وقتی قطارها به پرواز در می‌آیند!

جوان کرمانشاهی ساکن روستای تپه کبود بخش«ازگله» تاکنون 17 مقاله علمی نوشته، 13 اختراع را به ثبت رسانده و صاحب چهار مدال جهانی از مسابقات مختلف از جمله دو مدال نقره از آلمان (2008) مدال نقره آرشمیدس روسیه (2010) و مدال طلای ITEX مالزی (2008) است. اینها تنها گوشه‌ای از توانایی‌های او است. وی متولد اول مهر سال 1362 و دارای مدرک کارشناسی عمران و عضو باشگاه پژوهشگران دانشجو است. این جوان کرمانشاهی تحقیقات خود را روی ایمنی راه‌آهن به انجام رسانده است وی در گفت‌وگو با «جوان» از علت علاقه به این کار و چگونگی طی مراحل تحقیقش گفت.کریم قنبری در ابتدا از اتفاقی می‌گوید که زمینه‌ساز شروع طرحش بود: «در اردیبهشت سال 86 وقتی با مترو از حرم مطهر امام خمینی(ره) به سمت دروازه دولت در حرکت بودم بعد از ایستگاه جوانمرد قصاب، قطار مترو در میان راه توقف کرد و چند دقیقه‌ای در این حالت بود، گرمای زیاد هوا و قطع برق واگن‌ها باعث آزار مسافران و بی‌تابی کودکان شده بود، من در همان موقع به فکر این افتادم که چگونه می‌‌توانم امنیت وسایل ریلی از جمله مترو را افزایش بدهم تا دیگر از اینگونه حوادث رخ ندهد و سرعت حمل و نقل با اینگونه وسایل را بالا ببرم.» وی ادامه داد: «خوشبختانه با مطالعاتی که داشتم و به کار‌گیری علومی مانند مکانیک، گریز از مرکز و طراحی دیزل و اینکه تحصیلات خودم عمران راه بود شروع به طراحی و پیاده‌سازی طرحم کردم، در طول کار متوجه شدم که می‌شود سرعت اینگونه وسایل را تا 900 کیلومتر در ساعت افزایش داد به شرط اینکه ظرفیت‌های مکانیکی ریل‌ها و دیزل‌ها را افزایش داد.»قنبری با بیان اینکه «هر قطعه‌ای یا هر شیئی دارای ظرفیت دمایی، ظرفیت سختی است که مربوط به جنس آن می‌شود و در ریل‌ها به سنگ‌آهن، میزان و نوع کربن به کار رفته در آن مربوط می‌گردد و با گذشتن از درجه حرارت از ظرفیت دمایی آن قطعه ذوب می‌شود من بر این اساس شروع به طراحی کردم.» وی افزود: «طرحم در دانشکده مهندسی راه‌آهن دانشگاه علم و صنعت ایران، معاونت تعمیرات و نگهداری مترو تهران و شرکت رجاء تأییده گرفته و فعلاً پرونده این اختراع در پژوهشکده وزارت راه است.»وی گفت: «کل طرح از زمان شروع مطالعات تا طراحی‌های اولیه حدود 15 ماه طول کشید و من آن را در سال 1386 به ثبت رساندم و سپس برای تأیید‌های فنی و نهایی به سراغ مراکز علمی رفتم.»قنبری با گلایه از ‌ اینکه طی تحقیقاتش هیچ کمکی به جز یاری خدا و همکاری خانواده‌اش دریافت نکرده است، گفت: «به خاطر انجام این طرح مجبور شدم از بانک وام بگیرم و هم‌اکنون هم زیر بار بازپرداخت وام هستم.هزینه‌های کار بالاست و بدون کمک نمی‌توانم ادامه بدهم برای ساخت نمونه صنعتی طرحم هزینه 76 میلیون تومانی پیش‌‌بینی شده که از مسئولان پژوهشکده وزارت راه می‌خواهم با من همکاری کنند تا کار به نتیجه برسد.»وی با اشاره به حضور مقالات مربوط به طرحش در مجامع علمی جهان ادامه داد: «در کنفرانس بین‌الملل ایمنی و راه‌آهن IRSC کشور سوئد و کنفرانس دیگری که در دانشگاه ایلی نویز ایالات متحده برگزار شده بود مقالات من مورد تأیید قرار گرفت و جزو منتخبین بود در صورتی که خودم به دلیل هزینه بالا نتوانستم در این کنفرانس‌ها شرکت کنم.»کریم قنبری در پایان تصریح کرد: «پیشنهادات خوبی برای ساخت طرحم در خارج از کشور دارم اما دوست ندارم این اختراع در جایی به غیر از ایران ساخته شود و فکر می‌کنم با این کار می‌توانم دینم را به میهنم ادا کنم.»