فریدون حسن
میدان آسیایی گوانگژو عرصه خودنمایی رشتههای مختلف ورزشی است، خیلی از رشتهها خود را به خوبی نشان میدهند، برخی بر خلاف آنچه انتظار میرود شکست میخورند و عدهای هم رفتهاند برای کسب تجربه که البته میدان مهمی چون بازیهای آسیایی اصلاً جای مناسبی برای این کار نیست. سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک کشورمان قبل از شروع شانزدهمین دوره بازیهای آسیایی با بسیج همگانی ورزشکاران و تأمین روحی، روانی و مادی آنها این توقع را ایجاد کردند که باید مدالهای رنگارنگی توسط آنها صید شود.
کاروان ورزشی کشورمان تاکنون نتیجه قابل قبولی گرفته اما در برخی رشتهها و رقابتهای انفرادی به نظر میرسد سیاستهای غلط این دو ارگان در اعزام تمام ستارههای ورزش به گوانگژو بیشتر از آنکه موجب افتخارآفرینی شده باشند تبدیل به ستارهسوزی شده، اتفاقی که برای حمید سوریان در وزن 55 کیلوگرم کشتی فرنگی افتاد.
حادثه تلخی بودکه نباید به سادگی از کنار آن گذشت. سوریان چهره جهانی کشتی فرنگی ماست، خود او، محمد بنا و بسیاری دیگر میدانستند حمید از لحاظ بدنی آمادگی لازم برای حضور در گوانگژو را ندارد. رقابت نفسگیر جهانی مسکو انرژی او را به شدت گرفته بود اما اصرار مدیران ورزش برای کسب مدال باعث شد که قهرمان ارزنده کشورمان را به چین ببریم و در نهایت به جای کسب مدال او را تحقیر کنیم و حالا کار بنا برای ساختن روحیه از دست رفته سوریان دو چندان مشکل شده است.
از سوریان که بگذریم به بسکتبال میرسیم؛ تیمی که سه ستاره ارزشمند خود را بنا به دلایل گوناگون در اختیار ندارد که البته غیبت حامد حدادی و ارسلان کاظمی آن هم تنها به دلیل حضور در رقابتهای NBA جای تأمل دارد. اما اینجا هم به جوانانمان و آنها که همیشه زیر سایه ستارهها بودند اتکا نکردیم و بازیکنان مصدوم را راهی میدان کردیم. بیتردید هیچ کس منکر ارزشهای مهدی کامرانی و حامد آفاق نیست اما ورزش حرفهای شرایط روحی خاص خود را میطلبد و این دو با نداشتن روحیه مناسب بقیه تیم را هم با خود به قهقهرا بردهاند، اتفاقی که شاید با نبود این دو نمیافتاد به طوری که در بازی مقابل چین تایپه همه دیدند در لحظاتی که کامرانی در میدان نبود تیم چقدر روان و کم اشتباه بازی کرد اما در لحظات پایانی کامروانی فقط خطا کرد و توپ لو داد تا نفس همه گرفته شود و دست آخر هم با یک امتیاز اختلاف برنده باشیم.
تحت این شرایط بهتر بود که کامرانی و آفاق مصدوم هم استراحت میکردند و تیمی یکدست جوان با روحیه خوب راهی گوانگژو میشد تا حداقل به نام قهرمان آسیا اینگونه چهره ضعیفی در بسکتبال از خودمان نشان ندهیم، اما افسوس که جاه طلبی و مدال دوستی مسئولان این ریزهکاریها را ندید تا بهرغم کسب نتایج در خور توجه در برخی مراحل تنها حسرت بخوریم.
کاروان ورزشی کشورمان تا اینجا خوب نتیجه گرفته، اما مسئولان امر از جمله محمد علی آبادی و علی سعیدلو توجه داشته باشند که قهرمانان سوخته گوانگژو حتی اگر محاسبات آنها را هم به هم زده باشند همیشه قهرمان هستند و باید در جهت ارتقای سطح روحی و روانیشان کوشید. آنها برای اعتلای نام ایران رفتند و حتی امروز که موفق هم نشدند نزد مردم عزیز و دوست داشتنی هستند.
