حبيب تركاشوند | روزشنبه 29 آبان ماه و در حالي كه هنوز 18 روز به 16 آذر كه روز دانشجو ناميده شده است فرصت باقي بود، ميرحسين موسوي طي پيامي به دانشجويان حامي خود سعي كرد با فراخوان زودهنگام به قشر روشنفكر دانشجو، كليد دور جديدي از اغتشاشات را پس از چند ماه كماي موج فتنه روشن كند و فضاي دانشگاه را به ظن خود براي اقدامات بعدي آماده سازد.
موسوي در اين پيام بدون نام آوردن از اصل واقعه 16 آذر كه قيام دانشجويان عليه آمريكاي جهانخوار بود كه با تز شعبان بيمخ مقابل جمهوريت مردم ايران ايستاده و دولت منتخب ملي را سرنگون كرده بود و بدون اينكه بگويد آن سه قطره خون را عمال كشوري به زمين ريختند كه اكنون خود را حامي ميرحسين و جنبش او ميشمارد، فقط به اين بسنده كرد كه «دانشجويان هوشيار و پيشتاز ايران، به خاطر اعتراض به استبداد داخلي و استعمار خارجي، به خاک و خون کشيده شدند».
شعار سياسي نشد، ترساندن مردم از هدفمندي يارانهها
ميرحسين از آنجا كه ميداند شعارهاي صرف سياسي او خريداري ندارد سعي كرده از دريچه معيشت مردم وارد شده و با بزرگنمايي خطر هدفمندي يارانهها براي جامعه ايراني و نقاب حمايت از قشر فقير جامعه، همگام و همندا با رسانههاي معاند نظام، از اين طريق جاي پايي بين مردم رانده شده از او باز كند. وي مينويسد: «همه جا صحبت از فشارهاي طاقتفرسا بر خانوادههايي است که اين روزها بيش از هر زمان ديگر با فقر و نداري دست و پنجه نرم ميکنند. صاحبمنصبان نظامي و انتظامي به صراحت از بيمناکي خود نسبت به واکنشهاي عصبي مردم و خطر سوءاستفادههاي احتمالي دشمنان خارجي و مخالفان داخلي سخن ميگويند.»
اعتراف به نداشتن برنامه براي ادامه راه
البته موسوي در اين پيام اعتراف نموده كه راهي براي آينده فرقهاش ندارد و آينده مبهم و تاريك حركتي خود و ياران متوهمش را منوط به نظرات دانشجويان و ديگر حاميان دانسته و دست گدايي به سوي آنان دراز كرده كه شايد فرجي شود و يك ناجي براي آنان يافت شده تا با يك پيشنهاد آنان را از اين مخمصه خودساخته رها سازد.
وي در پاسخ به اين سؤال كه چه بايد کرد؟ ميگويد: «پاسخ به اين پرسش بايد محصول عقل جمعي باشد و همه همراهان راه سبز اميد بايد راهکار ارائه کنند.»
موسوي در ادامه با تحريك دانشجويان سعي ميكند لباس فتنه مرده را در قامت 3 ميليون دانشجوي بيدار و آگاه ايراني بپوشاند و آنان را دعوت نمايد كه پل ارتباطي جنبشي باشند كه يكسر آن در ايران و سر ديگر آن در دست همجنسبازان و بدكارههاي مستقر در لسآنجلس است. او اينگونه عنوان ميكند كه «3 ميليون دانشجوي آگاه و فرهيخته ميتوانند با پراکندن پرسشها و نقدها پلهاي ارتباطي نيرومندي با همه اقشار مؤمن و مستضعف برقرار کنند و به آنها ريشههاي عقبماندگي و فقر و سقوط توليد ملي را توضيح دهند».
وي پس از اين اعلام فراخوان با فرار رو به جلو و با فرافكني از هماينك سعي كرده رخدادهاي احتمالي را دستساخته نظام براي سركوب گروهك از هم پاشيده خود بداند و از اين طريق يك حاشيه امن ساختگي براي خود فراهم آورد و در صورت هر گونه اغتشاش پيشگويي غيبگونه خود (!) را سند تبرئه خود و همراهانش اعلام كند.
به راستي چه ضرورتي است كه ميرحسين از زماني كه حتي وارد ماه آذر نيز نشده پيامي براي 16 آذر صادر كند و ضمن فراخوان به دانشجويان به همراهي با اغتشاشگران سال گذشته راههاي فرار را نيز پيش پاي خود و آنان بگذارد.
