مظلومنمایی این راهکار سوخته و هنر تکراری فتنهگران بار دیگر در سناریوی یک نمایش خیمه شب بازی گنجانده شده تا به خیال خام سران فتنه، مردم فریفته شوند و کل حقایق از پشت پردهها بیرون نیاید. نمایشی که این روزها با عنوان «آزادی زندانیان سیاسی» در صفحه سایتهای بیگانه و حامی ساختارشکنی در حال پخش است، گرچه برای چندمین بار اما با جلوههای ویژه تازهای روی پرده رفته است. چنانچه جمعی از مسببان حوادث سال گذشته که اکنون در زندان به سر میبرند، به هاشمیرفسنجانی نامه نوشته و از وی تقاضای یاری دارند؛ سید محمد خاتمیآزادی زندانیان را راهی برای تلطیف فضا میداند، میرحسین موسوی و مهدی کروبی هم به دیدار خانواده برخی از زندانیانی میروند که جرمشان کاملاً مشخص است و در نهایت برخی از جریانات و گروهها نیز بیانیه صادر میکنند و خواستار آزادی آنارشیستها میشوند.
در این زمینه تذکر نکاتی ضروری است:
1- افرادی که سعی دارند خود را تحت عنوان «زندانی سیاسی» معرفی کنند و بعد هم با بیان اینکه «جرم سیاسی» در قانون به طور دقیق تعریف نشده است، حس تردید در افکار عمومیرا ایجاد کنند تا به قول خودشان نظام رفته رفته به امتیازدهی مجبور شود و سپس آنان در یک روند کاملاً غیرمنطقی آزاد شوند و دوباره به رفتارهای افراطی سابق ادامه دهند،گویا فراموش کردهاند که دلیل اصلی حبس آنان «اخلال در نظم و امنیت عمومی» بوده است. آیا این جرم هم در قانون تعریف نشده است؟ در این باره برای یادآوری میتوان به ماده 498 قانون مجازات اسلامی اشاره کرد که با موضوع مباشرت در بر هم زدن امنیت کشور آورده است: «هرکس با هر مرامی، دسته، جمعیت یا شعبه، جمعیتی بیش از دو نفر در داخل یا خارج از کشور تحت هر اسم یا عنوان تشکیل دهد یا اداره نماید که هدف آن برهم زدن امنیت کشور باشد و محارب شناخته نشود به حبس از 2 تا 10 سال محکوم میشود. » اما فارغ از اصول متعدد قانونی در این زمینه میتوان به سیره عملی مولای متقیان حضرت علی (ع) نیز اشارتی کرد. آن حضرت در جمعی با اشاره به رفتن اصحاب جمل به سوی بصره فرمودند: «واقعیت این است اینان برای مخالفت با امارت من گرد آمدهاند و من صبر میکنم اما تا وقتی که جامعه و وحدت آن را تهدید نکنند؛ زیرا اگر بتوانند ایناندیشه سست و نادرست را محقق سازند، نظم عمومیبه هم خواهد خورد. . . و حق شما بر من این است که (با آنان) طبق قرآن و سیره پیامبر عمل نمایم. » (خطبه 169 نهج البلاغه) و همینگونه هم شد و آنگاه که «آنان به مأموران حکومت و اموال عمومیحمله بردند، آرامش شهروندان را از بین بردند و (با تبلیغات نادرست) وحدت آنان را مخدوش ساختند» (خطبه 218) حضرت به جنگ آنان شتافت؛ جنگی که شایسته آن بودند.
2- حبس اخلالگران نظم و امنیت عمومیکه کاملاً به حق و طبق مواد قانونی صورت گرفته است، از جنبهای هم مطالبه عمومی طی یک سال گذشته تاکنون بوده است. فریاد مردم ایران در 9 دی و 22 بهمن سال پیش، شفافترین وجه تقاضای مردم برای مقابله نظام با فتنهگران بوده است. همچنین درخواست جمعی از مردم به نمایندگی از مردم استانها و شهرهای مختلف کشور از مسئولان قضائی کشور برای برخورد قاطع با سران و عوامل فتنه به همراه ارائه بیش از یک میلیون امضا در قالب صدها طومار نیز گویای این واقعیت است. بنابراین در این شرایط که نه قانون با فتنهگران است و نه عقل سلیم مردم همراز اندیشههای باطل آنان،سران فتنه باید شاکر آزادی فعلی خود باشند؛ نه آنکه با فرافکنی شاکی از حبس آشوب طلبان و اغتشاشگران و همنوایان خویش شوند.
3- با توجه به شواهد و قرائن معلوم است که تلاش فتنهگران برای آزادی حامیان خود، در راستای پروژه دنبالهدار مظلوم نمایی رخ نمایانده است. چراکه بیان موضوعاتی نظیر «حبس»، «زندان»، «آزادی» و لغاتی مشابه، کلید واژههای مظلومیت است و در طول اعصار چنین بوده و است که هرگاه شخصی یا گروهی میخواسته اوج مظلومیت را نشان دهد، بحث حبس و اسارت پررنگ میشود. این مطلب در مواردی روایت حقیقت است و تصاویر واقعی از شکنجههای ناصواب را به جامعه و نسلهای آینده انتقال میدهد و دقیقاً براساس تأثیر مثبت این واقعیات است که عدهای نیز میکوشند از همین رهگذر بگذرند و تظلم خواهی به شکل دروغین را جلوهگر باشند تا شاید این نیز مفید افتد. با این وصف طبیعی است که وقتی سره از ناسره در ذهن مردم از هم سوا شود و ملت حقایق را بیش از پیش دریابد، اینان آواز دروغین تظلمخواهی را در شیپور ناکوک حقوق بشر غرب بنوازند و برای چانهزنی با دولت و امتیازگیری از نظام، دستی بر اهرم فشار بیگانه داشته باشند.
