شعر: آتش به ریش‌تان به عباتان به شال‌تان...

احسان کاوهچندیست از وقاحت وهم و خیالتان
گوش فلک کر است ازین قیل و قالتانافکنده اید فتنه و آشوب، شرمتان
آشفته باد خاطر و خواب و خیالتانخون موج می زند که عزا در عزاست این
اسفندِ قلب ماست به روی ذغالتانقرآن به دوش و دشمن الله اکبرید
آتش به ریشتان به عباتان به شالتانتخم نفاق سبز و علف های هرز شد
روئیده در حرام لجنزار مالتان"تَبت یَدا اَبی لَهَب" آید به گوش باز
سودی نبخشد اینهمه مال و منالتاندریوزه های پُست ز دجال های پَست
تنگ است مثل سینه شیطان مجالتانکج قامتان! به وسعت تاریخ ننگتان
کسر است بر تراز عمل فتح دالتانخود باطلید و دور شما نیز بگذرد
ثبت است بر جریده عالم زوالتانآن خط سرخ راست براین خط رو سیاه
قائم فرود آید و اینست فالتان"دیگر سلاح سرد سخن کارساز نیست"
کور و کرید و شمع و بیابان مثالتاناز خط و خال خسته ام از بس که دیده ام
خاری ز خطتان و خیانت ز خالتانخون غزل حلال و به مسلخ سپرده ام
وزن و ردیف و قافیه را با قتالتان...١٢ محرم ١۴٣١