سومالی در قفس جنگ و رنج

به نظر می‌رسد سومالی و بحران دو واژه مترادفی باشند که در طول دو دهه گذشته تاکنون تداوم یافته است و با وجود تلاش‌ها و ارائه راه‌حل‌های متعددی از سوی سازمان ملل، اتحادیه آفریقا، کشورهای همسایه و ابرقدرت‌هایی نظیر ایالات متحده نه‌تنها دامنه بحران در آن کاهش نیافته است بلکه همچنان این کشور مسلمان شاخ آفریقا را به خود مشغول داشته است. کشوری که با موقعیت استراتژیکی و جمعیتی بیش از 20 میلیون نفر همچنان در تب قبیله‌گرایی، عدم ثبات سیاسی، ناتوانی دولت و هرج و مرج فرو رفته است و راه‌‌حل‌های ارائه شده نیز نتوانسته است این کشور فقیر و بحران زده را نجات بخشد. جدا از مناطق شمالی سومالی و دولت‌های مدعی استقلال مناطق سومالی لند و پلنت لند، بحران‌هایی نظیر مشکل دزدان دریایی سواحل سومالی، ناتوانی دولت انتقالی شکل گرفته به رهبری شیخ شریف احمد و دو حزب مدعی و بنیادگرای الشباب و حزب اسلامی از مهم‌ترین بحران‌های این کشور مسلمان به شمار می‌رود. در واقع چنانچه موگادیشو پایتخت سومالی را به مثابه تمام این کشور تصور کنیم جنگ قدرت در این پایتخت همچنان بین دولت انتقالی و به رسمیت شناخته شده توسط سازمان ملل متحد، اتحادیه آفریقا و کشورهای دیگر با دو حزب افراطی و پیرو اندیشه‌های سلفی وجود داشته و دارد. در این میان افزایش پیوند رسمی میان القاعده با این بنیادگرایان سلفی به‌ویژه جنبش‌الشباب در واقع بر دامنه بحران در این کشور افزوده است؛ دامنه‌ای که جدا از پیچیده‌تر کردن شرایط سیاسی این کشور در افزایش قدرت نیروهای مخالف دولت انتقالی احتمال وقوع جنگ‌های پردامنه‌تری در آینده و خطر گسیل دوباره نیروهای امریکا به این کشور را افزایش می‌دهد.
در واقع دو حزب اسلامی و جنبش الشباب جدا از اختلافات موجود در میان خود با برداشتی سلفی از اسلام رادیو، موسیقی، تماشای فوتبال، نمایش فیلم و صدها نمونه دیگر را ممنوع و حرام دانسته و با ارائه تصویری خشن از اسلام با بهانه به اجرا درآوردن شریعت‌ اسلامی سعی می‌کنند از یک طرف پایتخت سومالی را به تصرف کامل درآورند و از طرف دیگر حامیان خارجی(صلح‌بانان سازمان ملل متحد و صلح‌بانان اتحادیه آفریقا) را از کشور بیرون کنند. در این بین از آنجا که دولت انتقالی سومالی به رهبری شیخ شریف احمد توانایی کامل برای مقابله با این دو حزب مخالف را نداشته و کوشیده است تا با کمک گرفتن از اتحادیه آفریقا و کشورهای عضو سازمان شرق آفریقا(ایگاد) شامل سودان، اتیوپی، اوگاندا، کنیا و جیبوتی نظر آنان را به افزایش نیروهای حافظ‌صلح در جهت حمایت از دولت انتقالی به دست آورد و در این میان با نظر مساعد و اعزام دو هزار نیروی دیگر کشورهای عضو ایگاد سومالی در شرایط تازه‌تری قرار خواهد گرفت؛ شرایطی که از یک طرف با توجه به تصویب طرحی در دولت امریکا برای مقابله با القاعده موجود سومالی احتمال هرگونه دخالت نظامی امریکا را بالا می‌برد و از سوی دیگر با افزایش نیروهای خارجی برای کمک به دولت انتقالی سومالی این خطر وجود دارد که قبایل و مردم برخی مناطق این کشور با توجه به وجود سربازان غیرمسلمان در ترکیب این نیروها توسط جنبش‌الشباب و حزب‌ اسلامی تحریک شوند و بر دامنه بحران و مقابله با نیروهای حافظ صلح در این کشور همواره ‌ناآرام بیفزایند.