خوشبختانه در فقه پویای تشیع عرصه جهاد قابل تعمیم تشخیص داده شده و جهاد نظامی به جهاد سازندگی، جهاد فرهنگی و جهاد خدمترسانی گسترش داده شد. جهاد علمی نیز از سال 1385 وارد گفتمان انقلاب اسلامی شد، زیرا برای تحقق شعار قرآنی «نفیسبیل» و پاسداری از اصل تغییرناپذیر «نه شرقی و نه غربی» جهاد علمی امری ضروری و اجتنابناپذیر است.
نظام جمهوری اسلامی و ملت شهیدپرور ایران در راه جهاد نظامی در جنگ هشت ساله و حواشی آن دهها هزار نفر از بهترین عزیزانی را تقدیم کرد. در جهاد سازندگی نیز هزاران نفر از مردم این سرزمین به شهادت رسیدند. در جهاد فرهنگی نیز (شهدای امر به معروف و نهی از منکر) جوانانی را تقدیم کردیم. در راه وحدت اسلامی و ملی (شهدای وحدت) نیز عزیزانی تقدیم شدند. اگرچه بسیاری از عزیزانی که در جهاد نظامی، فرهنگی، سازندگی و... به شهادت رسیدند، شخصیت علمی نیز بودند، اما به خاطر خود علم کمتر باب شهادت باز شده بود. شهادت شهید علی محمدی در سال گذشته و شهید شهریاری در هفته گذشته نشان داد که باب شهادت برای «جهادگران عرصه علم» در حال باز شدن است و مسیری دیگر برای مجاهدت باز میشود که پاداش آن همتراز با شهادت است. احتمالاً مفهوم «شهدای هستهای» کشور نیز به گفتمان شهادت و عرصههای شهیدپروری اضافه خواهد شد.
اگر از منظر اعتقادی به این مهم بنگریم، خواهیم دید که عمل علمی در کشور ما به سمتی میرود که رنگ خون به خود بگیرد و اینجاست که فراتر از تحلیلها و گمانهزنیها میتوان با صراحت اعلام کرد که توقف پیشرفت علمی کشور جزئی از مبارزه همهجانبه غرب علیه انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی ایران است.
شهادت دانشمندان هستهای کشور نشان داد که خلاقیت علمی در ایران امروز صرفاً به حضور در برنامه چهرههای ماندگار یا لوح و تقدیر رئیسجمهور ختم نخواهد شد که پاداشی عظیم که همان فوز شهادت است، در انتظار است. اکنون زمان آن رسیده است که آنانی که در حسرت شهادت به سر میبرند و زانوی غم در بغل میگیرند که «حیف شد ما در دوران دفاع مقدس نبودیم» امروز دیگر به دنبال باب شهادت نگردند، آنان باید به عرصه علمی وارد شوند و در این جهاد مقدس قلههای آن را نشانه روند. شهید شهریاری به گفته رئیس سازمان انرژی اتمی کشور «پیشتازترین دانشمند هستهای کشور بود» و به همین سان به شهادت نزدیکتر بود.
این روند میرود تا ارزشگرایی در عرصه علمی کشور را نهادینه و قداست آن را به گفتمان غالب تبدیل کند. قطعاً شهادت دانشمندان هستهای منشأ تحولات بزرگ معنوی و علمی در عرصه کشور خواهد شد و مفهوم شهادت را دچار تحول عرصهای خواهد کرد. اگر مقام معظم رهبری از کار علمی به عنوان «جهاد علمی» نام بردند، مگر میشود جهادی بدون شهادت باشد؟ همانگونه که در فرهنگ عاشورایی ایرانیان شکست و پیروزی هر دو پیروزی در جهاد علمی نیز راهی جز پیروزی وجود ندارد.
یا به قله علم مورد نظر میرسیم و پیروز میشویم یا اندیشمندان و دانشمندان ما در این راه به شهادت میرسند که به تعبیر امام راحل پیروزی بزرگتری است. بنابراین با نگاه درون گفتمان دینی از چه چیزی نگران هستیم؟ امروز و در فردای شهادت عزیزان هستهای کشور مشتاقان شهادت به عرصه علم، هجومی مضاعف خواهند آورد زیرا این باب را باز شده میدانند و چه سعادتی بالاتر از شهادت در قله دانایی؟ همانگونه که قرآن کریم بین آنان که میدانند و آنان که نمیدانند، تفاوت قائل شده است شهادت در اوج دانایی قطعاً از اجری مضاعف برخوردار است.
به قول امام راحل ما تا درک کامل راه شهیدانمان باید فاصله طولانی را بپیماییم. امروز سرآغاز «شهدای هستهای» کشور است و استقامت ملت و نظام ما بر سر این علم، هزینههای دیگری نیز خواهد داشت. خوشا به حال آنان که پاداش آنان قرار گرفتن در لیست چهرههای ماندگار الهی است و لوح آنان به صورت ابدی در گستره دو جهان ثبت خواهد شد. عرصههای نیازهای انقلاب اسلامی عرصه شهادت نیز هستند. شهادت، علم ما را بومیتر خواهد کرد و مرزهای گفتمانی علمخواهی اسلام و غرب را شفافتر خواهد نمود.
