ناتو در پس ادعاهای خود برای برقراری صلح در افغانستان، به کاروان غیرنظامیان در ایالت ارزگان که در شمال قندهار و شمال شرق هلمند قرار دارد حمله کرد و 33 انسان بیگناه را به کام مرگ فرستاد که بیشترشان زن و کودک بودهاند. با این حال تمام رشتههای آمریکا برای معامله با نیروهای رده پایین طالبان و مردم عادی پنبه شد.
آمریکا و متحدانش میکوشند که با عملیات زمینی، مخفیگاههای طالبان را هدف قرار دهند و با کسب یک پیروزی و بزرگنمایی آن، خود را موفق بنمایانند. از طرفی میخواهند با نشان دادن چهرهای صلحطلب، مردم افغانستان و شبهنظامیان رده پایین طالبان را تطمیع کنند و با کمک دستگاه اطلاعاتی پاکستان، فرماندهانشان را دستگیر نمایند. برای این کار به نفعشان است که مردم عادی را نکشند اما حمله هوایی دیروز، خوی ددمنشی متجاوزان را یک بار دیگر نشان داد و البته طرح آنان برای مصالحه با مردم را به شکست نزدیکتر کرد.
هواپیماهای ناتو در روزهای اول حمله به هلمند نیز یک منزل مسکونی را با راکت هدف قرار دادند که 12عضو یک خانواده کشته شدند. اگرچه کرزای خواستار بررسی مسأله شد و مککریستال ریاکارانه، عذرخواهی کرد اما این نمایشها، برای مردم داغدار افغانستان اقناعکننده نخواهد بود.
ناتو که با 15هزار نیرو به هلمند حمله کرده تا از راه زمین بر روستا ــ شهرهای مرجاه و نادعلی مسلط شود به کندی پیش میرود. آن هم در شرایطی که مقاومت واقعی از سوی طالبان وجود ندارد و این گروه با درگیریهای پراکنده، فقط برای خود زمان میخرد و آمریکا را در دستیابی به اهداف یکماههاش ناکام میگذارد تا فصل بهار فرا برسد و شبه نظامیان با تجدید قوایی تازه از کوهها به دشتها سرازیر شوند و در برابر نیروهای خارجی صفآرایی چریکی بکنند. در واقع آمریکا، گام به تله طالبان گذاشته و با ورود به هلمند، در تیررس شبهنظامیان قرار گرفته است. به این ترتیب اوباما باید منتظر تحویل گرفتن اجساد بیشتری نسبت به قبل باشد.
در چنین شرایطی مذاکره با یکی از شاخههای طالبان، به نتیجه نرسیده است چرا که این گروه خواستار خروج آمریکا از افغانستان شده. آنها خواستار تغییرات بنیادین در دولت و لوییجرگه افغانستان هستند. بنابراین توافق با این بخش طالبان، بعید مینماید. حتی اگر توافقی هم حاصل شود از سوی دیگر گروهها نقض خواهد شد. فراموش نکنیم که پشتونها در افغانستان و پاکستان حدود 100میلیون نفرند و چند شاخه.
وضعیت آمریکا و متحدان در افغانستان سختتر از آن است که تصور میشود و نه تنها پیروزی به دست نمیآید بلکه با آغاز اعتراضهای اروپایی، روند اوضاع به سوی شکست پیش خواهد رفت. چرا که اگر اروپاییها نیروی بیشتری بفرستند یا تصمیم به کاهش نیروها بگیرند، آمریکا تنهاتر خواهد شد. مسألهای که پترائوس از آن نگران است. حمله هوایی در ارزگان علاوه بر آنکه یک جنایت بشری از سوی مدعیان حقوق بشر است، یک اشتباه راهبردی هم از سوی آنان به حساب میآید. آمریکا اگر میخواهد به بخشی از خواستههایش برسد مجبور است عملیات زمینی را ادامه دهد بدون اینکه مردم عادی را بکشد اما به دلیل اینکه توفیقی نداشته، دست به حمله هوایی زده است. البته آنها همواره در اینگونه حملات میگویند که اشتباه شده اما تعداد این اشتباهها در حال افزایش است بهطوریکه نظامیان ناتو، نیروهای ارتش افغانستان را که همرزمشان هستند نیز هدف قرار میدهند. این خطاها آمریکا را در افغانستان به دره شکست خواهد افکند. اگرچه آمریکا مردم بیگناه را هدف قرار داده اما این جنایت، نوعی خودزنی از روی نادانی است.
