فریدون حسن
بازیهای آسیایی 1990 پکن که به پایان رسید یکی از جراید آن روزهای کشور کاریکاتوری با این مضمون به چاپ رساند که کشتی و فوتبال گل سرسبد ورزش ایران، در کاریکاتور مذکور طراح کشتی و فوتبال را در حالی نمایش داده بود که دست برشانه یکدیگر از هواپیما پیاده میشدند و سایر رشتهها به حالتی شکستخورده پشت سر این دو در حال بازگشت به کشور بودند، رشتههایی مثل بسکبتال، والیبال، تکواندو و... از آن سال 20 سال میگذرد، عصر شنبه بازیهای آسیایی 2010 گوانگژو به پایان رسید و کاروان ورزشی کشور با کسب 59 مدال و رتبه چهارمی در قاره پهناور بهترین عملکرد ورزش کشور را بعد از پیروزی انقلاب اسلامی رقم زد. اما آنچه مهم بود اینکه فوتبال بعد از گذشت 20 سال کوچکترین نقشی در این افتخارآفرینی نداشت. کشتی با فراز و نشیبهای فراوان هنوز ورزش اول کشور و امید نخست کسب مدالهای فراوان در چنین تورنمنتهایی است و اگر 20 سال پیش تنها با
رشته آزاد به این مهم میرسید امروز رشته فرنگی را هم اضافه کرده تا هیچ رقیبی برایش متصور نباشد.
20 سال از بازیهای آسیایی پکن میگذرد، در این 20 سال مسئولان ورزش کشور هرچه داشتند خرج فوتبال کردند، طلای 90 پکن برای آنها اینقدر باارزش بود که سایر رشتهها را تحتالشعاع قرار دهد و هرچند بعد از آن سال دو بار دیگر در 98 بانکوک و 2002 بوسان هم تکرار شد اما اتفاقی که افتاد این بود که فوتبال زیر همین توجهات بیجا و زیاده از حد اینقدر جدی شد که حتی شکستهای تلخ، حواشی بعضاً خارج از عرفش دیده نشد.
20 سال از پکن 90 میگذرد و اگر امروز بخواهیم کاریکاتوری در وصف تیمهایی که از گوانگژو بازمیگردند بکشیم طراح باید والیبال، بسکتبال، کشتی، دوومیدانی، دوچرخهسواری، قایقرانی، رشتههای رزمی و وزنهبرداری را دست در دست هم بکشد و فوتبال را شکستخورده و حسرت به دل پشت سر آنها به تصویر آورد.
20 سال از پکن 90 میگذرد. در این 20 سال مسئولان فقط خرج فوتبال کردند و بقیه را به امان خدا رها کردند اما نتیجه عکس شد، فوتبال همه جوره باخت و بقیه با غیرت و تعصب مقابل مدعیان آسیایی و جهانی چنان مدال درو کردند که همه انگشت به دهان ماندند و فوتبال مثل این چند سال باخت، پول گرفت و باخت. میلیاردی قرار داد بست و باخت، حاشیه پشت حاشیه درست کرد و باخت، کشتیگیران پول زندگی معمولی ندارند و طلا میگیرند، قهرمانان دوومیدانی بدون امکانات و توجه تمرین میکنند و مدال زرین کسب میکنند، وزنهبرداران غریبانه با پولاد سرد دست و پنجه نرم میکنند و روی سکو میروند و دوچرخهسواری و قایقرانی و ورزشهای رزمی هم همینطور، بانوان افتخارآفرین ما در شرایط نابرابر با حریفان و با حفظ حجاب اسلامی روی سکو میروند بدون خرج و مخارج میلیاردی و فوتبال و بازیکنانش با هزار وعده و وعید فقط و فقط میبازد.
اتفاقی که در این 20 ساله رخ داده این بود که به فوتبال توجه کردند و مدالش را دیگران گرفتند و این قصه در طول این 20 سال بارها تکرار شد.
میدان گوانگژو تمام شد، فوتبال باز هم تیتر یک صفحات ورزشی روزنامههاست و مدالآوران گوانگژو رفتند تا باز هم در سایه فوتبال تمرین کنند برای افتخارآفرینی و این بار در میدان المپیک 2012 لندن، راستی فوتبال واقعاً ارزش اینقدر توجه را دارد؟ نمیگوییم در این فوتبال را تخته کنید که بههر حال جذاب است اما کاش حداقل اینقدر پرو بالش ندهند تا حداقل به خود بیاید. کاش به این باور برسیم و برسند که ورزش تنها در فوتبال خلاصه نمیشود.
