امین خرمی - در خبرها آمده بود که در دومین همایش رسانه و سلامت روان قرار است کارشناسان علوم اجتماعی به همراه روانشناسان دست به تحلیل و تقبیح خشونت در سریال های پربیننده ای مانند «زیر هشت»، «فاصلهها» و «دارا و ندار» و فیلمهای «مقلد شیطان»، «دختران» و «فصل بارانهای موسمی» بزنند!
شاید به توان باقدرت بیان کرد که تحلیل رفتارهای روانشناختی آثار پخش شده در رسانه ملی و تاثیر آن بر روی مخاطب عملی فوق العاده پسندیده است اما این امر را باید در سریال ها و فیلم های خشن غربی ملقب به رده (R) انجام داد نه سریال های ایرانی که کامل ترین مراحل نظارت و ارزشیابی بر روی تک تک صحنه های آنها لحاظ شده است. بحث بعدی اینکه مگر جز این است که رسانه ملی در کشور ما – و البته در تمام نقاط جهان – یکی از وظایف اصلی اش انعکاس رفتارهای موجود در اجتماع برای آشنایی و جلوگیری از حرکت مخاطبان به سمت رفتارهای پرخطر است.
اگر رسانه ملی ترویج خشونت می کرد، بی شک کار دوستان جامعه شناس و روانشناس دلیلی مطقن می یافت اما وقتی رسانه ما در حد توان و البته رعایت محدودیت هایش در حال انعکاس برخی از رفتارهای ناپسند شهروندان همین کشور است و اتفاقا آنها – کاراکترهای منفی سریال ها - را با پایانی خوش و البته منطقی متوجه اشباهاتشان می کند و همان مخاطب به نظر شما در خطر قرار گرفته را به آرامش روحی و روانی می رساند، باز هم باید گفت که اشتباه کرده است.
دوستان روانشناس و جامعه شناس، آیا تا به حال یک روز صفحه حوادث روزنامه ها را تورق کرده اید؟ کدام یک از خشونت ها و فجایعی که در آن صفحات بازتاب داده شده است اجازه تبدیل به سریال تصویری را دارند؟ تلویزیون در حد بضاعت و رعایت سلامت روانی خانواده تنها برای انعکاس و آشنایی افراد خانواده هاست که چنین سریال هایی را تولید و پخش می کند و این یکی از رسالت های رسانه ملی است. شاید هم باید این نوشته را اینگونه به پایان ببرم که آیا شما در جای دیگری زندگی می کنید که همه واقعیات تلخ و شیرین جاری در جامعه را نمی بینید؟ بیایید همه با هم در یک کشور و در زیر یک پرچم زندگی کنیم و با هم خوبی ها را تشویق و بدی ها را تقبیح کنیم.
