رو به فردا يا ديروز‌؟

از هوشمندي رسانه، يكي آن است كه تحليل واقعي از جامعه داشته باشد و براساس اتفاقات جاري، كنش‌مندي پديده‌ها را بشناسد. رسانه‌اي كه ماهيت اتفاقات را در نمي‌يابد، حركت «رو به فردا»يش به نوعي تبديل به حفاري گذشته و نبش قبر تحليل‌هايي مي‌شود كه امكان راهگشايي‌شان به صفر رسيده است. سيماي جمهوري اسلامي از چند هفته گذشته، برنامه‌اي با درونمايه رويكردي به عقب و تكرار حرف‌هايي كه بارها در كف خيابان‌ها، مردم – طرفداران هر جناح و اقليت يا اكثريت – از روي آنها عبور كرده‌اند،به نمايش گذاشته است. اين برنامه با نام «رو به فردا» كه خوشبختانه به يمن صراحت در حفاري مخاطبان فراواني هم يافته، به نوعي تبديل به اظهار تألمات و درد دل‌هاي جناح‌ها از اتفاقات و گله‌مندي از روند هفت ماه گذشته شده است. به نظر مي‌رسد سيماي جمهوري اسلامي و طراحان برنامه «رو به فردا» هنوز تحليل جامعي از شرايط جامعه ندارند؛ جامعه‌اي كه در هفت ماه گذشته، گفتمانش با آنچه در قبل از 23 خرداد بود، كاملاً‌ تفاوت كرد. آرمان‌هاي اين جامعه و آرزوهايش و همچنين مطالبات و زبان بيان مطالباتش به طور كامل دگرگون شد؛ چه آنها كه سال‌ها كينه «جمهوري اسلامي» را در دل پروراندند و سرانجام به دستور غير ايرانيان يك «ايراني» به جاي اسلامي نشاندند. و چه آنها كه سال‌ها در سكوت خانه‌هايشان و به تصور «واجب كفايي» كشور و نظامشان را به مديران رسمي سپردند تا به خيال خام، نظام انقلابي‌شان را تبديل به يك «جمهوري» مثل همه جمهوري‌ها كنند. رسانه ملي با رويكرد «پشت به فردا»‌يش – متأسفانه – هنوز با گفتمان تازه‌اي كه از دل هفت ماه كشمكش متولد شده است، آشنا نيست. شايد هنوز نام اين طفل نوپا را هم نمي‌داند. اين غفلت در شرايطي روي مي‌دهد كه «رسانه‌ها» در عصر ارتباطات،هزاران طفل نامشروع را روي دست جوامع جهان سوم مي‌گذارند و با تعيين دايه‌ها در دامن وسيع دموكراسي‌شان از خون مردم به اين اطفال شير مي‌نوشانند. مباحثات رايج كه اين شب‌ها در سيماي جمهوري اسلامي جريان دارد، اگر چه سرگرمي خوبي براي تغيير مسير مخاطبان از آنتن‌ها و شبكه‌هاي مسموم است، اما بدسليقگي است كه از اين امكان و اقبال فقط براي يك تغيير مسير بهره‌برداري شود.خوب است طراحان سيما – در همه برنامه‌هاي اين‌چنيني – بدانند كه امكان بازگرداندن مردم – اعم از موافق و مخالف و معاند و منافق و ... - به شرايط قبل از انتخابات وجود ندارد. به همين دليل تكرار گله‌گذاري‌هاي پيشين و حرف‌ها و تحليل‌هايي كه چرخ صدها هزار خودروي داخلي و خارجي از روي آنها عبور كرده‌، چه امكان راهگشايي دارد؟ آيا بهتر نيست به جاي فرصت‌سوزي رسانه‌اي، چشم‌انداز برنامه را به درستي و واقعاً‌ «رو به فردا» كنيم؟آيا صدا و سيما نبايد تحليل كند چگونه از يك برنامه زيبا و آگاهي‌دهنده انتخاباتي – فقط به علت عدم مديريت پس از برنامه – ديگران سود بردند و نطفه‌هاي كينه و نفاق و درگيري را در ذهن‌ها و مغزهاي آماده شده، كاشتند؟ آيا سيماي جمهوري اسلامي نبايد برنامه مي‌ساخت و حاصلش را مي‌ديد و مي‌چيد؟ آيا اكنون هم - مطابق چشم‌انداز رو به گذشته مناظره‌هاي انتخاباتي – سفره رايگان براي سورچراني ديگران پهن نشده است. آيا نمي‌‌توان اين برنامه را به خاطر جلب نخبگان و آنان كه طرحي براي اداره جامعه‌اي با جمعيت 40 ميليون رأي دارند، «رو به فردا» كرد؟ آيا تجربه گذشتگان را نداريم يا تقوا را؟ كه اين چنين در دام شبهات مي‌افتيم؟