کپی‌برداری محض با چاشنی تکذیب

خلق را تقلیدشان بر باد باد

کپی‌برداری محض با چاشنی تکذیبامین خرمیخلق را تقلیدشان بر باد بادای دو صد لعنت بر این تقلید بادهم شعر و هم ضرب‌المثل آشنایی است. ‌‌‌اینطور نیست؟ حکایت عجیبی دارد این تقلید و تقلید و تقلید که انگار دیگر دارد این روزها عادت هنرمندان می‌شود! هنرمندانی که با خلاقیت و تولید و نوآوری‌شان روزی سرآمد هنر این مرز و بوم و فخر مخاطبان خود بودند، انگار نه می‌خواهند و نه می‌توانند بدعت فراموش شده تولید را دوباره احیا کنند و تنها به صرف کم‌هزینه بودن و البته راحت‌تر بودن امر تقلید این مسأله را پیشه اغلب کارهای خود ساخته‌اند. ‌‌‌روی صحبت با تمامی جامعه هنری نیست. ‌‌‌اگر گفتن این نکته که هر روز خبری از انتقاد یا اشاره‌ای گزنده در رسانه‌ها از طرف برخی هنرمندان سینما و تلویزیون به مسعود ده‌نمکی و پروژه سینمایی اخراجی‌ها در خیل اخبار رسانه‌ها می‌شود دید، ‌‌‌اغراق باشد، ‌‌‌اما با اطمینان می‌توانیم عنوان کنیم که در هفته لااقل یکی از این دست خبرهای انتقادی به ده‌نمکی و پروژه سینمایی مشهور او وجود دارد. ‌‌‌جالب است که همین بحث به ظاهر انتقاد و به باطن تخریب شخصیت‌های هنری کم‌کم دارد مد می‌شود و جالب‌تر آنکه چه خوب و چه بد و چه درست و نادرست، ‌‌‌ده‌نمکی با تولید «اخراجی‌های1» توانست رکورد پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران را بعد از بیش از یک دهه بشکند و ‌نسخه شماره 2 این فیلم نیز بار دیگر رکورد فروش اخراجی‌های 1 را زد و گمان می‌رود که اخراجی‌های 3 نیز بتواند باز در امر فروش رکورد جدیدی را به ثبت برساند؛ ‌‌‌اتفاقی که بدون شک به نفع همه اهالی سینما بود. ‌‌اما هنرمندان سینما و تلویزیون به این مسائل اهمیت نمی‌دهند و صرفاً چون توفیقی به مانند همکارشان نتوانسته‌‌اند به دست بیاورند با هر زبانی و شیوه‌ای به تخریب او می‌پردازند. ‌‌‌اما کاش کار به همین جا ختم می‌شد، ‌‌‌بعد از تقلید مداوم نامگذاری فیلم‌های ایرانی از روی نمونه‌های غربی که کم هم نیستند، ‌‌‌شاهد ساخت و اکران اثری با تم کمدی و با نامی مشابه و هم وزن اخراجی‌ها (افراطی‌ها) هستیم که تنها هدف فروش بالای فیلم در گیشه بود. ‌‌‌اینکه کارگردان این نام را انتخاب کرده تنها بر حسب حادثه بوده اگر گزینه پاسخگویان در رد ادعای این نوشتار باشد پس کافی است که به پوستر و بنر این فیلم که بر سردر سینماها و تابلوهای تبلیغاتی معابر عمومی نصب شده نیز دقتی شود! طرز چیدن نقش‌آفرینان این فیلم در آن بنرها و طراحی پوستر این فیلم نیز تقلیدی واضح و آشکار بدون کوچک‌ترین رگه‌ای از خلاقیت است. ‌‌‌نکته جالب اینکه تأثیرگذاری این چنینی در سینمای ایران هم قبل از اخراجی‌ها سابقه نداشته و این هم افتخاری برای ده‌نمکی است. ‌‌‌کاش اگر ما هر روز آماده تخریب یک چهره فرهنگی و هنری و از همه مهم‌تر یک ایرانی هستیم، لااقل کمی هم به فکر کار خلاقانه و ایجاد محبوبیت قلبی در دل مخاطبان و مردم کشورمان باشیم. ‌‌