رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار اخیر دانشگاهیان و نخبگان با اشاره به اینکه نگاه و بنای ایشان بر خوشبینی است به صراحت اعلام فرمودند: «معتقدم برخی مسائل و حوادث تلخ ماههای اخیر، بر اثر غفلتهای بزرگ برخی اشخاص به وجود آمد و باید توجه داشت که در عرصه سیاست، غفلت و اقدامات غیرمتعمدانه نیز گاه همان نتایج خیانت را به همراه میآورد.»
این فراز از فرمایشات معظمله پاسخ به تردیدهای برخی از یاران و خواصی است که تحت تأثیر سوابق سران فتنه در انقلاب و نظام اسلامی و همچنین نگاه به انگیزههای اولیه در به راهانداختن اعتراضات سیاسی و اردوکشیهای خیابانی، اقدامات سران فتنه را تنها نوعی غفلت دانسته و لذا با این تلقی نیازی به ورود به موضوع و اعلام موضع برای واداشتن فتنهگران به تصحیح عملکرد نداشته و یا اینکه با سخنان و مواضعی دوپهلو،طرفین مسأله را یکسان نگریسته و از شفافیت تحلیل و محکومیت کسانی که بسترساز و معرکهگردان این حوادث تلخ شدند، خودداری مینمایند. حال آنکه:
1- برای آغاز این اردوکشیها، میرحسین موسوی و کروبی و عوامل حامی و دستهای آنان، با القای تقلب در انتخابات و متهم ساختن نظام به دروغگویی و عدم امانتداری در آرای مردم، اعتماد به نظام جمهوری اسلامی را مخدوش کرده و زمینهساز انواع تهمتها علیه نظام و مسؤولان کشور شدهاند.
2- درحالی که رهبری و مسؤولان کشور به سران فتنه هشدار داده بودند که مدیریت اعتراضات از توان امثال آنان خارج بوده و احتمالاً تبدیل به آشوب و بلوا شده و کنترل آن از دستشان خارج خواهد شد، اما غرور و کیش شخصیت آنان اجازه پذیرش این هشدارها را نداده و این اشخاص اقدام به فراخوانهایی نمودند که از روی غفلت به اغتشاشات خسارتبار منتهی شده است.
3- پس از آنکه بیگانگان به حمایت از اغتشاشات روی آورده و طیفی از نیروهای ضدانقلاب از منافقین، سلطنتطلبان، بهائیان، پژاک و ... سروکلهشان در اغتشاشات پیدا شده و شعارهایی چون نه غزه، نه لبنان، جمهوری ایرانی، مرگ بر ... سرداده میشد، فرصتی برای مرزبندی و دست برداشتن از مسیر لجاجت بود ولی غفلت و توهم ناشی از قدرتطلبی آنان را مصر به ادامه خط فشار از پایین با حمایت همهجانبه بیگانگان و ضد انقلاب برای چانهزنی و تحمیل زور به نظام نمود که در پایان به اهانت به تصویر حضرت امام و هتاکیهای فاجعهآمیز در روز عاشور منتهی شد. گویا این تکرار تاریخ است که یک اعتراض از روی غفلت به حضرت امیرالمؤمنین علی (ع) منتهی به شکلگیری جریان خوارج میگردد. کسانی که باقی ماندن نام آنها در لیست بهرهگیران از بیتالمال و اجازه ورود آنان به مسجد و طرح سؤال حمل بر ضعف حکومت علوی شد و به جای بازگشت، دست به ترور و افزایش ناامنی در جامعه اسلامی زده و سرانجام اسوه عدالت را مجبور به انجام آن جراحی پردرد و نیشتر بر آن غده چرکین نمودند، حال آنکه اگر غفلت را سریع جبران کرده و به قهر از حکومت و انتخاب پیشوا و پیش نماز جداگانه و اردوکشی به خارج از دارالولایه و رویارویی با ولایت نمیپرداختند، صفین مسیر دیگری داشت و چه بسا نام خوارج در صف خائنان فهرست نمیشد. البته برخی از خواص و نخبگان آن روز هم اگر به تردید نیفتاده و در مقابل غفلتها و خیانتها سکوت نکرده و رسالت عمار را بر زمین نگذاشته بودند، صفحات نهجالبلاغه این همه مظلومیت امیر مؤمنان و شکوه او از غفلت زدگان رو سیاه را بازتاب نمیداد.
راستی تلاش برای ضربه زدن به وحدت و شکوه راهپیمایی 22 بهمن با فراخوان دادن از سوی اصحاب غفلت و فتنه بوی خیانت نمیدهد؟ 22 بهمن که روز مانور وحدت و یکپارچگی دوستداران امام (ره) و رهبری و حامیان انقلاب شکوهمند اسلامی است چه نسبتی با بازیهای بیهوده سیاسی و فتنه جویی دارد؟
