بزرگترين تورنمنت ورزشي دنيا يك هفته اول خود را پشت سرگذاشت. رقابتهايي كه هيچ يك از تيمهاي گروهي ما، خصوصاً فوتبال جايي در آن ندارند و هر چه هست به قول خودمان منهاي فوتبال است و ورزشهاي تك نفرهاي كه سال تا سال كسي نه از مسئولان و نه از روزنامهها و اصحاب رسانه سراغي از آنها نميگيرد.
رشتههايي كه در طول همين يك هفته اولي كه از شروع المپيك ميگذرد، بارها و بارها نام ايران را در لندن بر سرزبانها انداختهاند. اما هنوز هم مثل گذشته خبري از آنها گرفته نميشود! سجده شكر مهدي طلوتي، بوكسور وزن ۶۴- كيلوگرم كاروان ايران، بعد از پيروزي در مسابقه بعد از ظهر سهشنبه مقابل جاناتان آلسون اسپانيايي تصوير بيشتر سايتهاي خبري خارجي شد.
تصاوير مختلف از سجده طلوتي و دستهاي رو به آسمان او، هر بينندهاي را ميخكوب ميكرد و همين صحنههاي زيبا بهترين شكار روز چهارم عكاسان حاضر در لندن بود كه خيلي زود روي سايتهاي مختلف قرار گرفت. عكسهايي كه علاوه بر شاهكار طلوتي در پيروزي برابر حريف، زيباترين لحظه اين مسابقه را براي تمام دنيا به تصوير كشيده بود. سجدهاي كه هنوز طي اين يك هفته از هيچ كدام از ورزشكاران مسلمان ديده نشده است.
نكته جالب اينكه تمام دنيا سجده طلوتي را ديدند اما اينجا در ايران، ديروز صبح، تصوير جلد نشريات ورزشي امين منوچهري، زننده تك گل استقلال به ذوبآهن بود و تيترها هم در حماسهسرايي از اين گل زده شده بود ولي خبري از طلوتي نبود! هيچ خبري. . . !
سؤال اينجاست، در مقام مقايسه، آيا سهم افتخارآفريني طلوتي در مصاف با جاناتان آلسون اسپانيايي در مسابقات المپيك، بيشتر از گل امين منوچهري نبود؟
تعداد كساني كه به عنوان همراه، تحت هر عنواني، عكاس، خبرنگار يا مسئول، كاروان را در المپيك همراهي ميكنند، سه برابر تعداد ورزشكاران المپيكي كشورمان است اما زمان انعكاس اخبار المپيك كه ميرسد، نه روزنامهها و نه حتي رسانه ملي پاسخي به نيازهاي مردم نميدهند.
روزنامهها مثل هميشه و با وجودي كه هركدام حداقل يك يا دو نماينده در لندن دارند، همچنان مسير قبلي را طي ميكنند و گويي هنوز المپيك به آنها نرسيده است و هنوز هم تمام اخبارشان را ستارههاي كاغذي فوتبال شامل ميشود.
تلويزيون، تا دقايقي قبل از برگزاري بازي طلوتي، به هر موضوعي ميپردازد جز رقابت اين بوكسور ايراني و از همه عجيبتر آنكه برنامهاي زنده از لندن و گزارشگران مسافر آن پخش ميشود اما مجريان اين برنامه ترجيح دادند در مورد نارضايتي مردم انگلستان از اين مسئله كه هنوز ورزشكاران ميزبان موفق به كسب مدال طلاي اين رقابتها نشدهاند بگويند تا بازي چند دقيقه بعد بوكسور ايراني برابر حريف اسپانيايياش. جالبتر اينكه بعد از توضيحاتي كه شايد هيچ كدام آن ضرورتي نداشت، برنامه پخش مستقيم از لندن خاتمه يافت و هيچ خبري از طلوتي كه قرار بود دقايقي بعد روي رينگ برود نشد! و مجريان محترم اين برنامه حتي نام طلوتي را هم بر زبان نياوردند.
طلوتي ساعت ۱۹:۱۵ دقيقه سهشنبه روي رينگ رفت و يك پيروزي ديگر براي بوكس ايران به ارمغان آورد اما هيچ كس نه شاهد تلاشهاي او زير مشتهاي جاناتان براي كسب پيروزي بود و نه كسي از ايران سجده شكر او كه همه عكاسان و سايتهاي خارجي آن را ديدند و به تصوير كشيدند را ديد.
منهاي فوتباليها ساليان سال است كه مقهور فوتبالزدگي افراطي ما هستند و قرباني نگاه غيرمنصفانهاي كه باعث ميشود افتخارآفرينيهاي چشمگير آنها، قرباني حاشيهها يا اندك موفقيتهاي معمولي فوتبال شود.
استقلال، با ميلياردها توماني كه خرج بازيكنانش كرده بود، سهشنبه شب برد البته به واسطه بازيكن جواني كه استثنائاً ميلياردي جذب نشده بود. اما اين پيروزي، توانست به راحتي جاي افتخارآفريني بوكسور ايراني را بگيرد. بوكسوري كه بيشك در تمام طول چهار سالي كه براي رسيدن به اين موفقيت عرق ريخته، درصدي از آنچه كه امروز اين مردان به اصطلاح ستاره به جيب زدهاند را حتي به چشم هم نديده است. با اين وجود، سهشنبه شب هم حريف اسپانيايياش را به زانو درميآورد و هم دنيا را خيره به شكر خود و سجدهاش بابت اين برد ميكند. سجدهاي كه خيلي زود عكس برتر بسياري از سايتهاي خبري ميشود. اما طلوتي تنها چشم رسانهها و سايتهاي خارجي را ميگيرد و در كشور خودش كه براي آن مشت زده، آنقدر غريب است كه حتي يكي از روزنامههاي آن هم عكسي از افتخارآفريني و شكرگزاري زيباي او روي جلد خود نبرد!
