «ما بايد كاري كنيم كه خيال مردم از ناحيه درمان و بيماري آسوده باشد. »اين جملهاي است كه رهبر فرزانه انقلاب در مقاطع گوناگون بر آن تأكيد داشتهاند. اما آيا با چنين روندي خيال مردم از درمان راحت ميشود؟
