محمدصادق زمانی- حتماً این مثل را شنیدهاید که «آنقدر اصرار میکنیم به بهشت برود که سر از قعر جهنم در میآورد». حکایت این گزارش هم مصداقی از این مثل است؛ گزارشی از یک مرکز درمانی متفاوت!
پرداختن به اصل سوژه گزارش، نیازمند بیان یک پیش فرض است که بدون آگاهی از این پیش فرض، ممکن است اهمیت سوژه به خوبی دریافت نشود و تنها در حد مسئلهای طنز و خندهدار باقی بماند. پیش فرض گزارش این است: بنیان نظام اداری و خدماتی هر کشوری برای بقا و حصول رضایت، نیازمند احترام متقابل کارمندان و ارباب رجوع به همدیگر است. ارباب رجوع حقی بر کارمندان دارند و کارمندان نیز حقی بر ارباب رجوع. از سوی دیگر، حلقه مدیریتی ادارات و سازمانها نیز مکلف به حفظ کرامت هر دو گروه هستند؛ هم باید کرامت کارکنان خود را حفظ کنند هم احترام مراجعه کنندگان و متقاضیان دریافت خدمات را نگه دارند.
و اما اصل گزارش: بیمارستان «پ» واقع در سعادت آباد تهران نمونه متفاوت تکریم ارباب رجوع در کشور است که سیاست تکریم مراجعان را با تاکتیک تحقیر کارمندان خود اجرا میکند!
در این بیمارستان استفاده از آسانسور برای کارمندان، پرسنل، پرستاران و خدمه در ساعات ممنوعه- همان ساعات اداری- ممنوع است و هر پرسنلی که از آسانسور استفاده کند 30 هزار تومان جریمه میشود!
در یکی از توبیخهایی که رئیس این بیمارستان برای یکی از کارکنان نوشته و مصداقی از سایر توبیخ هاست اینگونه میخوانیم: «خانم. . . نطر به عدم رعایت قوانین و استفاده از آسانسور در ساعات ممنوعه با توجه به بخشنامههای صادره، ضمن کسر سه روز از حقوق و مزایای شما کتباً توبیخ با درج در پرونده پرسنلی میشوید. شایسته است در عملکرد خود تجدیدنظر نموده و در غیر این صورت طبق مقررات با سرکار رفتار خواهد شد». ( تصویر این توبیخنامه پیوست گزارش است).
چندی پیش یکی از پرستاران این مرکز درمانی که عمل جراحی انجام داده و در این بیمارستان بستری شده بود برای رفتن به یکی از طبقات سوار آسانسور میشود اما در کمال ناباوری، توسط انتظامات توبیخ شده و 30 هزار تومان جریمه میشود!
مکان غذاخوری کارکنان بیمارستان در طبقه ششم قرار دارد که رفتن به آنجا نیازمند استفاده از آسانسور است اما کارمندان مجبور هستند برای در امان ماندن از جریمه 30 هزار تومانی و درج توبیخ در پرونده، این شش طبقه را بدون آسانسور بالا بروند.
از دیگر قوانین جالب این مرکز درمانی، ممنوعیت نشستن روی صندلی در ساعات اداری است و کارکنان باید تا پایان ساعات ممنوعه سرپا بایستند.
در این که احترام به ارباب رجوع یک اصل ثابت و ضروری است اما احترام به کارکنان یک دستگاه از سوی مدیران نیز اصلی انکارناشدنی است. گذاردن قوانین سخت و دور از منطق در اماکن کاری کارمندان را دچار یأس و سرخوردگی کرده و به مرور انگیزه آنان را برای خدمات دهی مناسب به مراجعان کاهش میدهد. چنین قوانینی، اثرات مخرب روانی بر افراد بر جای گذاشته و زندگی خصوصی و خانوادگی آنان را نیز دستخوش آسیب میکند.
