در چنين مناطقي به دليل از بين رفتن ارزشهاي انساني، اعمالي چون دزدي، اعتياد، قاچاق، فحشا و نظاير آن بيشتر در بافت اصلي شهر ديده ميشود. ساكنان مناطق حاشيهاي، افرادي هستند كه توانايي تهيه مسكن در ديگر مناطق شهر را كه از امكانات بيشتري برخوردارند، ندارند. بنابراين اغلب ساكنان اين مناطق را مهاجران فقيري تشكيل ميدهند كه براي تأمين هزينههاي زندگي، داخل شهر كار ميكنند و هر روز براي رسيدن به محل كارشان بايد مسافت زيادي را طي كنند. كمبود آب و فقدان يك سيستم آبرساني هم از مشكلات ديگر آنان است. آنها مجبورند آب را از تانكرهاي حامل آب خريداري كنند و نبود سيستم جمعآوري زباله و شبكه فاضلاب بروز آلودگي در اين مناطق را دامن ميزند. تراكم جمعيت، نامناسب بودن مسكن، فقر مالي و فرهنگي و نبود تسهيلات شهري از ديگر مشكلات حاشيه نشينان است.
راههايي براي كاهش حاشيهنشيني - برنامهريزي و سرمايهگذاري در توسعه اقتصادي و شكوفايي صنايع روستايي
- حمايت از فعاليتهاي كشاورزي و توسعه واحدهاي كشاورزي، دامپروري و ايجاد اشتغال سالم براي جوانان به منظور جلوگيري از مهاجرت به شهرها
- تشويق و حمايت از صنايع دستي در روستاها و ايجاد مراكز آموزشي براي آموزش دختران روستايي و ايجاد بازارهاي منطقهاي براي فروش صنايع دستي
- توسعه شهرهاي درجه دو و فراهم كردن امكانات اشتغال براي مهاجران روستايي و تأمين حداقل خدمات اساسي
- ايجاد شهرهاي جديد در اطراف شهرها كه بتواند سرريز جمعيت مهاجران روستايي را در خود جذب نمايد و تأمين واحدهاي توليدي در اين شهركها به منظور فراهم كردن امكانات و اشتغال
- تأكيد روي برنامه سوادآموزي بزرگسالان به منظور بالا بردن ميزان سواد و مهارت
- تأكيد بر توسعه آموزشي فني و حرفهاي به منظور تربيت كارگر ماهر در رشتههايي مانند مكانيكي، نجاري، كفاشي و بنايي
- تأسيس شركتهاي تعاوني مصرف در مناطق فقيرنشين و تهيه مايحتاج مردم و عرضه كالاهاي ارزانقيمت با كمك دولت
- مشاركت دادن اين افراد در كارهاي عمراني
