سینمای کودک قربانی نگاه اقتصادی سینماداران

امین خرمی- وقتی خبر اکران فیلم «خواب‌های دنباله‌دار»، آخرین ساخته پوران درخشنده، کارگردان نام‌آشنا و شناخته شده سینمای ایران را در گروه سینماهای «آزاد» دیدم اول به اصل خبر شک کردم اما با پیگیری و تماس با این کارگردان متوجه شدم که هیچ یک از پنج گروه سینمایی حاضر به قبول اکران این اثر در برنامه اکران ماهانه خود نشدند. البته دلیل این امر هم تلخ و هم جالب به نظر می‌رسید. درخشنده در پاسخ به دلیل سینماگران مبنی بر عدم پذیرش اکران آخرین فیلم وی گفت: ‌«به من می‌گویند که فیلم تو کودک و نوجوان است و استقبال و فروش آن پایین است!»
اینکه وقتی فیلمی‌ اکران نشده و تنها به دلیل ژانر و گونه خاص آن اینچنین مورد بی‌مهری سینماداران قرار می‌گیرد و کودک و نوجوان بودن آن را دلیلی برای عدم استقبال مخاطب عنوان می‌کنند، در بطن خود نشان دهنده نوع نگاه سینماداران کشور ماست؛ که تنها معیاری که برای اکران یک اثر در ذهن دارند بحث فروش و نقدینگی آن اثر است! و بحث حمایت از آثار سینمایی با تم های اجتماعی و کودک و نوجوان و مسئله فرهنگ‌سازی به وسیله سینما تنها در حرف‌ها و شعارهای آنهاست که جلوه می‌کند!
این اثر در جشنواره فیلم فجر به اکران درآمد و نظر مثبت منتقدان و مخاطبان را به خود جلب کرد و در جشنواره فیلم کودک و نوجوان نیز مورد تقدیر قرار گرفت. اما اینها برای سینماداران ما اهمیتی ندارد و تنها مسئله‌ای که حائز اهمیت است بحث فروش و نقدینگی است. آیا کنار گذاشتن چنین فیلم‌هایی از کوران عادی اکران به مثابه شلیک آخر به بدنه نیمه جان سینمای کودک و نوجوان کشورمان نیست؟ آیا بهتر نیست به جای کنار گذاشتن این گونه فیلم‌‌ها از امثال برنامه «هفت» و غیره بخواهیم که فرهنگ‌سازی را تبلیغ کنند.
سینمای کودک در تمام جهان یکی از بزرگ‌ترین ابزار آموزشی - نه حتی کمک آموزشی - برای رشد و اعتلای فرهنگ اجتماعی و فردی مخاطبان خود به شمار می‌رود. حتی در برخی از موارد کاری را که خانواده‌ها در راه تربیت کودک شان موفق به انجام آن نمی‌شوند در زمانی کمتر از 90 دقیقه به انجام می‌رساند. اما با کمال تعجب در کشور ما که یکی از جوانترین کشورهای جهان به شمار می‌رود، شاهدیم که این سینمای فرهنگ ساز به سراشیبی نابودی هدایت می‌شود. با این حساب آیا می‌توان به تأثیرگذاری و جریان‌سازی فرهنگی که داد سخن آن از هر دهانی شنیده می‌شود امیدوار بود؟!