راه‌آهن شیراز- اصفهان تکمیل نشده است

از «نصف جهان» تا «رکن آباد» را هنوز باید پیاده گز کرد

راه‌آهن 506 کیلومتری اصفهان- شیراز در حالی روز 13 خردادماه سال 88 افتتاح شد که کارشناسان می‌گفتند:«این راه‌آهن نا امن است، خیلی دوام نمی‌آورد» و همین اتفاق افتاد:«راه‌آهن پس از افتتاح توسط مسئولان و عبور قطاری حامل زائران شیرازی به سمت تهران برای تکمیل پروژه تعطیل شد، چراکه با وضعیت بلاست‌ریزی نامناسب و تکمیل نبودن تراورس‌ها عبور قطار حادثه‌آفرین بود.»آن روزها عده‌ای از این افتتاح پیش از موعد که امروز مشخص شده است غیر کارشناسی و نسنجیده بوده است دفاع می‌کردند و عده‌ای آن را حاصل اهمال پیمانکار بخش خصوصی می‌خواندند.اولین قطار این مسیر با سرعت 30 کیلومتر بر ساعت حرکت کرد و تنها از شیراز تا آباده را در طی 7 ساعت پیمود، (زمانی که به اذعان مسافران انسان را به یاد سفرهای پیاده دوره قاجار می‌انداخت.)اشکال از فارس ها است
آن روزها مسئولان راه‌آهن اصفهان اعلام کردند اشکال از قسمتی از مسیر بوده است که در استان فارس واقع شده است و به علت اینکه هنوز بلاست‌ریزی در مسیر اقلید تا اصفهان تکمیل نشده بود و از قسمت سعادت‌شهر تا شیراز نیز پیچ‌های تراورس‌های بتنی ریل به صورت کامل سفت نشده‌ بودند و هر لحظه ممکن بود در این مسیر حادثه‌ای رخ دهد، قطار اصفهان- شیراز (رؤیایی که سال‌های زیادی مردم اصفهان و شیراز برای تحقق آن معطل مانده بودند) افتتاح نشده تعطیل شد.
افتتاح مجدد راه‌آهن اصفهان- شیراز
حمید بهبهانی وزیر راه و ترابری چندی پیش به ایرنا گفته بود: با اتمام هفت کیلومتر باقیمانده از راه‌آهن شیراز- اصفهان این خط تا 22 بهمن و نهایتاً تا پایان سال جاری به طور کامل مورد بهره‌برداری قرار خواهد گرفت.
بهبهانی که در ابتدای دی ماه به شیراز رفته بود بدقولی مسئولان محلی را بهانه مناسبی یافت تا افتتاح راه‌آهن نیمه کاره در سال 88 و تعطیلی مجدد راه‌آهن شیراز- اصفهان را توجیه کند، وی به ایسنا گفته بود:«در دوره گذشته مسئولان استان قول دادند که مشکل تملک این مسیر باقی‌مانده را رفع می‌کنند تا وزارت راه نیز کار پروژه را به پایان برساند. مسئولان وقت استانداری اگر دو سال قبل به قولشان عمل کرده و تملک را انجام داده بودند این کار پایان یافته بود، اما ما هرچه منتظر ماندیم تملکی انجام نشد ودر چنین شرایطی نمی‌توانستیم منتظر بمانیم تا مسئولان وقت استان تملک راه تا هر زمان که طول کشید انجام دهند و بعد ما کار را به اتمام برسانیم زیرا ممکن بود این کار آنقدر طول بکشد که کل مسیر از بین برود.»
نکته سؤال‌برانگیز است اینجاست که اگر ریل های راه آهن با تأخیر در افتتاح از بین می‌روند، چگونه قرار است سال‌ها زیرفشار سنگین چرخ‌های صنعت کشور، بار حمل و نقل ارزان و ایمن را به دوش بکشند و دوام بیاورند؟