جان سخت ۴ يا «آزادانه زندگي كن يا سخت بمير»، Live free or Die Hard، فيلمي است كه فيلمنامه اوليه آن اوايل ۱۹۹۸ توسط ديويد ماركوني نوشته شد اما به دليل حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ساخت آن به تعويق افتاد تا آنكه شركت فاكس قرن بيستم در ۲۰۰۶ مجال ساخت آن را يافت و در ۲۰۰۷ روانه بازار كرد. داستان فيلم عبارت از يك حمله گسترده سايبري به نام حمله سهجانبه است كه تمام زيرساختهاي امريكا از جمله حمل و نقل، شبكه ارتباطي ماهوارهاي و شبكه انرژي اين كشور مورد حمله قرار ميگيرند. سرتاسر فيلم آكنده از صحنههاي درگيري و اكشن است اما اصل داستان بر محوري تكيه دارد كه براي هر شهروند امريكايي اهميت نخست را دارد و آن چيزي نيست جز محور امنيت.
ماركوني زماني فيلمنامه اوليه را نوشت كه هيچكس تصور نميكرد چند سال بعد ۱۱ سپتامبري پيش خواهد آمد و دو مركز اصلي از قدرت اقتصادي و نظامي امريكا مورد حملات سازمانيافته تروريستي قرار خواهند گرفت. او حتي نسبت به اين حملات نيز يك گام جلوتر برداشته و در فيلمنامه خود حملات تروريستي را به فضاي سايبر كشانده بود و البته همين موضوع نيز باعث شد تا ساخت آن چندين سال به عقب بيفتد.
پنتاگون آن موقع درگير حمله به افغانستان و بعد عراق شده بود و تبليغات رزمي را بر پرداختن به حملات سايبري ترجيح ميداد، اما از ۲۰۰۵ به بعد شرايط تغيير كرد و پنتاگون نياز داشت تا زمينه را براي پرداختن به فضاي سايبري ايجاد كند. پنتاگون از آن موقع به بعد طراحي تغيير در محور قدرت را مد نظر داشت و بر قدرت نرم در سالهاي آينده برنامهريزي ميكرد. مت فارل در جان سخت ۴ از حمله سه جانبه ميگويد و امروز، سرخط اين نوع حمله از زبان يك مقام عاليرتبه امنيتي امريكا شنيده ميشود. ژانت ناپوليتانو، وزير امنيت ملي امريكا، از حملات گسترده سايبري به زيرساختهاي اساسي امريكا از جمله آب، برق و گاز ميگويد و اين زيرساختها همان اهدافي است كه مت فارل چندين سال قبل گفته بود.
به عبارتي كوتاه، جان سخت ۴ از آن موارد آشكاري است كه هاليوود به طور كامل در خدمت نظام ميليتاريستي حاكميت امريكايي است تا زمينه را در آمادگي افكار عمومي امريكا براي اهداف اين حاكميت آماده كند و در حال حاضر، نظام ميليتاريستي از آن زمينهسازي بهرهبرداري ميكند. پنتاگون به عنوان بازوي اجرايي اين نظام اعلام كرده كه در راستاي مقابله با حملات فزاينده سايبري به شبكههاي كامپيوتري امريكا نيروي امنيت سايبري را افزايش ميدهد و قصد دارد تا نيروي فعلي ۹۰۰ نفري خود را به بيش از ۴ هزار نفر برساند. افزايش اين تعداد نيرو كه متشكل از افراد با مهارتهاي كيفي و بالا در فضاي مجازي است، به معناي تشكيل يك ارتش سايبري كامل است. شهروند امريكايي كه تحت تاثير تصاوير حادثهاي همانند جان سخت ۴ است به راحتي تشكيل اين ارتش سايبري را در جهت دفاع از امريكا ميپندارد و البته حاكميت امريكايي نيز با انتشار اخبار و گزارشهايي اين خط فكري را تقويت ميكند.
حملات گسترده به ۲۰ بانك مهم امريكا و حمله سايبري مشهور به دي داس از جمله اين اخبار و گزارشهاست تا حاكميت امريكايي با ناامن نشان دادن فضاي امريكا، اقدام خود به تشكيل ارتش سايبري را توجيه كند. مسئله اصلي در پس جوسازي امريكايي اين است كه فضاي سايبر به چه صورت ناامن شده و نقش حاكميت امريكايي در اين بين چگونه بوده است؟ قبل از هر چيز، بايد گفت اين حاكميت امريكايي است كه با بدافزارهايي متعدد به نامهاي استاكس نت، دوكو، فليم و گائوس جنگ سايبري را به راه انداخته و روزنامه واشنگتن پست در گزارش ۲۰ ژوئن به نقل از مقامات غربي تأييد كرد كه امريكا و اسرائيل به طور مشترك آن حملات را به راه انداختهاند.
در واقع، حاكميت امريكايي با ابزار تبليغاتي خود مثل هاليوود سعي دارد تا خودش را قرباني حملات سايبري نشان دهد اما در اصل اين حاكميت است كه حملات سايبري به راه مياندازد و حتي ارتشي مجهز را براي آن تشكيل ميدهد. در اين صورت، هر كشوري براي دفاع از امنيت سايبري خود محق است تا در برابر حملات سايبري امريكا مجهز شود، به خصوص اينكه حملات سايبري بر خلاف حملات رزمي، نياز به تجهيزات سنگين و گرانقيمت نظامي ندارد، بلكه كار اصلي به قدرت فكر است.
كشورهايي همانند ايران از چنين قدرتي برخوردارند و ميتوانند از آن براي دفاع از خود استفاده كنند. بايد توجه داشت كه دفاع حق طبيعي اين كشورهاست و از سوي ديگر، توان و امكان كافي براي اجراي اين حق را نيز در اختيار دارند. اين چيزي است كه حاكميت امريكايي به آن توجه ندارد و با از سرگيري حملات سايبري، خود را درگير باتلاقي سختتر از افغانستان و عراق كرده است. بنابر اين، امريكا با حملات سايبري و تشكيل ارتش سايبر تقابل نامتعارف را ايجاد كرده كه چندان دست برتري در آن ندارد و در نتيجه، اين امريكاست كه فضاي مجازي را بيشتر براي خود ناامن كرده تا كشورهاي ديگر.
