محسن جعفری
فرنگیکاران با دو طلا بازگشتند اما به چه قیمتی؟تیم ملی کشتی فرنگی ایران پس از ماهها تمرین در مسابقات جهانی مسکو حضور پیدا کرد. درخشش روز نخست حمید سوریان و علیاکبری در 55 و 96 کیلو همه را امیدوار کرد اما بعد از آن دیگر کسی پرچم کشورمان را در سالن المپیک مسکو برافراشته ندید تا حسرت به دل بمانیم.
کشتی فرنگی رکوردی خارقالعاده را برجا گذاشت و برای نخستین بار دو مدال طلا در مسابقات جهانی به دست آورد. جدا از آن، فرنگیکاران در رقابتهای جهانی مسکو تنها تیمی بودند که دو مدال طلا کسب کردند، با این حال آنها به جایگاهی بهتر از هشتمی دست پیدا نکردند.
پس از انصراف نعمتپور از رویارویی با حریف رژیم صهیونیستی، کمتر کسی فکرش را میکرد که دیگر فرنگیکاران روی سکو نروند.
ولی اینگونه شد و قربانی، محمدی و عبدوسی نتوانستند حتی در بین 10 نفر قرار گیرند، هرچند نوروزی نهم شد تا شاگردان بنا حتی قادر به تکرار عنوان نایب قهرمانی دانمارک هم نباشند.
کشتی فرنگی ایران در مسکو دو چهره کاملاً متفاوت از خود به نمایش گذاشت؛ شروع مقتدرانه شب اول رقابتها با کسب دو مدال طلای سوریان و علیاکبری به هیچ عنوان قابل مقایسه با نتایج ضعیف روز دوم نبود، تا جایی که این سؤال در ذهنها به وجود آمد که اگر سوریان و علیاکبری نبودند چه میشد؟
این دو نمایش متفاوت نشان از آن دارد که کشتی فرنگی روی تکستارهها سرمایهگذاری کرده که در صورت نبود آنها با شکست روبه رو میشود؛ مانند اتفاقی که در المپیک پکن افتاد اما میدان مسکو نشان داد که حتی در صورت درخشش آنها نیز اتفاق قابل توجهی برای تیم نمیافتد. سوریان و علیاکبری طلا گرفتند اما نتیجه آنی نشد که توقع داشتیم. در حالی که یزدانی خرم و محمد بنا شرایط به وجود آمده برای نعمتپور را ضربه مهلکی به فرنگیکاران میدانند ولی نباید خود را فریب دهیم. حرکت جوانمردانه طالب نعمتپور جای تقدیر زیادی دارد، بیتردید کنارهگیری به این دلیل باید انگیزه را برای بقیه بیشتر کند نه اینکه سبب شکست روحی برای آنها باشد.
رقابتهای جهانی مسکو تمام شد، کشتی فرنگی ایران رکوردی تاریخی از خود بهجا گذاشت اما در ردهبندی نهایی جایی درخور کسب نکرد و حالا این بنا است که باید کشتی فرنگی را دوباره طوری بنا کند که در میدان مهمتر المپیک این گونه وا ندهد.
