در كشور ما رسم است وقتي كسي در هر حوزهاي، به ويژه در ورزش و سينما به شهرت ميرسد، خاصه اگر كمي چاشني روشنفكري داشته باشد، آماده است تا درباره همه چيز اظهار نظر كند. من با مسعود فراستي سلام و عليكي دارم و برخي ديدگاهها و جسارتهايش را تحسين ميكنم، اما بايد قبول كرد شهرت، خرد و قابليت لازم را براي اظهار نظر درباره همه چيز، نصيب كسي نميكند. ادبيات فراستي اغلب عصبي و طلبكارانه است. اين باعث ميشود بسياري از حرفهاي خوب و مهم او را نيز كسي نشنود. مثلاً در برنامه هفت، جمعه قبل در نقد فيلمي از سامان مقدم، پس از آنكه همه اشتباهات آن را شمرد و عبارات متعددي در تحقير آن و بدياش رديف كرد، در نهايت گفت: «... و يك فيلم كاملاً شهرستاني است!»
به نظر شما اين حرف استاد براي صدها هزار نفر بيننده شهرستاني آن شب تلويزيون چه معنايي داشت؟ اين همان ايرادي است كه به كل نگاه مسعود فراستي وارد است. اينكه من تهراني، مطلع از سينما، آگاه و تحليلگر و... اين را ميگويم و شما فقط بشنويد دنياي فراستي به تهراني و شهرستاني تقسيم شده و او همواره از منظر يك پايتختنشين متمدن سرگرم ارشاد و تعيين تكليف براي انبوه مخاطباني است كه - از نگاه او- نيازمند ارشاد و روشنگري استادند.
اينكه ادبيات هم قصد انتقال هيچ پيامي را ندارد و پرداختن به اين بحث دري وري است را هم بايد استاد به اهل اين خطه محول كند. گمانم در همان عالم سينما سؤالات زيادي باشد كه در اين خصوص بايد پاسخ بدهد. لذا حوزه استادي را به همان حد محدود كرده و سر خود را شلوغتر نكند. پيام يا محتوا را از هنر و ادبيات كه بگيريم، چه چيز براي آن ميماند؟ تنها شكل توليد آن اثر، ظاهر، فرم! دعواي فرماليستها، هنر براي هنر و شوخيهاي اين چنيني سالهاست در ايران و جهان تمام شده. استاد اين را از من شهرستاني بشنوند. به خدا جواب اين ايرادات شما را متفكران بزرگ دنياي هنر و ادبيات ايران و جهان سالها قبل دادهاند. شما تازه به اين ايستگاه رسيده و شكل ديگري از آن را متوجه شدهايد. جداي فيلم ديدن كمي هم كتاب بخوانيد، خاصه ادبيات اگر كسي حوصله پاسخ دادن به فرمايشات شما را نميكند، مشتبه نشود كه آنچه گفته شده عين حقيقت است. اغلب متحير ميشوند چطور اين سؤالات هنوز توسط شما طرح ميشود، در حالي كه پاسخها داده شده و پرونده بسته شده است. دههها پيش، آنها كه بهتر از شما اين پرسشها را ميپرسيدند پرسيدند وعدهاي ديگر هم جوابشان را دادند. والسلام.
