پارسینه - مصطفی مسجدی آرانی- سال که به نام تولید ملی باشد؛ هر ایرانی ممکن است این سوال را بپرسد که من در تولید کشورم چه نقشی دارم؟ این نقش قاعدتا باید به زبان آمار و ارقام گفته شود تا هم جایگاه فعلی استخراج شود و هم برنامهریزی آینده سهل گردد.
چنین آماری وجود دارد، هر چند که در ایران خیلی به آن توجه نمیشود. شاخصی که نشان میدهد سهم هر فرد در تولید ناخالص داخلی کشور چه میزان است. در این مقیاس همه جمعیت کشور لحاظ نمیشود بلکه صرفا جمعیت فعال دیده میشود. آنگاه با تقسیم میزان تولید ناخالص داخلی بر تعداد جمعیت، سهم هر فرد استخراج میشود.
مرکز آمار ایران در گزارش حسابهای منطقهای خود در سال ۱۳۸۸ اعلام کرده که سهم هر نیروی کار ایرانی در تولید ناخالص داخلی کشور حدود ۱۶ میلیون تومان است.
رقم ۱۶ میلیون تومان از تقسیم تولید ناخالص داخلی ۳۹۰ هزار میلیارد تومانی بر جمعیت فعال ۲۳ میلیونی کشور به دست آمده است. این میزان در سال ۱۳۸۷ حدود ۱۴ میلیون تومان بوده است و این یعنی رشدی حدود ۱۴ درصدی. استان آذربایجان غربی در سال ۱۳۸۸، بیشترین رشد را نسبت به سال قبل خود داشته و حدود ۴۱ درصد در میزان تولید کارگری آن افزایش بوده است اما در استانهای ایلام، خوزستان و کهگیلویه شاهد رشد منفی تولید هر کارگر بودهایم. اما در میان استانهای کشور، سهم کهگیلویه و بویر احمد، خوزستان و بوشهر باز هم بالاست که البته آمار گمراهکننده ای است، زیرا به دلیل جمعیت کم در کهگیلویه و تولید نفت و پتروشیمی در خورستان و بوشهر بدست آمده است و حالص تولید سایر محصولات معدنی و کشاورزی نیست.
از نظر ساعتی، هر کارگر ایرانی در سال ۱۳۸۸، در هر ساعت کاری حدود ۸۵۰۰ تومان تولید داشته است. این میزان حاصل تقسیم حجم کلی تولید بر ساعات کاری یک سال یعنی حدود ۱۸۸۰ ساعت است.
در مقام مقایسه، کارگران کشور ترکیه در یک سال حدود ۷۷ میلیون تومان تولید دارند. کشور ترکیه حدود ۷۷۰ میلیارد دلار تولید ناخالص داخلی و ۲۴ میلیون نفر کارگر دارد؛ بنابراین از نظر تعداد کارگر تقریبا شبیه وضعیت کشور ایران است.
