محمد صادق دهنادی - در صفحه قبلی شهرک شرق گزارشی به بهانه برخورد باشگاه استیل آذین با علی کریمی ارائه شده بود که در آن به ریشهیابی بروز چنین حوادثی که تحت عنوان روزه خواری مورد بررسی و بحث قرار گرفته است. پرداخته شده بود.
در هفتهای که گذشت با ایجاد بحران در دل این تیم و اولین باخت آن در لیگ برتر دیدیم که به نحو عجیب و غریبی علی کریمی بخشیده شد.
خبرها حاکی از آن بود که به دنبال مشکلات به وجودآمده بین علی کریمی و مصطفی آجرلو، سهشنبه، دوم شهریور نشست کمیته انضباطی باشگاه استیلآذین تشکیل شد و دو جلسه محرومیت و پرداخت 40 میلیون تومان جریمه نقدی برای علی کریمی تعیین شد.
مالک باشگاه استیلآذین اعلام کرد: «دو جلسه محرومیت و مبلغ 40 میلیون تومان جریمه علی کریمی برای رفتار نادرستش در محل تمرین تیم فوتبال استیلآذین است.»
وی گفت: « کریمی از سرمایههای ملی فوتبال ماست و این سرمایه و قهرمان را باید حفظ و در شیشه و پشت ویترین نگهداری کرد. او نباید اعتراضات خود را آنچنان بیان میکرد و در مقابل، رفتار وی هم نباید رسانهای میشد.»
هدایتی گفت: «یک بازیکن حرفهای باید رفتار حرفهای داشته باشد و حرف غیرمنطقی هم نزند. در مقابل، مدیریتها هم باید با صبر و حوصله بیشتری انجام شود و مشکلی که در درون خانوادهای پیش میآید، همانجا حل شود. این از درایت آجرلو بود که علی کریمی به استیلآذین بازمیگردد و قطعاً چیزی از ارزشهای این بازیکن بزرگ هم کم نمیکند.»
شاید اگر این اتفاق به بهانهای به جز مبحث روزه خواری اتفاق افتاده بود. ما هم به حساب این که نه ورزشکاریم و نه علاقهای به این دنیای زر و زور داریم مثل بسیاری دیگر از مسائل از آن رد میشدیم. چه بسا برای ما چه اهمیتی دارد که مارادونا چند بار معتاد کوکائین شده و چند بار ترک کرده؟
برای ما چه اهمیتی داشت وقتی تیم ملی وزنه برداریمان یک جا به خاطر دوپینگ محروم شد؟ حتی اگر این موارد در حوزه فرهنگ قابل بررسی باشد. اما موضوع اتهام روزه خواری چیزی نبود که یک باشگاه، هرچند پولدار و با نفوذ باشد بتواند در ملاء عام آن را مطرح کند و بعد با یک تسویه حساب مالی و برگزاری یک فیلم هندی آشتی کنان آن را فیصله بدهد. و ای کاش در این زمینه مدعی العمومی در حوزه فرهنگ عمومی بود که طرفین را به میز محاکمه بکشاند و به اشد مجازات محکوم کند. شاید برای خواننده ابعاد چنین حرکت یا بهتر بگوییم جنایت فرهنگی روشن نباشد. اما وظیفهای شرعی است که نسبت به چنین موضوعی واکنش نشان داد.
1- روزه خواری از گناهان شرعی و ارتکاب علنی آن مشمول حدود خداست. یعنی همان گونه که روزه خواری در خفا مجازات اجتماعی ندارد (مانند ارتکاب به شرب خمر و زنا و . . . ) اگر ارتکاب آن به حدی برسد که دیگران شاهد آن باشند مشمول تعزیری است که باید توسط حاکم شرع انجام شود تا عبرت سایرین گردد. این مجازات نه به 40 میلیون تومان جریمه و دو جلسه محرومیت بلکه به هیچ ثروتی در این عالم قابل خرید و فروش نیست.
2- تهمت ناروا به گناهان عمومی از سوی هر کسی، مشمول حدود الهی است. یعنی باشگاهی نمیتواند در یک اعلامیه عمومی قبح روزه خواری توسط یک الگوی اجتماع را بشکند و بعد بگوید من اشتباه کردم و اشتباه دیدم. این اتهام زدن آن هم در ابعاد اجتماعی و رسانهای در صورت کذب بودن برای اتهام زننده علاوه بر حد تهمت که تازیانه غیر قابل تبدیل است تعزیر شدیدی را میطلبد؛ که چگونه یک باشگاه به خود اجازه داده که به هر بهانهای چنین مسالهای را عمومی کند و علاوه بر آبروی بازیکن خود، قبح روزه خواری را بشکند و اتفاقی را که تنها 10 -15 نفر شاهد آن بوده در ابعاد بین المللی وکشور علنی نماید.
چه کسی به این باشگاه اجازه داده که کار را به جایی برساند که بازیکن دیگرش وقیحانه در مطبوعات اعلام کند که 95 درصد ورزشکاران فوتبال ما روزه خوار هستند، که اگر این طور باشد باید همه فوتبال را تعطیل کرد.
3- آخرین نکته هم موضوع پایمال شدن و بازیچه شدن دین و مسائل دینی در اختلافات بین فردی گروه سرمایه دار است. چه کسی است که نداند ارجاعات بعد و قبل از اتهام روزه خواری به علی کریمی مصاحبه های او علیه باشگاه استیل آذین بوده و پناه بر خدای بزرگ که کسی بخواهد حرمت یک واجب بزرگ را وجه المصالحه چنین اختلافاتی گرداند. چنین است که فقط میتوان گفت: انالله و انا الیه راجعون.
