احوالپرسی

کمبود هزینه راز نبود آثار تأثیرگذار است

علی خدایی‌بیجاری- «رضا فیاضی» متولد 15 تیرماه سال 1332 اهواز است. وی فارغ‌التحصیل هنرهای نمایشی از دانشکده هنرهای زیبای تهران است. فیاضی کار بازیگری را از سال 1347 در تئاتر آغاز کرد. به قول خود فیاضی در دوره کودکی او را «ملی» صدا می‌کردند به خاطر اینکه در سال ملی شدن صنعت نفت به دنیا آمد و والدینش یادشان رفت که برایش شناسنامه بگیرند و وقتی خبر دادند که شرکت نفتی‌ها حق اولاد می‌گیرند بعد از یکی دو سال شناسنامه‌ای به نام «عبدالرضا» برای او گرفتند. وی اولین فرزند خانواده است و شش خواهر و دو برادر دارد. فیاضی می‌گوید بعد از «ملی» مدتی با اسم عبدالرضا زندگی کردم تا اینکه دوستی از راه رسید و «عبدال» را از اسمش حذف کرد و «رضا» صدایش کرد. فیاضی در حوزه‌های نویسندگی،‌کارگردانی، بازیگری،‌عروسک‌گردانی، صداپیشگی،‌ترانه‌سرایی،‌در تلویزیون و تئاتر و سینما فعال است ولی بیشتر از همه او را در حوزه کار کودک و با کارهایی مثل «زاغچه کنجکاو، قصه‌های کوچک ما، هادی و هدی، آقای رایا، عصای کارگشا، خورشید – زیتون – دریا و یأجوج و مأجوج به یاد می‌آوریم. به بهانه شرکت او با نمایش «لولوی آوازه‌خوان» در هفدهمین جشنواره تئاتر کودک همدان احوالی از او پرسیدیم. این گفت‌وگو قبل از اختتامیه جشنواره تئاتر کودک صورت گرفته است.

آقای فیاضی در حال حاضر به جز نمایش «لولوی آوازه‌خوان» درگیر چه کارهایی هستید و چه آثاری را آماده پخش یا اکران دارید؟
بعد از اجرای نمایش «لولوی آوازه‌خوان» وقتی به تهران برگردیم در مرکز تئاتر کانون واقع در پارک لاله اجرای عمومی داریم، علاوه بر این یک فیلم سینمایی در جشنواره فیلم کودک دارم به اسم «مینی‌بوس» و یک سریال دارم به اسم «تبریز مه‌آلود» کار آقای محمدرضا ورزی، یک فیلم سینمایی دیگر هم با آقای فرهنگ کار کرده‌ام به اسم «خنده در باران» و در بخشی از سریال «همچون سرو» آقای بیرنگ هم بازی دارم.
نقش‌تان در «مینی‌بوس» چیست؟
در مینی‌بوس نقش یک کارگردان فیلم را بازی می‌کنم که در حال ساختن فیلمی است که با مشکلاتی که برایش پیش می‌آید در اصل فیلم در فیلم می‌شود.
در «تبریز مه‌آلود» چه نقشی دارید؟
نقش ژنرال گاردان فرانسوی را بازی می‌‌کنم، همان که در ایران نظام ارتش را درست می‌کند.
در مورد بازی‌تان در «همچون سرو» هم توضیح می‌دهید؟
در این سریال نقش پدر پژمان بازغی را بازی می‌کنم که با فلاش‌بکی که در زندگی بازغی می‌خورد پای خانواده او و طبعاً من هم به داستان کشیده می‌شود.
در مورد مشکلات تولید برای کودک در عرصه صحنه و تصویر، توضیح می‌دهید؟
تولید کار کودک نیاز به هزینه‌های خاصی دارد که متأسفانه در ایران این هزینه در نظر گرفته نمی‌شود. مسئولان فکر می‌کنند چون سایز کودکان کوچک است باید هزینه هم در سایز کوچک به کارهای کودک اختصاص پیدا کند، به همین خاطر ما در زمینه کودک سریالی در حد «الف» (سریال درجه 1) نداریم، تا زمانی که هزینه‌ها واقعی نشود کارهای خوب و تأثیرگذاری هم صورت نمی‌گیرد.
وضعیت جذب مخاطب در کار کودک و در سه حوزه سینما، تئاتر و تلویزیون چگونه است؟
اتفاقاً در کار کودک،‌خود کودکان بزرگ‌ترها را در دیدن کار دخالت می‌دهند و چون پدر و مادرها در مورد رشد فکری کودکانشان مسئولیت دارند با کمال میل هزینه می‌کنند و کارها را می‌بینند.
از موانع و محدودیت‌های دست و پاگیر در حوزه کار کودک بگویید.
اولاً اینکه من به شخصه از کار کودک لذت می‌برم ولی متأسفانه مسئولان با افراد فعال در حوزه کودک هماهنگ نمی‌شوند.
واقعاً به سختی می‌شود کار کودک را تصویب کنم و برایش بودجه بگیرم. در اصل با من رفتاری درست صورت نمی‌گیرد که من به عنوان برنامه‌ساز کودک بتوانم کاری درست و مفید تولید کنم. باید توجه کرد که سرمایه‌های آینده ما همین کودکان هستند.